reisverslag vakanties aldwin

Zo kan het ook

2011-12-21T06:29:00.000-08:00

Als scheeparts naar de Falklandeilanden/South Georgia: 1 t/m 19 december 2011

2011-12-19T15:00:00.000-08:00

Aanbieding
Tijdens de laatste reis naar Spitsbergen speelde ik met de gedachte om voorlopig even geen poolreizen meer te maken en een andere bestemming te kiezen. Maar net terug in Nederland informeerde ik al weer bij Oceanwide Expeditions of ze nog een dokter nodig hadden voor een reis naar Antarctica. Helaas........geen plek. Teleurstelling! Maar een paar dagen later werd ik alsnog gebeld door Mark, de directeur. Een dokter had afgezegd voor een 15-daagse reis naar South Georgia met de Plancius. Of ik belangstelling had? Na een uurtje bedenktijd en googlen was ik er uit. South Georgia in antarctisch gebied heeft grote koloniën koning pinguins. Niet verder nadenken dus.............doen. En zo stond de volgende bestemming vast.

South Georgia
South Georgia is een afgelegen en onherbergzame verzameling eilanden, bestaande uit South Georgia en een keten van kleinere eilanden, de Zuidelijke Sandwicheilanden. South Georgia is veruit het grootste eiland in het gebied: 167 kilometer lang en tussen de 1,5 en 37 kilometer breed. Het is een overzees gebiedsdeel van Groot-Brittanië bestuurd vanuit de Falklandeilanden. De eilanden waren in 1982 de inzet van de Falklandoorlog tussen Groot-Brittanië en Argentinië (http://en.wikipedia.org/wiki/Falklands_War). Er is geen inheemse bevolking op de eilanden, de huidige bewoners (een stuk of twintig à dertig) zijn Britse ambtenaren, wetenschappers en ondersteunend personeel van de British Antarctic Survey (BAS) en enkele medewerkers van het museum in Grytviken.
Vanaf de 19e eeuw tot de jaren zestig in de 20e eeuw was South Georgia een uitvalsbasis voor in eerste instantie de zeehondenjacht, en later de walvisjacht. Afgezien van een paar bewaard gebleven gebouwen, zoals de kerk en het museum in Grytviken, is de rest vervallen.
Het weer is zeer variabel. Maximum temperaturen op zeeniveau rond de 0 graden in de winter (augustus) en 8 graden in de zomer (januari). De minimum temperatuur in de winter is ongeveer -5 graden. Maar door de harde wind kan de chill factor aanzienlijk zijn. De sneeuwgrens in de zomer in het binnenland ligt op 300 meter. In South Georgia leven grote aantallen zeevogels onder andere kolonieën koning pinguins en andere soorten pinguins, aalscholvers, albatrossen, stormvogels en shags. Daarnaast zijn er veel zeehonden en regelmatig walvissen in wateren rond South Georgia te zien. Er zijn geen inheemse landzoogdieren, maar rendieren, bruine ratten en muizen zijn er wel door de komst van de mens. Er is nu een programma gaande om deze dieren te verwijderen van het eiland.

De heenreis
Op 1 december vertrok ik vanaf Schiphol. Niet alleen, maar met Marc, een vriend die ik heb leren kennen tijdens mijn reis naar Patagonië in 2006. Op het laatste moment kon hij niet mee naar Spitsbergen, maar dit keer lukte het wel. De heenreis stond in het teken van tegenslagen. Vertraging in Amsterdam, daardoor op het nippertje het vliegtuig in Madrid gehaald. Maar aangekomen in Santiago, de hoofdstad van Chili, bleek onze bagage nog in Madrid te staan. En geen mogelijkheid om die op tijd in Santiago te krijgen voor onze volgende vlucht. Een ware ramp. Onze koffers zaten vol met winterkleding. En in Chili was het hoogzomer!!! Gelukkig hadden we onze ipad´s en fotocamera´s in onze handbagage zitten.We overnachtten in Santiago (perfect hotel, recht tegenover de aankomsthal http://www.tripadvisor.nl/Hotel_Review-g294305-d676380-Reviews-Holiday_Inn_Santiago_Airport-Santiago.html). Gelukkig hadden wij nog de tijd om onze aankopen te doen. In vijf uur tijd de nodige spullen gekocht (met grote moeite, weinig aanbod). De volgende dag vertrokken we per vliegtuig via Punta Arenas naar Mount Pleasant, Falklandeilanden met allebei ACHT kilo hoofdbagage (in plaats van de in Madrid achtergebleven negentien kilo zware koffers). Goed idee voor de volgende reis: travel light!!! Per jeep over een zanderig hobbelige weg naar Stanley, de hoofdstad van de Falklandeilanden gereden om daar nog een muts, handschoenen en een t-shirt te scoren om daarna per zodiac naar de Plancius, onze verblijf de komende twee weken, te varen.

De heenreis

Route-beschrijving South Georgia-reis (van dag tot dag)
Day 1 – Saturday December 3rd 2011: To Stanley, Falkland Islands
GPS 07.00 Position: 35°02’S / 55°55’W
Day 2 – Sunday December 4th 2011: En route to South Georgia
GPS 08.00 Position: 052°01’S / 053°55W
Weather: Wind: ENE 2‐3. Weather: Fog. Temperature: 5°C.
Day 3 – Monday December 5th 2011: En route to South Georgia
GPS 08.00 Position: 053°23’S / 046°51’W
Weather: Wind: NNW 3. Weather: Light sea fog. Temperature: 6°C.
Day 4 – Tuesday December 6th 2011: En route to South Georgia arrival King Haakon Bay
GPS 08.00 Position: 054°11’S / 039°44W
Weather: Wind: W 3 ‐ 4 .Weather: Mist. Temperature: 5°C.
Day 5 – Wednesday December 7th 201: Prince Olav Harbour, Salisbury Plain, Albatross Island
GPS 08.00 Position: 054°03’S /037°07’ W
Weather: Wind: Variable 2. Weather: Clear and sunny. Temperature: 5°C.
Day 6 – Thursday December 8th 2011: Hercules Bay and Godthul
GPS 08.00 Position: 053°59’S /036°46’W
Weather: Wind: Variable 4 ‐5.Weather: Clear and sunny. Temperature: 2°C.
Day 7 – Friday December 9th 2011: Possession Bay to Ocean Harbour
GPS 08.00 Position:054°03’S / 036°52’W
Weather: Wind: West 6. Weather: Cloud and rain. Temperature: 7°C.
Day 8 –Saturday December 10th 2011: Fortuna Bay, Shackleton Walk, Stromness
GPS 05.30 Position: 54°08’S / 36°47’W
Weather: Wind: NW 4 – 5. Weather: Clear and sunny. Temperature: 5°C.
Day 9 – Sunday December 11th 2011: Drygalski Fjord, Cooper Bay, Gold Harbour
GPS 08.00 am Position: 054°49’S / 35°45’W
Weather: Wind: W slight. Weather: Clear and sunny. Temperature: 11°C.
Day 10 – Monday December 12th 2011: St Andrews Bay, Grytviken
GPS 08.00 Position: 054°26’S / 036°10’W
Weather: Wind: Variable 2. Weather: Clear and calm. Temperature: 8°C
Day 11 – Tuesday December 13th 2011: Leaving South Georgia
GPS 08.00 Position:054°00’S / 037°47’W
Weather: Wind: NW 7. Weather: Cloudy with rain. Temperature: 2°C.
Day 12 – Wednesday December 14th 2011: At Sea to the Falkland Islands
GPS 08.00 am Position: 051°59’S / 042°29’W
Weather: Wind: W 5. Weather: Partly cloudy. Temperature: 8°C.
Day 13 Thursday December 15th 2011: At sea en route to Falkland Islands
GPS 08.00 am Position: 050°43’S / 048°59’W
Weather: Wind: S 3 – 4. Weather: Clear and sunny. Temperature: 10°C.
Day 14 Friday December 16th 2011: Arrival in Stanley, Falkland Islands
GPS 04.00 am Position: 051°21’S / 54°48’W
Weather: Wind: N 3 – 4. Weather: Partly cloudy. Temperature: 7°C
Day 15 Saturday December 17th 2011: Disembarkation in Stanley, Falkland Islands

De vaarroute rond South Georgia

Kennismaking en de overtocht
Kennisgemaakt met de crew. Twee bekenden in de staf: de Franse Delphine Aurès (expeditieleider, Antartica-reis) en de Britse Jim Mayer (assistent expeditieleider, Spitsbergen-reis). Ervaren rotten en erg plezierig in de samenwerking. Verschillende bekende gezichten onder het Fillipijnse keukenpersoneel en de Russische zeelui. Bekende hut onderin gekregen. Infirmary zag er netjes opgeruimd uit. Passagiers tussen de dertig en ruim tachtig (!) jaar oud, in totaal 98. Verschillende nationaliteiten: Duitsers, Nederlanders, Amerikanen, Fransen, Denen, Zwitsers en Britten. Voertaal: Engels. Drie bijzondere groepen aan boord: een internationale groep duikers, en twee groepen (een Nederlandse en een internationale groep) die de Shackleton tocht dwars over het eiland gingen maken (hier later meer over). Na ruim drie dagen varen (me onderweg vermaakt met kaarten (Spite & Malice), lezen (Heineken ontvoering) op de ipad, en lectures) bereikten we South Georgia. Ook dit keer vonden de Scopoderm TS pleisters tijdens de overtocht gretig aftrek. Onderweg nog gestuit op een groep van zeven orka´s (killer whales: http://nl.wikipedia.org/wiki/Orka).

Aan land
Op 6 december bereikten we South Georgia. Daar zetten we de beide Shackleton-groepen af voor hun traverse en vaarden we verder. Elke dag maakten we twee landingen en/of een zodiac cruise.
Landen was niet altijd even gemakkelijk en sommige landingen werden zelfs geannuleerd vanwege het weer (te harde wind) of onveiligheid van de landingsplaats door te veel of te karaktervolle zeehonden (lees: agressieve fur seals). Als we eenmaal aan land waren, was het mogelijk op eigen gelegenheid rond te lopen of onder begeleiding van gidsen een wandeling te maken. Pinguins waren vrij dicht benaderbaar, maar het is not done om dwars door een pinguinkolonie heen te lopen. De meeste zeehonden waren veilig van dichtbij te bekijken, maar met name de eerder genoemde fur seals konden zeer agressief zijn. Veilig afstand bewaren was daarom het devies.

Shackleton
Sir Ernest Henry Shackleton (15 februari 1874 - 5 januari 1922) was een Anglo-Ierse ontdekkingsreiziger, één van de belangrijkste in de Heroic Age of Antarctic Exploration. Zijn avonturen tijdens zijn trans-antarctische-expeditie stonden centraal bij enkele lezingen en de tocht van Shackleton over South Georgia. Het verhaal in het kort:
"In 1914 startte Shackleton een nieuwe expeditie naar Antarctica dat hij deze keer dwars wilde oversteken. Hiervoor zou hij twee schepen inzetten, zijn eigen Endurance via de Wendellzee en de Aurora via de Rosszee, Hij zou met een team van zes man per slee vanuit Vahsel Bay naar de pool vertrekken en via de Beardmoregletsjer over het Ross-ijsplateau, de Aurora bij Kaap Wild in McMurdo Sound trachten te bereiken. Het team van de Aurora zou hiervoor de nodige depots aanleggen voor de tocht over het iijsplateau, Nog voor het bereiken van Vashel Bay raakte de Endurance op 19 januari 1915 echter vast in het zeeijs zonder zich voor het invallen van de winter vrij te kunnen maken. Shackleton hoopte alsnog vrij te komen bij het inzetten van de dooi in september, maar de beweging van het pakijs oefende een fatale druk uit op het schip en op 24 oktober was hij gedwongen het schip te verlaten en zijn kamp op te slaan op het pakijs. Een maand later verging het schip. Shackleton hoopte nu op het driftende pakijs Paulet eiland te bereiken zowat 250 kilometer verderop, maar door onoverkomelijk ijs, strandden ze op ongeveer 100 kilometer van hun doel. Toen op 9 april 1916 hun ijsschots in twee'en brak, besliste hij met de drie reddingssloepen van de Endurance het dichtsbijzijnde eiland te bereiken. Na vijf dagen varen bereikte de expeditie Elephant Island. waar ze op een klein strand met de sloepen een kamp improviseerden. Aangezien het eiland onbewoond was en ver van elke scheepvaartroute was Shackleton overtuigd dat hij zelf op zoek naar hulp moest gaan. Met vijf metgezellen ging hij aan boord van de door de timmerman omgebouwde reddingssloep James Caird in de hoop South Georgia te bereiken. Op deze eilandengroep, op zowat 1000 zeemijl, bevond zich een station van Noorse walvisvaarders. Na twee weken varen waarbij ze een orkaan moesten trotseren, bereikten ze de zuidkust. Het eiland ronden om het station te bereiken was onmogelijk. Aan land gekomen besloot Shakleton om zonder enig aangepaste uitrusting de klim over de rotskust en het gebergte te wagen. Na 36 uur kwamen ze eindelijk in de haven terecht en begon hij meteen aan het opzetten van een reddingsoperatie voor zijn metgezellen op Elephant Island. Na drie mislukte pogingen kon hij met de door Chili geleende marinesleepboot Yelcho op 30 augustus alle 22 leden gezond en wel oppikken. Vanuit Nieuw-Zeeland ging hij met de Aurora de tweede groep op Kaap Wild ontzetten. Deze had zoals gepland de nodige depots aangelegd, maar drie expeditieleden waaronder de aanvoerder waren omgekomen (bron: wikipedia)."

Op deze reis was het mogelijk om de Shackleton´s voet/skitocht dwars door South Georgia te maken. De Nederlandse groep stond onder leiding van Bernice Notenboom, de eerste Nederlandse vrouw die de Zuidpool bereikte. Helaas liep deze tocht niet zoals gepland. Beide groepen bleven nagenoeg compleet steken op de Trident door verslechterde weersomstandigheden; slechts drie gidsen en twee passagiers haalden de eindstreep. De rest werd vroegtijdig door de Plancius opgepikt. Jammer van alle voorbereidingen en trainingen dat het deze groepen niet is gelukt deze dwarse oversteek van het eiland tot een goed einde te brengen.

Op dag 8 liepen we met een groot deel van de passagiers inclusief beide Shackleton-expeditiegroepen de laatste etappe van Shakleton´s tocht: van Fortuna Bay naar Stromness harbour. Een mooie tocht.
Op dag 10 bezochten we Grytviken en vonden daar ook het graf van Shackleton en zijn trouwe metgezel Wild. Geen tijd meer voor het museum (maar nog wel de sloepen van Shackleton gezien) en museumshop. Bij de laatste zonnestralen van de dag, dus bij mooi licht, had ik nog een aantal spelende zeehonden aan het strand voor de cameralens. ´s Avonds BBQ op het dek!

National Geographic
Zowel Marc als ik zijn fervente fotografen. Het bezoek aan South Georgia was een waar fotografie-paradijs. We hebben tijdens de reis vanzelfsprekend veel foto´s gemaakt. Hier een hele kleine selectie van de gemaakte foto´s. Helaas kan ik hiermee niet het geluid, de geur en de bewegingen van de dieren overbrengen. Daarom een link naar een YouTube filmpje van een vergelijkbare reis naar South Georgia (7:16 min): http://www.youtube.com/watch?v=GDsVzVFAWrY&feature=youtu.be

De terugreis
De laatste middag op de Falklandeilanden heb ik doorgebracht in het ziekenhuis met twee passagiers. Volgende dag om 8.30 uur naar het vliegveld, terwijl de vlucht pas om 14.00 uur ging. Kennelijk hebben de plaatselijke autoriteiten dit bedacht. Vlucht via Santiago duurde veel langer dan gepland met twee extra tussenstops in Punta Arenas (Chili, complete chaos op vliegveld) en Rio Gallegos (Argentinië). Uiteindelijk lagen wij om 1.30 uur in bed in ons "vertrouwde" hotel in Santiago. De laatste twee vluchten verliepen in stijl (met vertraging en geen individuele TV-schermen, lang leve Iberia) maar op 19 december landden we weer op Schiphol, waar we werden opgewacht door mijn vader en m´n vriendin Anita.

Nawoord
South Georgia is een fantastische bestemming voor natuurliefhebbers en fotografen. De hele reis per vliegtuig en boot en het flexibele, maar drukke programma maakt het erg avontuurlijk maar best wel zwaar. Inclusief vluchten en de bootreis kostte het zes dagen om er te komen, terugreis zelfs in ons geval zeven dagen. Effectief zijn we zeven dagen op South Georgia geweest. Best wel weinig dagen voor zoveel reizen. Maar om op het eiland rond te lopen en al die dieren in zulke grote aantallen te zien, is uniek en een geweldige ervaring!!!
Ik heb me weer prima vermaakt en Marc was een geweldige reisgenoot.

Als scheepsarts naar Spitsbergen/Svalbard: 3 t/m 14 augustus 2011

2011-08-13T05:28:00.000-07:00

Inleiding

Mijn avonturen op Antarctica smaakten naar meer. Wie op de Zuidpool heeft gestaan, moet ook naar de Noordpool. An sich lastig, want om er te komen heb je een ijsbreker nodig. Maar een alternatief is Spitsbergen (in het Noors: Svalbard).

Spitsbergen is een eilandengroep in de Noordelijke IJszee, zo´n 565 km ten noorden van Noorwegen. De geografische ligging is tussen 74°-81° NB en 10°-35° OL. De oppervlakte is ca. 63.000 km², waarvan 60% bedekt is met gletsjers. Op de hele archipel wonen, afhankelijk van het seizoen, 3000 tot 4000 mensen, waarvan ongeveer de helft in de hoofdstad Longyearbyen. De naam Spitsbergen is gegeven door de Nederlander Willem Barentsz in 1596, toen hij onderweg was naar Nova Zembla, op zoek naar een noordelijke route naar Oost-Azië. In 1920 werd in het Verdrag van Spitsbergen vastgelegd dat de eilanden onder Noors toezicht kwamen. Een groot deel van het landoppervlak van Spitsbergen, met inbegrip van het kustgebied is beschermd natuurgebied. Zie onderstaande kaart (zwarte pijl wijst naar Spitsbergen, rechter onderkwadrant: Scandinavië; linker onderkwadrant: IJsland en Groenland).

Dag 1: Schiphol - Oslo - Longyearbyen

Per vliegtuig van Schiphol naar Longyearbyen. Tussenstop in Oslo van bijna acht uur. Samen met Greet, de kapitein van het Nederlandse zeilschip Anne-Margaretha (http://annemargaretha.nl/), die in het vliegtuig naast mij zat, per trein/bus naar Oslo gereisd. Tijd doorgebracht op het terras en wat in het centrum rondgelopen. In de binnenstad meerdere herdenkingsplekken tegen gekomen met bloemen en kaarten naar aanleiding van de bomaanslag in Oslo en de moordpartij op het eiland Utoya door de Noor Anders Behring. Indrukwekkend.

Om 23.30 uur aangekomen in Spitsbergen met zon en blauwe lucht. Ja, in Spitsbergen is het in deze maanden 24 uur per dag licht. Het is dus mogelijk dat bij afwezigheid van zon overdag het ´s nachts lichter is. Weird!

Per taxi naar mijn overnachtingsplaats: Guesthouse Spitsbergen (http://www.spitsbergentravel.com/Start/Accommodation/Spitsbergen-Guesthouse/). Een aantal houten barakken waar in het verleden nog de mijnwerkers in sliepen. Voor Spitsbergse begrippen goedkoop: 88 euro/nacht. Voor een erg klein 1-persoonskamertje met op de gang een gedeelde WC/douche, inclusief ontbijt en gratis wifi. Gelukkig een verduisteringsgordijn voor het raam.

Dag 2: Longyearbyen

GPS 1600 position: 78°14,0'N, 015°35,4'E

Weer: bewolkt, regen, wind en temperatuur 4°C

Kennisgemaakt met het gezellige Longyearbyen. Ha, ha.........beetje uitgestorven. Behalve ´s ochtends vroeg toen een aantal busladingen passagiers van een cruiseschip werd afgezet in het centrum. Aantal restaurantjes/bars, postkantoor, bieb, supermarkt EN een heleboel outdoor-zaken. Naar de haven gelopen waar ik een blik kon werpen op mijn schip MS Plancius. Zag er klein uit tussen twee grotere cruiseschepen. Maar klein is fijn!

Wat meer info over de MS Plancius. Het schip begon zijn bestaan in 1976 als een onderzoeksvaartuig van de Nederlandse Marine en heette destijds "Hr. MS. Tydeman". In juni 2004 werd hij uit de actieve dienst gehaald en in december 2006 gekocht door Oceanwide Expeditons. Het schip werd volledig gerenoveerd en vanaf 2009 kwam het weer als expeditieschip onder Nederlandse vlag in de vaart. Technische gegevens: lengte 89 meter, breedte 14,5 meter, diepte van 4,8 meter en ijsklasse A3. Het biedt plaats aan 112 passagiers. Er zijn 4 drie-persoonshutten, 40 twee-persoonshutten en 10 twee-persoonssuites beschikbaar. De internationale bemanning bestaat met name uit Russen (de zeelui, zodiac drivers/schoonmaak) en Filipijnen (keuken/bediening/stewards) en telt 30 mensen.

De komende tien dagen zouden wij een rondje Spitsbergen maken. Via het westen en dan met de klok mee. Beginnend en eindigend in Longyearbyen. Zie onderstaande routekaart.

Via Greet en de scheepsradio te weten gekomen dat ik om 15.00 uur welkom was aan boord. Precies op tijd werd ik per zodiac opgepikt aan de haven om met koffer en overvolle fototas bij het schip te arriveren. Hut onderin het schip gekregen. Zag er netjes uit. Daarna de infirmary geïnspecteerd. Miste test-strips voor de glucose-meter. Snel terug gevaren naar de kant en door de harbour-agent me laten afzetten bij de pharmacy om snel de ontbrekende spullen aan te schaffen.

Rond 16.00-17.00 uur kwamen de passagiers aan boord. In totaal 104 personen uit Zwitserland, Duitsland en Oostenrijk. En vier verdwaalde Nederlanders: ex-bankier Dan (die ik bijna de hele vakantie per ongeluk Ben heb genoemd), "paaldanseres" Anke, de reislustige Marjan (die ongeveer alle bootreizen heeft gemaakt die er bestaan met bijbehorende T-shirts en jassen) en Ruud (onze Brabantse ondernemer, en enthousiast fotograaf zoals ik).

Kennisgemaakt met de staf: serieuze Duitse Elke (expeditieleider), grappige Schotse Jim (haar rechter hand en steun en toeverlaat), lieve Duitse Katrin (hotelmanager), knotsgekke maar o zo leuke Nederlandse Michelle (gids), onverstoorbare Poolse Henryk (gids), enthousiaste Duitse Katja (gids), Oostenrijkse brombeer Sepp (gids) en ik-ga-mijn-eigen-gang Duitse Axel (gids). En niet te vergeten de sportieve Belgische 3e stuurman Frans (die met twee andere Belgen per zeilboot in 70 dagen van België naar Antarctica was gezeild) en zijn moeder Mia die met deze reis mee mocht.

Sepp beweerde dat hij in het bezit was van een fles met een bijzondere inhoud. De inhoud zou garant staan dat we ijsberen zouden zien. Het gerucht ging dat er zeehondenzweet in zat. De komende dagen zou moeten blijken of dit middel inderdaad werkzaam was (?!).

Dag 3: Ny-Alesund - Tinayre Bukta

GPS 0800 position: 78°56'N, 011°56'E

Weer: licht bewolkt, windkracht 4-5 Bft.

Gedurende de reis zag de dag er als volgt uit: 7.00 uur wake-up call, 7.30 uur ontbijtbuffet in de dining room, landing of zodiac cruise van twee à drie uur, ca 13.00 uur lunchbuffet of zodiac cruise van twee à drie uur, ca 19.00-20.00 uur diner (drie gangen) en afsluiting in de bar of administratie doen.

´s Morgens het voormalige mijndorp Ny-Alesund bezocht op het Brogger-schiereiland aan de Kongsfjord. In de laatste decennia heeft het dorp zich ontwikkeld tot een internationaal onderzoeksstation. ´s Middags wandeling in de fjord Tynayre Bukta. Met laarzen.

Voor alle wandelingen die we tijdens deze reis maakten werden de passagiers in drie groepen verdeeld: "de Gemzen" (de echte hikers), de medium groep en de groep die aan het strand bleef en die vooral wilde fotograferen.Omdat ik een echte wandelaar ben, wilde ik graag met de eerste groep mee.

Maar..... naast scheepsarts had ik ook nog een tweede taak aan boord: gangway-master. Dit houdt in dat je tijdens het instappen in de zodiacs erop toe ziet dat iedereen zijn zwemvest aan heeft en dat er niet meer dan het maximale aantal passagiers in de zodiacs gaan (afhankelijk van de af te leggen afstand en de golven tussen de zeven en elf passagiers). De gangway-master vertrekt pas naar het vaste land indien alle passagiers in de zodiacs zitten. Kortom.... je komt altijd als één van de laatsten aan land. En dat betekent dat groep één vaak al aan de wandel is (die vertrekken met de eerste zodiacs) Kortom.... was op dag 3 en 4 na, "veroordeeld" tot de medium-groep (die gelijk met groep drie vertrok) . Was best wel eens jaloers als ik "de Gemzen" weer eens op een hoge berg zag staan.

Vandaag bereikte ons het nieuws dat 60 kilometer ten zuiden van Longyearbyen een ijsbeer een kamp met Engelse jongeren had aangevallen. Resultaat: één dode, vier gewonden en een dode ijsbeer. Later hoorde ik bij terugkomst in Longyearbyen nadere details: het kamp (bestaande uit een paar tenten) was op een kleine landtong tussen twee gletsjers opgesteld, het was 5-6 uur in de ochtend en iedereen lag te slapen, er was geen 24-uurs wachtpost, de "mijnen" rondom het kamp waren niet afgegaan bij de nadering van de ijsbeer en alle slachtoffers lagen in één tent. Triest.

Dag 4: Woodfjord - Stasjonsoya - Bockfjord

GPS 0800 position: 79°43.6N, 013°55.6'E

Weer: rustige zee, bewolkt, temperatuur 5°C

Tijdens de zodiac cruise in de ochtend de eerste ijsbeer gespot. Daarna even aangelegd op het eiland Stasjonsoya om de benen te strekken.

's Middags wandeling op een landtong in de Bockfjord. Lastige klim over een veld met scherpe en losse rotsblokken. Als beloning mooi uitzicht op de Friedrichbreen en Adolfbreen gletsjer.

Dag 5: Sjuoyane - Phippsoya - Pakijs

GPS 0800 position: 79°38.5'N, 013°19.9'E
Weer: bewolkt, nevel, wind 20 m/sec, temperatuur 1°C

Werd wakker met het nieuws dat er die nacht vijf tot acht blauwe vinvissen rond het schip gezwommen hadden. Ze hadden het omgeroepen, maar de speaker zat buiten op de gang en m'n oordoppen waren toch effectiever dan ik dacht. Balen!! Ik was niet de enige die niks gehoord had. Maar ik wist toen nog niet dat ik al heel snel een tweede kans zou krijgen...........

Vanochtend slechts een korte wandeling op Phippsoya. Vanwege het vele ijs is de kans op een ontmoeting op land met een ijsbeer te groot en de nevel belemmert het uitzicht. Er wordt zo wie zo niet geland als er een ijsbeer wordt gespot in de buurt van de landingsstrip.

Het hoogtepunt van de ochtend was het plotseling opduiken van een nieuwsgierige walrus (Odobenus rosmarus) met anderhalve slagtand (http://nl.wikipedia.org/wiki/Walrus), die na wat heen en weer zwemmen het land op kroop, precies op de plaats waar we stonden.

's Middags vaarden we steeds verder naar het Noorden het (losse) pakijs in. Ter hoogte van ca. 81°10'N moesten we omdraaien in verband met toenemende compactheid van het ijs.

Tijdens het avondeten zag ik opeens mensen voor de ramen staan. Vanaf mijn tafel zag ik ijsberen buiten op het pakijs rondlopen!!! Snel naar m`n hut gerend, fototoestel gepakt en naar het dek. Daar zag ik één moeder ijsbeer met twee jonkies. Fantastisch!!! Toch wel erg koud. Weer naar binnen geracet, warme kleding aangetrokken en snel weer terug. Intussen verzamelden zich steeds meer passagiers op het dek. Zelfs alle bemanningsleden die gemist konden worden, kwamen kijken. Kortom..... alle hens aan dek. Met mooi avondlicht hebben we zeker wel een uur staan kijken naar de dieren (en veel foto's gemaakt). Uiteindelijk liepen ze al spelend, rollend en rennend de zon tegemoet. Eén van de hoogtepunten van deze reis!!!

Dag 6: Sorgfjord - Eolusneset - Faksevagen

GPS 0800 position: 79°56,0'N, 16°43,1'E

Weer: bewolkt, nevel, wind 3-4 Bft, temperatuur 0°C

Vandaag zouden we vroeg moeten opstaan voor een landing, maar vanwege de hoge golven ging dat feest niet door. Iedereen dook weer z´n bed in, maar....... toen kwam de omroep dat er weer walvissen waren gezien. Deze kans wilde ik niet missen. Met een groepje diehards op de boeg gestaan. Erg koud en winderig, maar..... twee blauwe vinvissen: een koe en een kalf doken voor en direct naast het schip op. Bijna een uur van beide walvissen kunnen genieten. Geweldig!!!

N.B. De blauwe vinvis is voor zover bekend het grootste dier dat op aarde leeft. Volwassen exemplaren kunnen een maximale lengte van 33 meter bereiken en een gewicht van 170 ton. Om een idee van de grootte te krijgen: de tong van een blauwe vinvis is net zo groot als een olifant en weegt ongeveer twee ton. Het dier heeft slechts een kleine rugvin die kort zichtbaar is tijdens het duiken. Tijdens het uitademen ontstaat een spectaculaire waternevel van ± negen meter hoogte. Ondanks de reusachtige afmetingen heeft de blauwe vinvis een slank voorkomen en kan het tijdens het zwemmen een snelheid bereiken van 40 tot 50 kilometer per uur. Een blauwe vinvis kan 80 tot 100 jaar oud worden.

Vanochtend landing in de nevel van Sorgfjord. Rendieren gespot.
Die middag o.a. een lezing door Henryk over de wedloop om de Noordpool te bereiken (deel I, morgen deel II). Landing op Faksevagen met mooie wandeling.

´s Avonds de traditionele BBQ in de open lucht op het achterdek. In Antarctica waren we gewend om met het eten op het dek tot ´s avonds laat door te gaan, maar de meeste passagiers op deze reis kiezen voor het verorberen binnen in de dining room. Oorzaak: hoog 55+ gehalte?

Dag 7: Wahlbergfjorden - Kloevenbladbukta - Hinlopenstretet - Alkefjellet - Torellneset

GPS 0800 position: 79°46,3'N, 21°37,5'E

Weer: bewolkt, nevel, temperatuur 1°C, wind 4 Bft.

Nordaustlandet, in het Nederlands letterlijk Noord-Oostland, is het op één na grootste eiland van de archipel Spitsbergen, met een oppervlakte van 14.600 km². De naam geeft aan dat het eiland ten noordoosten van het eiland Spitsbergen ligt. Een groot gedeelte van Nordaustlandet wordt bedekt door de gletsjers Austfonna en Vestfonna. De rest van het eiland is toendra, bevolkt door rendieren en walrussen. Het wordt niet door mensen bewoond. Austfonna is de grootste gletsjer van Europa en na Antarctica en Groenland het grootste landijsgebied ter wereld. De gletsjer is 8200 km² groot, en tot 560 meter (gemiddeld bijna 300 meter) dik.

Het bezoek aan de steile rotsen van Alkefjellet was indrukwekkend. Direct vanuit zee doemen de steile rotsen op. De rotsen worden bewoond door een enorme kolonie van duizenden dikbekzeekoeten (Uria lomvia) (http://nl.wikipedia.org/wiki/Dikbekzeekoet) en drieteenmeeuwen (Rissa tridactyla) (http://nl.wikipedia.org/Drieteenmeeuw) die broeden op de smalle richels. De lucht was vol met vogels. Met de hangende nevel gaf dit alles een surrealistisch beeld.

We spotten ook een drietal poolvossen (Vulpes lagopus) (http://nl.wikipedia.org/Poolvos) die met zoveel vogels in de buurt in een waar paradijs leefden. Ze waren op jacht naar jonge vogeltjes. Na een paar mislukte pogingen van een poolvos zagen we hoe hij een kuikentje ving. That´s nature.

´s Avonds na het diner had Elke nog een verrassing in petto: een bezoek aan de walrussenkolonie op Torellneset. In twee groepen verdeeld gingen we aan land. Fantastisch uitzicht op een kolonie van dertig grote jongens. Wel de pech dat ik in groep twee zat, want terwijl groep één aan land was, kwamen vijf walrussen vanuit zee het strand op, direct naast de groep. Je had geen zoomlens nodig om alle vier op de foto te krijgen.

Dag 8: Edgeoya - Barentsoya

GPS 0800 position: 78°13N, 21°41'E

Weer: bewolkt, lichte bries, temperatuur 4°C

Vandaag begonnen we de dag met een landing en wandeling in Sundneset op Barentsoya. Na de lunch landden we in de Disko Bukta aan de westzijde van Edgeoya om een canyon te bezoeken.
Ik vertrok als laatste van het reisgezelschap in een lege zodiac. Met een reuze vaart (da´s het voordeel om als laatste van boord te gaan, een volle zodiac doet het veel rustiger aan) naderde mijn zodiac het strand. Maar dan opeens kreeg ik het verzoek om over te stappen midden op zee naar een volle zodiac, die terugkeerde naar het schip. Dat kon twee dingen betekenen: er was iemand ziek geworden of er was op het land een ijsbeer gesignaleerd. Dat laatste bleek het geval. Iedereen werd met spoed geëvacueerd van het land.

Later hoorde ik het hele verhaal. Terwijl groep één richting canyon liep, moesten ze een stukje klimmen. Aan het einde van de helling wilde de groep naar links. Gids Katja liep voorop, 10 meter voor de groep uit. Toen ze de hoek om kwam, stond zij oog in oog met een ijsbeer, zo´n 15-30 meter van haar vandaan. Hals over kop daalde de hele groep af richting strand. Gelukkig volgde de ijsbeer niet. Onderstaande foto laat de situatie zien. Dit had natuurlijk ook heel anders kunnen aflopen: voor de ijsbeer, maar zeker ook voor de groep!

Dag 9: Hornsund - Burger Bukta - Gashamma

GPS 0800 position: 77°01,9'N, 015°57,3'E

Weer: bewolkt, nevel, regen, temperatuur: 2°C, wind 5 Bft.

De Hornsund is een van de meest spectaculaire fjorden van de Westkust van Spitsbergen gedomineerd door de 1431 meter hoge berg Hornsundtind. Aan weerskanten van de fjord zijn talrijke gletsjers, ijsmuren en imposante steile rotswanden.

Om 10.00 uur gingen we in de zodiacs voor een cruise door de fjord. We regelden een geheel Nederlandse-Belgische boot met in totaal acht man. Da´s een luxe, want in de andere boten zaten ze met twaalf. Langzaam vaarden we richting het einde van de fjord tussen allemaal grote en kleine ijsbergen door. Daar stuitten we op een gigantische ijsmuur. Maakte grote indruk.

Ruud en ik lagen op de "voorplecht" om foto´s te schieten van de ijsmuur met zodiacs op de voorgrond. Geweldig!!

We hoorden van een andere zodiac dat zij een ijsberg hadden gefilmd waar een stuk afbrak en daardoor een aantal keren om z´n as draaide. Heb later die dag de HD-film ervan gezien. Fascinerend (zie hieronder)!!!

´s Middags met regen afgezet op Gashamma waar we een Engels walvisstation en de resten van een Pomoren-nederzetting bezochten. Pomoren waren Russische migranten uit de landstreek Pomorje die zich onder andere vestigden in Spitsbergen. Bij het walvisstation werden vroeger gevangen walvissen aan land gebracht, geflensd en de blubber (walvisvet) gekookt tot traan.

Dag 10: Bellsund

GPS 0800 position: 77°33,3'N, 015°04,7'E

Weer: bewolkt, temperatuur 4°C

In de ochtend aan land gegaan bij Kvitviskfjaera in de buurt van Ahlstandodden. Korte wandeling gemaakt in verband met het slechte weer (ijsregen, nevel). Ook hier overblijfselen van een whalestation en resten van walvisbotten.

´s Middags stond de laatste landing gepland bij Ingeborgfjellet. Veel passagiers lieten het afweten: combinatie van vermoeidheid en het slechte weer, denk ik. Maar een groepje diehards wilden wel graag de benen strekken. Tot mij verrassing ging de landing door. Er was een behoorlijke wind en Frans, onze 3e stuurman had me eerder verteld dat hij niet verwachtte dat het doorging. Wel dus! Aan land werden we tot onze verrassing getrakteerd op een cadeautje: een drietal rendieren die we tot enkele meters konden naderen, zonder dat ze wegliepen. Een mooi foto-moment. Maar toen........

Terug op het strand bleek de wind verder aangewakkerd te zijn. Iedereen trok wit weg bij het idee om per zodiac weer terug naar het schip te moeten varen. Maar er was geen alternatief. Met slechts zeven passagiers per zodiac plus de zodiac driver en een extra gids of bemanningslid begon de evacuatie van het strand. Een vaartochtje om niet snel te vergeten. Leek wel een raft-tocht, maar dan op open zee. Meters hoge golven doemden op voor de voorplecht van de zodiac. Het ene moment werd je gelanceerd en het andere moment werd je de diepte ingegooid. Op een zodiac zit je op de rand (dus er niet in) met een touw om je vast te houden. Eenmaal bij de Plancius was het avontuur nog niet voorbij. Probeer maar eens van een bewegende zodiac over te stappen op de ladder van een eveneens deinend moederschip. Geen sinecure. Maar wonder boven wonder kwam iedereen zonder kleerscheuren aan. Een mooi verhaal voor thuis met idem dito filmpjes.

Dag 11: Longyearbyen

GPS 1600 position: 78°14,0'N, 015°35,4'E

Weer: bewolkt, af en toe regen

Om 4.00 uur ´s morgens vertrok de meerderheid van de passagiers naar het vliegveld om de eerste vlucht te nemen. ´s Morgens met de overige twintig passagiers aan de ontbijttafel. Laatste keer kop thee gekregen van knappe Crystel. Om 9.00 uur afscheid genomen van het schip en per bus afgeleverd bij het guesthouse. Spullen gedropt op de kamer, gebruik gemaakt van het internet om mijn apps te updaten, mail te bekijken en alle sms´jes te beantwoorden. Daarna op m´n gemak naar het centrum gelopen (een kleine 20-30 minuten lopen). Wat outdoor-winkels bekeken (een walhalla als je op zoek bent naar winterkleding). Onderweg regelmatig wat groepjes bemanningsleden tegen gekomen en praatje mee gemaakt. Bezoekje aan de plaatselijke apotheek om nieuwe medicatie voor infirmary te regelen en langs plaatselijke ziekenhuis gelopen en een rondleiding gekregen. Klein maar goed geoutilleerd.

Met Ruud en Katja koffie gedronken in een drukke lunchroom in het shopping centre Svalbarbutikken. Katja uitgezwaaid. De eerste hamburger sinds tijden met Ruud en Frans verorbert in restaurant/bar Kroa (aanrader). En eindelijk Hanneke in levende lijve gezien. Afscheid genomen van Frans, om vervolgens een bezoek te brengen aan het Svalbard Museum (http://www.svalbardmuseum.no/). Het museum verschaft informatie over de relaties tussen natuur, cultuur, landschap, geschiedenis, technologie en het milieu in het noordelijke poolgebied. Zeker de moeite waard om het te bezoeken. En erg vriendelijk personeel. Terug naar guesthouse, koffer ingepakt en ´s avonds opnieuw gegeten in Kroa en daar Michelle, Elke en Henryk gedag gezegd. Vroeg naar bed.

Dag 12: Terugreis

Vanmorgen om 5.00 uur op. Hoorde van Ruud dat er vanmorgen nog een rendier rond het guesthouse had gescharreld. Helaas niet meer gespot. Per bus naar het vliegveld. Wel bagage-, geen paspoortcontrole. Nog een pluche polar bear gekocht voor mijn nieuwe neefje Rowan (gisteren gehoord dat hij geboren was, alles goed met moeder en Rowan). Met Michelle en Ruud met een bak koffie/thee de tijd doorgebracht. Foto´s op Twitter laten zien hoe gezellig het was (Michelle achter de laptop, Ruud achter z´n i-Pad).

In Oslo afscheid genomen van Michelle en Ruud. Leuke tijd met hen gehad. Ruud is een gezellige Brabander en we deelden onze belangstelling voor de fotografie, gadgets en Ajax. Veel met hem opgetrokken deze vakantie. En Michelle is een wonderlijk figuur: aparte combinatie van tuinder, ex-campinghouder, gids en plantenliefhebber. Erg mee gelachen. Via Kopenhagen (met een uur vertraging!) geland op Schiphol.

Nawoord

Voor mensen die plannen hebben om naar de Artic en Antarctica te gaan: eerst naar de Artic en dan Antarctica. Hoewel de Artic erg mooi is, is Antarctica overweldigender.

Als scheepsdokter vond ik een paar nadelen aan deze reis kleven: groter schip (dus meer passagiers, dus kans op meer werk), passagiers gemiddeld ouder (kans op meer problemen), alleen onder begeleiding cq in groepen aan land (minder individuele vrijheid, verplicht begeleiden tweede groep), hut met nare bromtoon (generator?) en omdat het een groot nieuw schip is ook cleaner/minder sfeer/massaler. Maar kan natuurlijk ook van mijn kant weemoed zijn naar mijn eerste schip, de Professor Multanovskiy.

Het is goed geweest dat ik als scheepsdokter mee ben gegaan op de Plancius. In totaal hebben namelijk 21 passagiers en bemanningsleden gebruik gemaakt van mijn diensten variërend van gebroken tenen en pols tot en met zeeziekte.

Al met al echter weer een enorm avontuur, leuke mensen ontmoet en veel gezien/meegemaakt.

Extra: de gidsen

Groepsfoto:

Boven: Sepp, Jim, Michelle, Henryk en Axel

Onder: Katja en Elke

Extra: Deckplan Plancius

Taalcursus Bournemouth (Engeland): 1 mei t/m 29 mei 2011

2011-05-29T04:17:00.000-07:00

Introduction

My plan was to go to England to take an English course. The goal was to improve my English in writing, listening, speaking and reading. After this course I wanted to pass the IELTS-examination. After some internet-research I found the Anglo European School of English (http://www.angloeuropean.org/) in Bournemouth. The school had good reviews so I signed up for four weeks for 15 hours/week general English lessons and 15 hours/week IELTS-examination training.

The journey

On Sunday, May 1th my English adventure started. I drove by car to Calais, France. After a smooth crossing of the English Channel, I drove to Bournemouth. In eight hours I reached Bournemouth. Not any delays due to traffic jams during the journey.

Home-stay

I chose to live in a home-stay during the course. It's more social and it gives a lot of opportunities to practise my speaking and listening. I stayed with Peter and Serena, a couple in their late fifties. There were very friendly, social, funloving and helped me a lot. With their help I did feel comfortable very soon. Serena cooked wonderful tasty dinners with excellent dessert, and prepared a lunchbox when I went away at the weekend.

The school

At the school there were between thirty and a hundred students. The last case was when a schoolbus from Austria and Slovakia arrived for just one week. Students were there from all over the world, for example: Saudi Arabia, Venuzuela, Spain, Germany, Italy and Korea. Their ages were between seventeen and twentyfour years old. Most people spend more than four weeks in Bournemouth, some people had already been there for eight months. On the first day you have to make an placement-test, so they can assign you to the right class (depending of on your grade of English). I spent four weeks in the advance class. In the morning I had my general English lessons. We did exercises to improve our grammar and increase our vocabulary. We discussed many topics, wrote essays and watched several movies, documentaries and You-Tube-videos. During the lunchbreak we ate together our sandwiches or hot lunch in the canteen and played pool, ping-pong or used the Internet. In the afternoon I had IELTS-examination training. They tell you how to prepare for the examination, the way they set questions, the do's and dont's and we did a lot of mock exams. It gives you an idea of what you can expect of the exam and what level you are now. The teachers were well-eduated, very friendly and helpful. My classmates in the advance class were very nice, unfortunately some students in the IELTS-classes were not so motivated.

Things to do after school and the weekend

In the evening I spent most of my time doing my homework, watching TV, reading books and having conversations with my host family. Every week the school organised a movie. So I watched Four weddings and a funeral, The King's speech and The Expendables. I watched together the Football Championship Final Manchester United - Barcelona with my schoolmates and went for a laser game. My routine at the weekend was to do (alone or in the company of some fellow-students) a challenging hike in the hills and the coast around Bournemouth. I did a scenic walk from Stubland to Corfe Castle (23 km), (on the military terrain) in the area of Tyneham to Lulworth Cove (very challenging hills with steeps of twenty degrees)(24 km) and one between Kingston and the coast. The other day I went to visit one of the famous (free!) London's museums such as the Imperial War Museum, Tate Modern, Natural History Museum and V(ictoria) & A(lbert) Museum. I did enjoy it very much!

Farewell England

Everything comes to an end. On May, 28th I said goodbye to Peter, Serena and their son Olliver and went home. It was an impressive study journey. I can't say it was just a holiday, because of the busy schedule of the day, the homework and the increasing pressure of the approaching date of IELTS-examination in Amsterdam. However, I had a great time, met a lot of interesting people and did some great things. It was really a good experience and it was nice to be back in England.

Vakantie Australie: (Djoser) 29-daagse groepsreis

2010-10-20T12:12:00.000-07:00

Grotere kaart weergeven

Dag 1 en 2 (22 en 23/9): Amsterdam - Sydney
Zes maanden na Antarctica sta ik opnieuw op Schiphol. Dit keer is de bestemming Australië. Waarom? Verschillende overwegingen: nog niet geweest, veel natuur (outback, kust, reef), tijdstip (overgang voorjaar naar zomer), verhalen van andere mensen, timing met werk etc. Gekozen voor deze georganiseerde groepsreis omdat het mij in staat stelt om in korte tijd heel veel te zien met de gezelligheid van een groep. Het is altijd spannend wie je gaat treffen, het pakt bijna altijd goed uit. Eigenlijk is het nog nooit tegengevallen. De voorbereiding stelde weinig voor. In de loop van de tijd een volledige reisuitrusting/kledingkast verzameld. Afhankelijk van de duur en de aard (wandel, steden) van de vakantie en het klimaat van het land stouw ik m'n rugzak vol. Nog wel een duikbril op sterkte aangeschaft. Wilde niet het risico lopen bij het Great Barrier Reef te moeten snorkelen met een voor mij ongeschikte duikbril.

De vliegreis met Cathay Pacific via Hong Kong verliep soepel. Voor vliegtuig-begrippen veel beenruimte, eigen TV scherm, veel nieuwe films. Vond Kick-Ass een vermakelijke film. Tijdens de vlucht naar Hong Kong kennisgemaakt met met één van de groepsleden (Dennis) terwijl we ons ontfermden over een zieke vrouw met diabetes. Bleek later dat we drie dokters in de groep hadden: een anesthesioloog i.o., en twee huisartsen waarvan één niet-praktiserend. Na twee vluchten van in totaal 21,5 uur exclusief twee uur overstaptijd aangekomen in Sydney. Daar werden we opgewacht door Bee, onze reisleidster van Adventure Tours. Kennisgemaakt met de groep: negentien man/vrouw sterk waaronder drie stellen. Moe van de reis lag ik om middernacht in bed.

Dag 3 en 4 (24 en 25/9): Sydney
Uitgeslapen tot 8.30 uur. Zon en een blauwe lucht. Ontbijt aan de overkant van de straat bij supermarkt gehaald: muffin. De eerste, vele zullen nog volgen. 's Morgens werden we door Bee op sleeptouw genomen via Wharf Woolloomooloo en de Royal Botanic Gardens naar het Opera House. Daarna viel de groep uiteen in allerlei subgroepjes. Met een groepje naar Circular Quay om daar de ferry naar Darling Harbour te nemen. Vanaf het water heb je daar een fantastisch uitzicht op de skyline van Sidney.

Daar geluncht en via Hyde Park/ The Domain weer terug naar hotel. 's Avonds uit eten met de hele groep in een sportcafé. Op dag 4 per boot naar de Zoo en vervolgens na vele omzwervingen (deel van de metro lag eruit) per bus naar Bondi Beach (strand 9 km van centrum, hoge golven, veel surfers). Pizza gegeten en 's avonds op dak van hotel foto's gemaakt van de Harbour Bridge, Opera House en de skyline van Sidney by night.

Dag 5 (26/9): Blue Mountains National Parc
's Morgens alle bagage in de trailer geladen en vervolgens ons gepropt in het busje. Wat krap allemaal, maar het lukt. Na vier uur rijden kwamen we aan in de Blue Mountains National Parc. Dit gebied behoort tot de "Great Dividing Range" en is gevormd uit reusachtige zandstenen plateaus waar ruim 600 verschillende soorten eucalyptusbomen voorkomen. Op warme dagen doet de hitte de eucalyptusoliën van de bomen verdampen waardoor boven het gebied vaak een ragfijne nevel hangt, die het nationaal park zijn naam heeft gegeven. We maken een wandeling van twee en een half uur rondom “the Three Sisters”, een rotspartij met drie pieken die uitsteken vanuit het plateau. Vervolgens via trappen steil naar beneden en voor de doorzetters via een andere weg weer terug. Het uitzicht is een soort Grand Canyon in het klein. Piece of cake. We overnachten in een prima jeugdherberg in Katoomba. Ik houd erg van jeugdherbergen. Gezellig, de sfeer, de eenvoud. 's Avonds uit eten in een bar. Heerlijk gegeten: een pie. Met Rik en Willemijn biertje gedronken, later kwamen onze truckers (shorty) Matthijs en (lange) Cees ons gezelschap houden. De eerste avond van een reeks avonden met dit clubje. Leuke mensen van diverse pluimage met veel humor!

Dag 6 (27/9): Canberra
Canberra is een 'geplande' stad”. In 1908 werd de huidige locatie gekozen als hoofdstad van Australië na jarenlange discussie over een geschikte plaats. Zowel Sydney als Melbourne hadden graag de hoofdstad willen zijn. Canberra ligt dan ook tussen beide steden in (300 km van Sydney en 650 km van Melbourne). Het is rijk aan brede lanen, groene parken en mooie monumentale gebouwen met het hooggelegen Parliament House als het bekendste bouwwerk. We werden rondgeleid in het Parlement House en op het dak genoten wij van het uitzicht. Ook een kort bezoek gebracht aan het Australian War Memorial en het onderliggende National War Museum. 's Avonds in pub fettuchi gegeten met het vaste clubje inclusief Linda, Dennis en Dagmar

Dag 7 (28/9): Beechworth
‘s Ochtends het National History Museum in Canberra bezocht. Daar een uur doorgebracht. Vervolgens door Bee persoonlijk afgeleverd bij het War Museum om daar nog een uur door te brengen terwijl de rest van de groep achterbleef bij het History Museum. Het War Museum schijnt een van de grootste oorlogsmusea ter wereld te zijn met een enorme collectie, dus ik wilde daar zo veel mogelijk tijd doorbrengen. Gisteren 2e Wereld Oorlog gedaan, vandaag de periode na 1945. We verzamelden weer bij de bus en via enkele tussenstops naar Beechworth. Dit historische goudzoekersstadje in de Ovens Valley ademt nog steeds een wildwestsfeer, alsof de goudzoekers nog maar net vertrokken zijn. Gegeten in pub. Beef curry. Prima.

Dag 8 en 9 (29/9 en 30/9): Melbourne
Vannacht erg koud. Oorzaak: nachtvorst. Elektrische deken niet gevonden, maar andere reisgenoten wel. 's Morgens ontbeten in bakery met 2 scones, jam en cream. Heerlijk. Na een bezoek aan een lokaal waterval(letje) en vele andere tussenstops aangekomen in Melbourne. In vergelijking met Sydney nu veel bewolking en fris qua temperatuur. Heb me erg verheugd op Melbourne, omdat mijn vrienden Jolien en Tom er wonen met hun zoontje Daniel en hond Mimosa. Snel spullen uitgepakt en met waszak vol vieze kleding per tram naar Carlton North. Het elkaar weer ontmoeten was geweldig. Daniel was weer een stuk de hoogte ingegaan en Mimosa was zo wild en enthousiast als altijd. 's Avonds met hen naar een BBQ bij vrienden van Tom.
De volgende dag uitgeslapen tot 9 uur. Met Jolien en Daniel de stad verkend per tram en benenwagen: de Queen Victoria Market (een grote food en non-food hal), Federation Square en de Royal Botanic Gardens. 's Avonds gegeten in gezelschap van Tom's ouders. En toen was het al weer tijd om afscheid te nemen. Helaas.

Dag 10 en 11 (1 en 2/10): Great Ocean Road (via Warrnambool en Robe)
Beide dagen gereden over de spectaculaire Great Ocean Road, die zijn naam dankt aan de schitterende uitzichten op de ruige Australische kust. De Great Ocean Road is een 243-kilometer lange weg langs de zuid-oostelijke kust van Australië tussen Torquay en Warrnambool. De weg werd gebouwd door soldaten tussen 1919 en 1932 en is 's werelds grootste oorlogsmonument. Het is een belangrijke toeristische attractie in de regio. Onderweg stopten we bij “The Twelve Apostles”. The Twelve Apostles is een verzameling van nabijgelegen kalksteenformaties voor de kust van het Port Campbell National Park. De “apostelen” zijn gevormd door erosie. Door de golven worden de kliffen van zacht kalksteen uitgehold tot grotten, die vervolgens om de beurt instorten. De kliffen zijn op bepaalde plaatsen vijf en veertig meter hoog. In werkelijkheid zijn het niet twaalf maar acht rotsformaties. Jaarlijks komen er ongeveer twee miljoen bezoekers.

Van Bee hoorden we dat het mogelijk is om per helikopter over “de apostelen” te vliegen (tien minuten voor vijf en zeventig Australische dollar). Deze kans konden zes medereizigers en ik niet laten liggen. Het uitzicht was geweldig en de vliegomstandigheden ideaal (helder, namiddagzon). Moest erop letten om niet voortdurend foto's te maken, maar ook gewoon om me heen te kijken en te genieten van het uitzicht. Op aanraden van Bee met de hele groep in een restaurant met lopend buffet gegeten. Viel erg tegen.

De volgende dag onderweg naar Robe verschillende stops gemaakt (o.a. Princess Margaret Rose Cave). De spuitbus insektengif die iedereen op z'n motelkamer vond, beloofde weinig goeds. Het eten in dit motel was idem. Conclusie na twee dagen: volgende keer eten in plaatselijke pub/bar.

Dag 12 en 13 (3 en 4/10): Adelaide
Mooi weer. Onderweg naar Adelaide bezochten we een strand en maakten we een wandeling onder begeleiding van een gids van Aboriginal orgine die ons van alles vertelde over de plantjes en bloemetjes die we onderweg tegenkwamen (terwijl we door muggen werden belaagd). 's Middags kwamen we aan in Adelaide. Hotel midden in het centrum. Met m'n vaste clubje Hindley Street ingelopen en ons op het terras genesteld. Gegeten en 's avonds onze ogen uitgekeken naar het flanerende uitgaanspubliek en de voorbijrijdende auto's. Om middernacht naar bed met oordopjes (da's het nadeel van een hotel midden in het uitgaansgebied).

Om vijf uur wakker door mechanische straatveger. Tot 8.45 uur uitgeslapen. Al weer een mooie en warme dag. Wasje gedaan. In eettentje tegenover hotel pancakes als ontbijt gegeten. Twintig verschillende soorten, vierentwintig uur per dag. Goed concept. Bestaat zo iets in Nederland?

Daarna met Cees, Willemijn en Rik een stadswandeling van vijf kilometer gemaakt die stond aangegeven in de Lonely Planet. Heerlijk geluncht aan de rivier. Het heel aardige South Australian Museum bezocht met veel aandacht voor het leven van Aboriginals (interessante oude zwart-wit filmpjes) en fauna. 's Avonds met grote groep naar strand om daar te eten. Helaas lukte het niet om tot consensus te komen waar we gingen eten. Uiteindelijk met Kees en Els Chinees gegeten. Was heerlijk.

Dag 14 (5/10): Flinders Ranges
We verlieten Adelaide en reden via wijngaarden en kleine dorpjes noordwaarts de droge outback in. Na een aantal uren rijden doemden de bergen van de Flinders Ranges aan de horizon op. Flinders Ranges National Park heeft een oppervlakte 912 km² en het maakt onderdeel uit van het middelgebergte de Flinders Ranges.

We sliepen voor het eerst deze vakantie in een tentje die we zelf moesten opzetten. Een aantal durfals sliepen voor het eerst in een swag. Een swag is een waterdichte zak van canvas met een ingebouwde matras. In de swag slaap je in een lakenzak of slaapzak. Een opgerolde swag is licht qua gewicht en zeer compact. Opzetten en afbreken gaat gemakkelijk. Er is enige discussie binnen mijn clubje geweest of de “niet-swaggers” (lees: verstandige mensen die een echte tent met bed/matras prevaleren boven een swag) “marshmallows” waren en de “swaggers” niet. Omdat een aantal swaggers met grote moeite een heuveltje opkwam c.q. niet eens aan zo'n klim begon, was het maar de vraag wie nu een marshmallow was. Deze discussie is tot op heden nog niet gesloten. Die avond was ik verantwoordelijk voor de BBQ. 's Nachts regende het en de swaggers vluchtten met swag en al onder een afdak.

Dag 15 (6/10): Flinders Ranges – Marree – Quorn
Vanochtend voor het eerst opgestaan met alleen bewolking, geen zon en met spat regen. We kregen twee wandelopties in Flinders Range. Eentje voor watjes en eentje met een klim van 450 meter. Met klein groepje laatste gedaan. Als eerste boven samen met Matthijs. Met een voorsprong van ruim een half uur op de rest keerden we terug op de camping. Op de camping de eerste foto's gemaakt van twee kangoeroes. In sommige landen heb je zwerfhonden, -katten en/of -apen, maar dit waren zwerfkangoeroes. Ze kwamen vrij dichtbij en zijn kennelijk gewend aan mensen. Beetje ambivalent gevoel hierbij.

Na de lunch braken we op en reden door naar het plaatsje Marree (een pub met een paar gebouwen). We zetten onze tenten op onder een afdak, want het zou waarschijnlijk gaan regenen (en echt waterdicht waren de tenten niet!!).

Vlak voor Marree hadden we de geasfalteerde weg verlaten om over een zogenaamde mud-weg (unsealed road) via Marree morgen door te kunnen rijden naar Cooper Pedy. Maar Bee hoorde dat de weg na Marree door eerdere regenval moeilijk begaanbaar was en dat mogelijke regen de komende nacht er voor zou kunnen zorgen dat we de volgende dag in Marree zouden vast komen te zitten. Na een kort groepsberaad werd democratisch besloten om direct na het avondeten de weg terug te nemen en naar Quorn door te reizen, een plaatsje waar we de Stuart Highway konden nemen. Het betekende echter wel dat alle tenten en spullen opnieuw moesten worden ingepakt en dat we om 20.00 uur in het donker weer terug moesten rijden. Na een lange rit met Bee aan het stuur die wakker bleef op Red Bull en eten wat we haar aanreikten, kwamen we om 01.00 uur aan bij het bunkhouse ter plaatse. Viel uitgeput in slaap op m'n stapelbed.

Dag 16 (7/10) Cooper Pedy
Onderweg naar Coober Pedy passeerden we de 'dingo fence'; een hek met een lengte van 9600 kilometer dwars door het land, tegen de verspreiding van de dingo, de Australische wilde hond. Ten noorden van het hek is de dingo een beschermd dier en ten zuiden ervan schieten boeren ze soms neer, om hun schapen te beschermen. De leegte en verlatenheid van dit uitgestrekte gebied was fascinerend. Ook had ik een nieuw onderwerp gevonden om te fotograferen, namelijk vrachtauto's. Aangestoken door het enthousiasme van onze Nederlandse truckers. In dit gebied reden zogenaamde “road trains”: trucks met wel drie of vier aanhangers. Veel aluminium, blingbling, felle kleuren en dat met een strak blauwe lucht als achtergrond. Als kinderen zo blij cirkelden we bij elke tankstop om de vrachtwagens heen met onze fototoestellen. Onderweg stopte de bus bij een zoutvlakte. Het beeld leek op Salar de Uyuni (het grootste zoutvlakte ter wereld gelegen in Bolivia), alleen natuurlijk veel kleiner.

Coober Pedy, in Aboriginaltaal “blanke man in een gat”, dankt zijn bestaan aan de vele avonturiers die hier op zoek gingen naar het waardevolle opaal. Vanwege het extreme klimaat (in de zomer kan de temperatuur hier oplopen tot 45°C) speelt een groot deel van het dagelijks leven zich onder de grond af. Huizen, winkels, hotels, musea en een kerk zijn in de rotsen uitgehouwen. Uiteraard volgden wij het voorbeeld van de lokale bevolking en sliepen we in een eenvoudig rotshotel. Een deur leidde naar een grote gang met aan weerskanten uitgehakte alkoven met 2 stapelbedden erin en een gordijn dat de alkoof afsloot van de gang. Spartaans maar ook super om het mee te maken. Het geheel zorgde voor een constante temperatuur binnen (vierentwintig graden het hele jaar door). Voor het eten op bezoek bij een galerie waar de eigenaar en zijn vrouw in de achtertuin een opvangplek voor kangoeroes hadden opgezet. Na enige aarzeling (van morele aard) met baby kangoeroe in de armen op de foto. Met de hele groep pizza gegeten bij John's Pizza Bar & Restaurant (heerlijk).

Dag 17 (8/10): Kings Canyon
Vanuit Cooper Pedy reden we in zeven uur door prachtige landschappen naar Kings Canyon, waar we overnachtten in reeds opgezette tenten met bedden met lakens (lux!!). 's Avonds werden er dingo's gespot op de camping. Spannend! Hekjes bij het ingang van toiletgebouw moesten voorkomen dat je 's morgens een dingo op het toilet aantreft.

Dag 18 (9/10): Kings Canyon - Ayers Rock/Uluru
's Morgens maakten we een wandeling in Kings Canyon. Eerst een klimmetje van twintig minuten (bekend als "Heart Attack Hill" vanwege de steilheid, maar dat valt erg mee), die je aan de top bracht met een met spectaculair uitzicht over de kloof en van het omringende landschap. De kloof was op sommige plaatsen driehonderd meter diep. Na een tijd parallel aan de kloof gelopen te hebben, daalden we af naar de zogenaamde “Garden of Eden”, een permanente waterhole omgeven door weelderige flora. De laatste helft van de wandeling liep door een groot doolhof van verweerde zandstenen koepels. Een langzame afdaling bracht je terug naar het beginpunt. In totaal duurde de wandeling een kleine vier uur. Dit alles onder een strak blauwe hemel.

Na de lunch onderweg naar onze camping bij Yulara Village, waar we de komende twee dagen zouden overnachten. Ayers Rock, door de Aboriginals Uluru genoemd, is de grootste monoliet ter wereld en een van de bekendste toeristische trekpleisters van Australië. De kolos trekt veel bezoekers en dat is niet voor niets. Zonsopkomst en zonsondergang zijn magische momenten, je ziet de rots dan diep rood kleuren.

Voor het avondeten gingen we kijken naar de zonsondergang. Terwijl we steeds dichter bij de Rock kwamen, viel op hoe indrukwekkend de rots is. Het landschap is volledig vlak waardoor de Rock des te opvallender is. We verdeelden ons bij het uitzichtpunt en wachtten op de ondergaande zon. Er waren veel toeristen: van backpackers tot groepen die ter plaatse aanschoven aan een mobiel buffet. Ik zag naast mij een man staan prutsen met zijn camera. Ik gaf hem enkele tips met betrekking tot de instellingen en de keuze van het onderwerp. Uit dankbaarheid bood hij mijn medereisgenoot Cees en mij een glas wijn aan; zodat we met een glas wijn in onze ene hand, het fototoestel in de andere hand genoten van het rood kleuren van de Rock en het langzaam volledig verdwijnen van de zon.

Dag 19 (10/10): Ayers Rock
's Morgens voor vijven uit de veren om voor zonsopgang ons weer op te stellen bij de Rock. Daarna een wandeling gemaakt rondom de Rock. Van dichtbij zie je hoe groot hij is, hoe rood de kleur en hoe steil de wanden zijn. Op sommige plaatsen mag je niet fotograferen omdat het heilige plaatsen zijn voor de Aboriginals. Ik had graag de Rock beklommen, maar die dag mocht het niet vanwege de te harde wind. Overigens is de beklimming geen sinecure in verband met de steilheid en gladheid. 's Middags bood Bee de mogelijkheid om een wandeling te maken bij Kata Tjuṯa, ook wel bekend als Mount Olga of the Olgas. Het is een formatie van een dertigtal rotsen, waarvan de hoogste meer dan 500 meter hoog is. Uit geologisch onderzoek is gebleken dat Kata Tjuṯa deel uitmaakt van een enorme ondergrondse rotsformatie, die ook Uluru omvat. Slechts zeven bikkels (Rik, Willemijn, Cees, Dennis, Linda en Peter) gingen mee. Eerlijk gezegd had ik vooraf grote twijfel over de onderneming gezien het tijdstip van de dag (14.30 uur) en dito omstandigheden (vijf en dertig graden en meer, volle zon, weinig schaduw, enig klimwerk). Achteraf erg blij dat ik mee ben gegaan. We hebben een prachtige wandeling gemaakt door de “Vallei van de wind”. Onderweg naar de camping genietend en meezingend met de muziek. Een heel bijzonder moment voor mij was, toen we aankwamen op de camping en de bus tot stilstand kwam, niemand uit de bus stapte, maar iedereen in de bus bleef zitten terwijl we meezongen met het nummer “Use somebody” van de Kings of Leon. 's Avonds BBQ. Vroeg naar bed. Was de groep even zat. Klinkt misschien gek na zo'n geweldige dag, maar had de behoefte om alleen te zijn.

Dag 20 (11/10): Alice Springs, trein naar Katherine
‘s Morgens om 4.50 uur opgestaan. Om zes uur weg. Vroeg opstaan hoort er bij. Tegen vrienden zeg ik wel eens gekscherend: ik ga niet op vakantie, maar ik reis. Om veel te zien in korte tijd is dat gewoon nodig. De dagen die je kan/mag uitslapen zijn daarom altijd extra fijn. Om 11.15 uur aangekomen in Alice Spring. We stapten hier op de trein richting Katherine. Deze trein wordt de Ghan genoemd. De Ghan is een treinverbinding dwars door Australië die het noordelijke Darwin verbindt met het zuidelijke Adelaide via Alice Springs (http://www.gsr.com.au/site/the_ghan.jsp). Twee keer per week rijdt de Ghan het 2979 km lange traject. De oorspronkelijke naam was Afghan Express en was ontleend aan de kamelenkaravanen die voordien het transport over die route verzorgden. We hadden tot 16.30 uur tijd om ons te vermaken in Alice Springs. Met mijn clubje wezen lunchen, wat spulletjes gekocht en bezoek gebracht aan de Royal Flying Doctor Service Base, waar we een hele informatieve film kregen te zien inclusief rondleiding. Nog even wezen internetten. Ik kreeg bericht dat een goede vriendin haar kind heeft verloren. Moeilijk moment. Ben sprakeloos. Heel ambivalent. Je bent op vakantie en op zo'n moment lijkt alles wat je in Australië meemaakt klein en onbelangrijk.

We stapten tegen het einde van de middag de trein in. We zaten in de laagste klasse. Geen bedden, maar slaapstoelen. Maar ze zaten erg comfortabel en met behulp van earplugs, twee biertjes en een temazepam viel ik in slaap.

Dag 21 (12/10): aankomst Katherine - Kakadu National Parc
De volgende ochtend bleek ik als een van de weinigen goed geslapen te hebben.
In Katherine werden we door onze nieuwe reisleider Demo voor de komende twee dagen opgewacht. Iedereen moest erg aan hem wennen, want bijna iedereen liep weg met zijn voorgangster: Bee.
Sommigen moesten zelfs een traantje wegpinken bij het afscheid de vorige middag.
Wat was het bloody heet in Katherine. En vochtig. Bij de minste of geringste beweging ging je zweten. Busrit naar Kakadu National Parc. Het park kwam tot stand in 1981 en het is 19.804 km² groot. Kakadu wordt gezamenlijk bestuurd door de Australische overheid en de oorspronkelijke Aboriginal-bevolking. De naam Kakadu is een verbastering van het Aboriginalwoord "Gagudju". Het park omvat stukjes regenwoud, moerasachtige gebieden met mangrovebossen en zandsteenplateaus, waarvan watervallen zich naar beneden storten. Kakadu staat tweemaal vermeld op de werelderfgoedlijst, zowel vanwege de culturele waarde met onder andere een groot aantal rotsschilderingen van Aboriginals als vanwege de rijke natuur.

Boottocht over zogenaamde billabong. Billabong is een verzamelnaam voor draslandgebieden in het tropische gedeelte van het Northern Territory in Australië. De meeste billabongs zijn hoefijzermeren. Kenmerken van een billabong zijn dat het in de droge periode (mei-oktober) altijd water bevat en dus nooit volledig uitdroogt en dat het in het regenseizoen (november-april) deel uitmaakt van uitgestrekte ondergelopen gebieden, de "floodplains". Billabongs zijn vooral in de droge periode een verzamelplaats voor vele watervogels, vissen en krokodillen. Onderweg een groot aantal krokodillen en verschillende soorten vogels gezien.

In verband met de beperkte beschikbaarheid van tenten een tent gedeeld met Dennis. Schoon was anders met schimmelplekken op de matras, maar a la............voor één nacht. 's Avonds gegrilde vis à la Demo met salade en chocoladepudding toe. Prima! Zag erg tegen de nacht op. Erg afgekoeld was het niet en dan die vochtigheid..... Zelfs zonder iets over je heen, brak het zweet je al uit.

Dag 22 (13/10): Kakadu National Parc - Darwin
Toch nog redelijk geslapen. 's Morgens wandeling om paar muurschilderingen te bekijken en klein meertje met mini-waterval bezocht. Allemaal niet echt indrukwekkend. Merkte dat ik vooral bezig was met coping van de hitte. Bij het verzorgen en opruimen van de lunch niet geholpen.... lukte even niet meer. Met de hitte is het eten van een ijsje een ware traktatie. De mannen namen meestal een Magnum. Op dit moment liep er een actie dat bepaalde stokjes van ijsjes recht gaven op een gratis Magnum. Tot nog toe had niemand succes. Vandaag lachte het geluk mij toe. Al bij m'n tweede Magnum van deze vakantie had ik succes. Sommige mannen (die al een paar Magnums voorliepen op mij) waren enigszins jaloers......
Eind van de dag aangekomen in Darwin. Prima kamer, alleen jammer dat mijn raam boven een drankenzaak zat die vrij laat sloot. Maar die nacht weinig last gehad, omdat ik pas om 1.00 uur in bed lag. Zijn met hele groep uitgeweest in The Vic Hotel. Concept: gratis avondeten bij betaalde consumpties en live muziek/DJ. (http://www.thevichotel.com/). Was echt een leuke avond. Iedereen ging los.

Dag 23 (14/10): Darwin
Met ongeveer 75.000 inwoners is het tropische Darwin de grootste stad in het noorden van Australië. De geschiedenis van deze hoofdstad van de Northern Territory kent enkele grote tegenslagen. De Japanse bombardementen in de tweede wereldoorlog en een cycloon op de eerste kerstdag van 1974 hebben grote delen van de stad vernietigd. De stad is na deze natuurramp opnieuw ontworpen en opgebouwd en ziet er dan ook uiterst modern uit.
Vandaag met het bekende clubje op pad geweest. Pancakes als ontbijt, daarna naar het Museum & Art Gallery of the Northern Territory (aardige Aborginals-kunst, verhaal van cycloon Tracey (met afgesloten kamer waar het geluid van een cycloon gesimuleerd wordt), drankje aan het strand bij het museum, wandeling Botanic Garden (poeh wat warm) en lunch in de Stokes Hill Wharf.
's Avonds naar avondmarkt bij Mindil Beach geweest. Allemaal eettentjes: van pannenkoeken, chinees, thai, fish and chips, smoothies etc. Daar gegeten.

Dag 24 (15/10): Vlucht naar Cairns
's Morgens ging wekker om 4.25. Boeltje ingepakt en naar vliegveld. Ontbeten op luchthaven met idee dat we op vlucht alleen een snack zouden krijgen. Bleek meer dan een snack te zijn. Vlucht van twee en een half uur met Quantas. Cairns ook warm.

Cairns is een populaire reisbestemming vanwege het tropische klimaat en de nabijheid van vele attracties. Het Great Barrier Reef ligt op slechts anderhalf uur reizen per boot. Het Daintree National Parc en Cape Tribulation op ongeveer honderddertig kilometer ten noorden van de stad, zijn populaire gebieden om het tropische regenwoud te ervaren.
Voor het eerst een hotel waar alles klopt. Grote kamer met keukentje, zitje, 2-persoonsbed met badkamer met o.a. bad. Airco en twee ventilatoren. En rustig/stil. Prima. Alleen het zwembad is slechts geschikt voor pootje baden. Maar niet getreurd. Hotel ligt vlakbij de Esplanade, de boulevard van de Cairns. 's Middags met clubje over de boulevard gelopen en wezen zwemmen in gratis openluchtzwembad met uitzicht op zee aan de Esplanade. 's Avonds fish en chips gegeten met Magnum toe.

Dag 25 (16/10): Cairns – Great Barrier Reef
Vanmorgen vroeg op want ik ga met twaalf andere groepsleden snorkelen (185 Australische dollar voor transfers, boottocht, lunch en snorkeluitrusting). Aan boord van catamaran Seastar (http://www.seastarcruises.com.au/) met nog twintig anderen. Dus samen twee en dertig man/vrouw. Na koffie/thee op weg naar een eilandje Michaelmas Cay. Was gedurende de gehele dag hoofdzakelijk bewolkt en behoorlijk wat deining (maar in vergelijking met de oversteek van het Beagle Channel niet noemenswaardig). Na instructies en aanmeten gear (o.a. flippers en stinger's suit (tegen kwallen) werden we per zodiac op het strand van de zandplaat afgezet. De eerste keer snorkelen na Nieuw-Zeeland viel erg tegen. Kreeg regelmatig water in mond en kon niet overweg met flippers. Was al aardig stuk van het strand afgedreven en raakte in paniek. Ik heb me met de zodiac weer naar het strand laten brengen. Daar in ondiep water een stukje koraal kunnen bewonderen, maar vond al met al alles erg teleurstellend. Kon niet genieten. Met kater weer terug naar de boot. Lunch was goed geregeld met garnalen, ovenschotel, brood, beleg en salade.
Na de lunch konden we snorkelen bij Hastings Reef. Op zee, direct van de boot het water in en snorkelen. Je kon daar niet staan, was meters diep. Maar dit keer bood de bemanning een snorkel-vest aan. Een soort zwemvest. En toen was het prima. Je bleef zonder moeite drijven. Ook als je even je snorkel schoon wilde spoelen of de duikbril steviger wilde aantrekken hoefde ik me niet bezig te houden met blijven drijven. Heb toen erg genoten van het koraal, de vele vissen en de helderheid van het water. Na twee uur als één van de laatste uit het water. Daarna wachtte ons de terugtocht door woelige zee. Verscheidene mensen waren goed ziek daardoor. Gezellig gekletst met Engelse Tessa die een aantal maanden backpackte door Australië.
's Avonds gegeten in Cock & Bull Tavern (http://www.cocknbull.net.au/). Een aanrader: lekker eten en niet duur. Maar wel enorme hoeveelheden op je bord.

Dag 26: Cains – excursie naar Daintree National Parc en Cape Tribulation
Vandaag om 7.45 uur op pad met bus naar Cape Tribulation. Een geëmigreerde Duitser als chauffeur. Hij wist erg veel te vertellen maar om nu ons gedurende de gehele busrit met een stortvloed aan wetenswaardigheden te overspoelen..............? Van relevant (achtergrondinformatie over het regenwoud) tot totaal irrelevant (wie de eigenaar was van een golfbaan die we passeerden). Dagtour viel wat tegen. Al zoveel gezien. Voegde weinig toe. Boottocht over de rivier om krokodillen te kijken..............twee kleintjes gezien. In Kakadu National Parc tientallen gezien en met name grotere exemplaren. Wandelingetje door rainforest: aardig. Hoogtepunt wat mij betreft: broodje kip aan het strand en heerlijk zelf gemaakt ijs bij de Ice Company. En het biertje op een terras met de mannen in Port Douglas (plaatsje aan de kust waar de Australische jetset hun weekendjes weg vieren).
's Avonds met m'n vaste clubje uit eten geweest in opnieuw Cock & Bull Tavern. Mijn eten gedeeld met Willemijn, zodat we daarna een toetje konden nemen, namelijk “Chocolat of Death”. Een enorme schaal gevuld met chocolademousse en -cake, chocolade-ijs en slagroom met nootjes. Zo groot als een ananas. Samen met Willemijn en Rick kom leeggegeten. Terwijl Cees ons versteld deed staan om een hoofdmaaltijd en toetje helemaal alleen op te eten. Respect!

Dag 27 (18/10) Cairns – chillen
"Uitgeslapen" tot 8.30. Afgesproken met clubje van vier te ontbijten aan het strand met pancakes (niet zo lekker als in Adelaide). Nadat Matthijs en Dagmar zich aan ons groepje voegden, ging iedereen zijn weegs in het centrum op zoek naar souvenirs. Ben rustig gaan internetten. 's Middags aan de rand van het zwembad bij de Esplanade gelegen. 's Avonds met de hele groep wezen eten in opnieuw Cock & Bull Tavern. Iedereen tijdig naar bed, in verband met vroeg ontwaken de volgende dag voor de terugreis.

Dag 28 en 29 (19 en 20/10): via Hong Kong terug naar Nederland.
Na twee maal twaalf uur vliegen (zonder echt geslapen te hebben), een vertraging van één uur, vier uur overstaptijd in Hong Kong en twee en een half uur wachten op de luchthaven van Cairns weer terug in Nederland. Onderweg in de buurt van de Filipijnen hield een tyfoon huis. Dat hebben we gemerkt in het vliegtuig. Behoorlijke turbulentie gehad.

Al met al was het een leuke reis. Goed weer. Heel veel gezien en gedaan. De inwoners van Australië waren buitengewoon aardig en behulpzaam. Het landschap is bij tijd en wijle stunning. Tijdens de reis heb ik soms met een schuin oog Australië vergeleken met Nieuw-Zeeland, en ik moet zeggen dat het laatste land mij meer aansprak.

Vier weken met een groep mensen op reis gaan, is af en toe best wel belastend; samen vele uren in de bus, de lange dagen, het gebrek aan privacy naast de vele indrukken die je opdoet, het slaapgebrek, de hitte, en de gedachten over dingen thuis dragen daaraan bij. Niet met iedereen heb je een click. Over het algemeen is deze reis zonder veel wanklank verlopen en heb ik met een aantal mensen van de groep een speciale band opgebouwd. Maar ik was blij dat ik weer naar huis kon gaan. Blij om familie en vrienden te zien en zin om weer aan de slag te gaan!

Bijlage: hotellijst

Sydney: http://www.themacleay.com/serviced-apartments-sydney-rooms.aspx

Katoomba: http://www.yha.com.au/hostels/nsw/blue-mountains/katoomba/

Canberra: http://www.pavilioncanberra.com/pages/index.asp

Beechworth: http://www.armour-motor-inn.com.au/

Melbourne: http://www.themiami.com.au/

Warrnambool: http://www.oceanroadaccommodation.com.au/cgi-bin/rez60load.pl?0005/bf0005.html

Robe: http://guichen.budgetmotelchain.com.au/

Adelaide: http://www.adelaideparinga.com.au/

Flinders Ranges: http://www.wilpenapound.com.au/campground/

Marree: Drover's Rest Campground

Quorn: http://www.adventuretours.com.au/6-day-alice-springs-to-adelaide-tour/

Coober Pedy: Naast Umoona Opal Mine

Kings Creek: http://www.kingscreekstation.com.au/accom.htm

Ayers Rock: http://www.ayersrockresort.com.au/arrcamp/

The Ghan: http://www.gsr.com.au/site/the_ghan.js

Kakadu National Parc: http://www.kakadunationalparkaustralia.com/Camping_on_the_way_to_Kakadu.htm

Darwin: http://www.thecavenagh.com/

Cairns: http://www.reefpalms.com.au/

Paasweekend Brussel/België: 4-5 april 2010

2010-04-06T05:02:00.000-07:00

.

Grotere kaart weergeven

Met Gwen zonder plattegrond (alle andere toeristen hadden er wel één) twee dagen door het centrum van Brussel geslenterd en gelogeerd in het gloednieuwe Sandton Hotel op tien minuten lopen van de Grote Markt. Manneke Pis hebben we gevonden, de Luikse wafels niet. Maar de Brusselse wafels waren ook lekker. Door al het lopen halverwege de film "Inglourious Basterds" in slaap gevallen. Was een prima weekendje!

Als scheepsarts naar Antarctica: 10 februari t/m 9 maart

2010-03-09T00:51:00.000-08:00

Inleiding
Al lange tijd liep ik met het idee rond om aan te monsteren als scheepsdokter op een schip richting Antarctica. En na anderhalf jaar was het zo ver. Ik heb getekend voor een tweetal reizen van elk elf dagen naar het Antarctisch schiereiland. Niet alleen, want op beide trips zal ik worden vergezeld door vrienden: Gwen respectievelijk Sonja en Edwin.
Kaart reisgebied

Dag 1-2 (10-11/2): Vertrek en aankomst Ushuaia
Na een reis van 26 uur samen met Gwen aangekomen in Ushuaia, de op een na zuidelijkste plaats van Zuid-Amerika. Was een hele onderneming. Eerst 2,5 uur naar Madrid, vervolgens 13,5 uur naar Santiago de Chili, 3 uur naar Punta Arenas en daarna nog een vlucht naar Ushuaia van 1 uur. In totaal 4 vluchten, 20 uur effectieve vliegtijd (zonder eigen TV schermpje of Engelstalige films, dus dan is 20 uur wel héél lang) en 6 uur wachttijd (o.a. een kapot toestel moest worden vervangen). Bij laatste landing is mijn oor dicht gesprongen, hoor nu tijdelijk maar aan een kant. Kennisgemaakt met onze gastheer Alejandro en gastvrouw Frances van Galeazzi-Basily B&B (http://www.avesdelsur.com.ar/).We hebben de komende dagen onze eigen cabana in de tuin, met gasfornuis en koelkast, dus we zijn selfsupporting. Het is hier nu graadje of twaalf en bewolkt met een miezer. Straks uit eten en dan op tijd naar bed. Zijn allebei behoorlijk afgepeigerd, hoewel we weer over de ergste dip heen zijn. Zijn van plan morgen een wandeling te gaan maken in het nabijgelegen National Park Tierra del Fuego.

Dag 3 (12/2): Ushuaia/ Tierra del Fuego
Gisteravond gegeten bij een Ushuaiaans chinees restaurant: lopend buffet, vrij eten voor 55 pesos. Eetbaar, maar niet meer dan dat. Kan me van m´n bezoek aan Ushuaia in 2006 herinneren dat ik toen ook niet echt lekker heb gegeten. Wat ze wel hebben is heerlijke chocoladetaart en ijs.

Vannacht allebei heerlijk geslapen, dus geen jetlagverschijnselen. Wel vannacht wakker geworden van een heftig pijnlijk re oor. Hoor aan die kant nog steeds niets. Twee paracetamol en weer ingeslapen.

Na een stevig ontbijt en warm ingepakt (4 lagen, incl goretex jas en muts) op zoek gegaan naar transport om ons naar het N.P. Tierra del Fuego te brengen. Uurtje of 12.30 begonnen aan de wandeling. Bedacht om twee tracks te lopen: Pampa Alta Trail (medium, 1 uur, 4,9 km) en de Costera Trail (medium, 3 uur, 6,5 km)(deze laatste track loopt lang het Beagle Channel). Leek ons een mooie opwarmer.
N.P. Tierra del Fuego

In het begin wat regen, maar na kwartier kwam de zon en konden 1 voor 1 de lagen weer uit. Wat heet, heb zelfs perioden in m´n T-shirt gelopen. Kwam niet alleen door de zon, maar ook door het terrein: flink wat klimwerk bij tijd en wijle. Eerste track kostte meer tijd dan gepland, zeker 1,5 uur (o.a. omdat we even verdwaald waren). Track 2 was ook niet makkelijk: veel modder en natte boomwortels. Maar fantastische uitzichten op het Beagle Channel. Maar we waren toch wel blij toen we op het eind waren. Mooie timing: taxibusje kwam toevallig aangereden.
Fin del Mundo

Thuisgekomen (warm) gedoucht waarna de boiler het heeft begeven. Dus morgen met uit de fluitketel opgewarmd water ons wassen (water uit de kraan is ijskoud!!). Morgen komt er een monteur langs. Boodschappen gedaan, vanavond zelf (lees: Gwen) koken.

Dag 4 (13/2): Ushuaia/ Martial Glacier
Hier een mailtje uit het zonnige Ushuaia. Jullie lezen het goed: zonnig, warm (vgls. m´n horloge 19 graden) en na een dag in de buitenlucht zelfs verbrand!
Vandaag een hike gemaakt naar de Martial Glacier (jaren geleden was het vast nog wel een gletsjer, maar tegenwoordig is het niet meer dan een kleine ijsplaat. We hebben de kabelbaan overgeslagen en te voet omhoog (en omlaag) gewandeld. Wel mooi plaatje want de omliggende toppen waren bedekt met een verse laag sneeuw. Terug in Ushuaia tijd doorgebracht aan de haven met uitzicht oa een mega-cruise-schip gelijktijdig genietend van een enorme bak ijs. Een vriendin had me al ingeseind dat er een 1500-passagiers-bevattend-cruise-schip zou komen. Die informatie klopte. Vanavond laatste avond in de cabana, daarna verhuizen we voor één nacht naar de B&B zelf. En dan overmorgen aan boord van het schip. Morgen nog één fikse wandeling op het programma.
Cruise-schip

Dag 5 (14/2): Ushuaia/DVD
Misschien gisteren te vroeg gejuicht.....................vandaag wakker geworden met regen en op een paar droge momenten na heeft het verder alleen maar geregend. De geplande wandeling werd daardoor geannuleerd door ons. Als alternatief programma hebben we twee films gekeken en Museo Maritimo bezocht. Lopen gaat niet zo makkelijk want we hebben allebei enorm veel spierpijn in de benen. Verder ons nog vermaakt met het bekijken van een nieuwe lading cruise-schip-passagiers (je pikt ze namelijk er zo tussen uit). Straks op zoek naar een restaurantje en op tijd naar bed. Morgenochtend rond 9 uur melden we ons met bagage bij het schip. Kan ik alvast de infirmary en de medische voorraden inspecteren, en misschien een paar laarzen scoren. Daarna hopelijk nog tijd voor een wandeling in het N.P. voordat om 16 uur het avontuur echt begint.
Pier van Ushuaia

Dag 6-16 (14–24/2): Antarctisch Schiereiland (Trip 1)

Hieronder een samenvatting van trip number one:

Route-beschrijving
14th February - Ushuaia, Argentina
Position: 54°15'S / 068°19'W
15th February - Drake Passage
Noon position: 56°48.8'S / 065°13.7'W
Air Temp: +5oC
16th February - Drake Passage
Noon Position: 60°54.6'S / 064°07.6'W
Air Temp: +3°C
17th February 2010 – Danco Island, Neko Harbour and Paradise Harbour
Position at Danco Island: 64o44'S / 062°37'W
Position at Neko Harbour: 64°50'S / 062°33'W (CONTINENTAL LANDING)
Position at Paradise Harbour: 64°54'S / 63°32'W
Air Temperature: +3°C
18th February – Useful Island , Neumayer Channel, Damoy Point And Port Lockroy
Position at Useful Island: 64°43'S / 065°52'W
Position at Damoy Point/ Dorian Bay: 64°48'S / 63°30'W
Position at Port Lockroy, Goudier Island: 64°49’S/ 63°29’W
Air Temperature: +4°C
19th February – Pleneau Bay and Port Charcot
Position at Pleneau Bay: 65°06'S / 064°04'W
Position at Port Charcot: 65°04'S / 064°00'W
Air Temperature: +5°C
20th February – Vernadsky Station/ Argentine Islands and Petermann Island
Position at Vernadsky: 65°15'S / 064°15'W (SOUTHERN MOST POSITION OF OUR JOURNEY)
Position at Petermann Island: 65°10'S / 064°10'W
Air Temperature: +3°C
21st February – Whaler’s Bay, Deception Island and Aitcho Island
Position at Whaler’s Bay: 62°59’S / 60°34’W
Position at Aitcho Island: 62°24’S / 59°47’W
Air Temperature: -2°C
22nd February – Drake Passage
Noon Position at: 59°39’S / 63°26’W
Air Temperature: +1°C
23rd February – Drake Passage
Noon Position: 55°47’S / 063°26 W
Air Temperature: +6°C
24th February – Beagle Channel & Ushuaia

Totaal afgelegde afstand: 1633.8 Nautical Miles (3026 Km)
Route trip 1

Het schip
Een voormalig Russisch onderzoeksschip uit 1985 en omgebouwd voor vervoer van passagiers: de Professor Multanovskiy (lengte: 71,6 meter; breedte: 12,8 meter; diepgang: 4,5 meter) met 20 Russische bemanningsleden. Link: http://www.oceanwide-expeditions.com/vessel/show/m-v-Professor-Multanovskiy. Professor Boris Pompeevich Multanovskiy (1938-1976) was een beroemde Russische meteoroloog gespecialiseerd in weersverwachtingen voor de lange termijn.
Professor Multanovskiy

Kennismaking
Op de ochtend van 14/2 vroeg opgestaan om met bagage en al naar het schip te vertrekken. Op de koffie bij de kapitein (Alexander), een hele aardige vent. Bagage in de infirmary gedropt. Handen geschud met alle stafleden: Delphine (expeditieleider, Frankrijk), Anjali (bioloog, Nieuw-Zeeland), Louise (kayak-master, VS), Gemma (hotelmanager, Nieuw Zeeland) en de koks (Beverly en ADHD-Tracie).
Die middag nog snel bezoek gebracht aan het National Park Tierra del Fuego voor korte wandeling, uiteindelijk 45 min voor vertrek aan boord gegaan

Passagiers
Een grote groep Australiers en enkele Nieuw-Zeelanders (lid van een bepaald netwerk "21st Century Adventure" inclusief een soort goeroe Peter Bland)) van ongeveer 34 mensen en 11 individuele boekers (Polen, NL, Duitsland, UK, VS). De boot was niet volgeboekt. De jongste passagier was 18 jaar, de oudste 80 jaar).

Infirmary/ziekenboeg
Onze cabin bestond uit een tweetal aan elkaar grenzende vertrekken. Bij binnenkomst een kamer met bureau, 2 stoelen, een soort brancard voor een zieke, wastafel, een viertal kasten (gevuld met medicatie en verbandmiddelen) en paar tassen: oa spoedrugzak en een tas met O2-flessen.
Infirmary

De kamer ernaast een stapelbed, een klein bureautje en tweetal kasten. Verder nog een badkamer met het enige bad op het hele schip (mocht er iemand zwaar onderkoeld zijn, dan zouden we hem in het bad kunnen opwarmen).
Slaapkamer

De reis naar Antarctica/ Drake passage
We vertrokken om 18 uur ´s avonds. Eerste deel door het Beagle Channel, maar daarna over open zee (Drake Passage). De volgende dag waren van alle passagiers er maar 14 mensen bij het ontbijt. De rest lag ziek op bed. De Australische groep had van hun goeroe te horen gekregen dat pillen niet nodig waren, en dat zijn hypnose-meditatie sessie effectief zou zijn. Helaas bleek dit niet te werken, de grote leider himself was ook behoorlijk ziek. De overtocht duurt 48 uur. Gedurende de overtocht druk bezig geweest te redden wat er te redden viel. Zowel Gwen als ik voelden ons beroerd, maar zolang we lagen en soms korte tijd uit bed, was het te handlen. Tijdens de overtocht was het een hele toer om ongeschonden de WC te bereiken of je te douchen (wij gingen gewoon op onze billen zitten in de badkuip en probeerden ons zo goed als het ging te wassen). Ook viel er van alles naar beneden en schoven de stoelen en spoedkoffer van de ene zijde naar de andere zijde van de infirmary. Nadat we de Drake passage gepasseerd waren, verschenen er steeds meer (nieuwe) gezichten in de eetzaal.

Antarctica
We hebben in totaal 5 dagen doorgebracht op Antartica. Normaal gesproken hadden we per dag twee activiteiten: landingen of zodiac cruise. Omdat de Australische groep twee extra activiteiten had (kayakken en ijsklimmen), was de groep die de eerste twee activiteiten deed relatief klein.
IJsklimmen

Dus i.p.v. met 45 man aan de kust te worden afgezet, was het vaak maar 15. Je hebt daardoor niet de massaliteit die je zou hebben met een groepslanding. Zodiacs zijn overigens rubbere bootjes met een sterke buitenboordmotor, waar elf man in kunnen.
Zodiac-cruise

Van de vijf dagen hebben we er twee heel mooi weer gehad, een dag een beetje ijsregen en twee bewolkte dagen. Alle landingen/cruises konden doorgaan, dus we hebben niets gemist. Cruises duurden max twee en een half uur, landingen max drie uur. Bij de landingen vaak een wandeling gemaakt of een top beklommen met fantastische uitzichten op de omgeving.
Zonsondergang

We hebben heel veel ijs en sneeuw gezien, met bergen van drieduizend meter hoogte en enorme ijsschotsen/muren. Maar ook rotsen en steen. Antarctica is dus niet alleen maar ijs (zoals de Noordpool).
Heel veel dieren gezien: pinguins (dacht 3 soorten), walvissen (helaas niet heel dichtbij, en die keer dat ze wel dichtbij waren geen fototoestel in de buurt), zeeolifant (een enorm groot uitgevallen walrus zonder diens slagtanden), zeehonden en vogels.
Elephant Seal

Vooral pinguins zijn erg leuk. Heb paar filmpjes gemaakt van glijdende, lopende en springende pinguins.
Veel foto´s gemaakt: een slordige 1600 en nog eens 400 geleend (op de eerste zodiac cruise m's spiegelreflex niet meegenomen, terwijl de batterij van m´n compactcamera al na 10 min op was: HELP!!! Gelukkig kon ik de foto´s van Tracie lenen). Dan heb ik Gwen's foto's nog niet meegeteld.
Weddell Seal

Gwen's verjaardag
Op de 16e was Gwen jarig. Ze had zich er erg op verheugd om haar verjaardag in Antarctica te vieren. Had de staf ingeseind dat ze jarig was, maar gedurende de gehele dag gebeurde er niets. En op het moment dat ik (en Gwen) niets meer verwachtten, werd bij het avondeten plotseling de lichten uitgedaan en werd er een taart met sterretjes binnen gebracht. Happy birthday!!
Gwen

Groot alarm
Eveneens op de 16e kwam er een melding dat bij een van de passagiers allemaal beestjes in zijn haar en matras zaten. Bij inspectie kon ik niets vinden, maar verhaal was verdacht voor hoofdluis. Je zou ook nog aan scabies kunnen denken, maar daar paste de symptomen en bevindingen bij lichamelijk onderzoek niet bij. Gelijk crisisoverleg met kapitein en hotelmanager. Je wil namelijk geen hoofdluisuitbraak op het schip krijgen. Besloten alles schoon te maken, matras en lakens te vernietigen, kleren van deze jongeman en zijn medereiziger in plastic zak te doen en 24 uur in de vriezer te laten. Verder beiden behandeld met permetrine-shampoo. Later kreeg ik twijfels over de diagnose, omdat hij nog steeds allerlei beestjes zag (ook elders in het schip), terwijl niemand zag wat hij zag. Eindconclusie: wsch. waanvoorstellingen bij cyclizine-gebruik.

Werkdruk
In de eerste twee en de laatste twee dagen veel passagiers gezien met vragen over zeeziekte (medicatiekeuze, werking, bijwerkingen, algemene adviezen). Daarnaast nog ongeveer acht mensen gezien voor andere minor problems. Kortom: werkdruk viel mee, heb echt kunnen genieten. Bij de allereerste landing moest ik binnen 20 minuten weer terug naar de zodiac i.v.m. valpartij. Dit was de enige activiteit die ik vroegtijdig heb moeten afbreken. Bij mijn rol hoorde ook het werk als gangway-master. Ik controleerde dan alle passagiers voordat ze in de zodiac stappen op: zwemvest, gedecontamineerde laarzen en omdraaien van hun tag.
Pleneau Bay

TV
De Australische groep werd vergezeld door een Australische cameraman Dominique en interviewer Caroline van een commercieel TV-station. Gedurende hele trip hebben zij allerlei opnamen gemaakt van het leven aan boord en activiteiten buiten. Een keer werd ik geinterviewd, maar sloeg dicht. Een carrière als TV-ster zit er dus niet in. Wel Dominique aantal goede shot- ideeën gegeven zoals: heen en weer klotsen van vruchtensap in een glad, lades die uit ons bureau werden gelanceerd tijdens passage, rollende passagiers die enorm hun best doen overeind te blijven bij het lopende ontbijtbuffet etc.

Drake Passage (film)

Drugstore
Ilonka, een hele goede vriendin van me, die 2 trips voor mij dokter aan boord was had de hele medicijnvoorraad al eens uitgeplozen op aanwezige hoeveelheden en houdbaarheidsdatum. Dat leverde een plastic zak vol met medicijnen op. Gisteren met Gwen de inventarisatie kunnen afronden en wat bleek: nog 4 zakken vol (oa 70 stuks scopoderm-pleisters en zo’n 30 infuuszakken!!!). Nieuwe medicatie besteld (oa morfine, stesolid, acenocoumarol, doxy, etc).

BBQ
Op 18/2 na alle buiten-activiteiten werd er een BBQ georganiseerd buiten op het scheepsdek. Hele aparte gewaarwording: iedereen dik aangekleed met op de achtergrond allemaal bergen met ijs/sneeuw en dan eet je daar je braadworstje op en drink je glühwein.

Sauna
Er was een sauna aan boord. Sinds dat Gwen gelukt is mij over de sauna-drempel te duwen, ben ik van "flauwekul" naar "erg relaxed" geturnd. Gwen heeft er zeker 6x gebruik van gemaakt, ik 3x. Kunnen in theorie 12 man (en vrouw) in, maar met een beetje timing hadden we de sauna altijd voor ons twee.

Paspoortstempels
We zijn 2 nieuwe paspoortstempels rijker. We hebben namelijk 2x een bezoek gebracht aan een bemande wetenschappelijk post op Antarctica, waarje werd beloond met een stempel in je paspoort. Staat wel mooi! Gwen heeft overigens met haar bezoek aan Antarctica alle zeven continenten bezocht! Nu wil ze graag naar de Noordpool.

Zwemmen op Antarctica
Ja dat kan! Een keer heeft een groep van de passagiers een snelle duik gemaakt het water in, snel afdrogen en bij terugkomst schip snel de sauna in. Leek mij verstandig dit niet te doen, Gwen natuurlijk wel.
Op Deception Island (vulkanisch) werd er een kuil gegraven op het strand, en waar dan warm water uit de bodem van de kuil welde. Eerst snel een duik in de zee, dan snel de kuil met water in.
Deception Island

Overtocht via Drake passage naar Ushuaia
Dit keer waren de passagiers beter op voorbereid. Geen meditatie/hypnose sessies, maar direct aan de pillen. Aantal zieken was ook stuk minder dan heenreis. Zelf hebben Gwen en ik de Scopoderm pleister gebruikt. Ben helemaal niet ziek geweest. Wel slaperig, en wat last van bijwerkingen: droge mond en wijde licht stijve pupillen (waardoor moeite met accomoderen: bijvoorbeeld bij lezen)

Aankomst Ushuaia
Zonnetje schijnt hier, een mooi welkom terug. Net afscheid genomen van de passagiers en natuurlijk Gwen, mijn reismaatje. Toch gek, we zijn samen op reis gegaan vanaf Amsterdam, en nu gaat ze alleen terug. Was eigenlijk mooier geweest om deze reis samen af te maken. Maar aan de andere kant..................ik heb nog een 2e trip tegoed naar Antarctica met een nieuwe groep passagiers, dezelfde stafleden en crew en 2 vrienden (Sonja & Edwin) die meegaan. Heb er zin in!
Pinguin ontmoet Gwen

Dag 16-26 (24/2–6/3): Antarctisch Schiereiland (Trip 2)

Na de eerste trip moest ik me wel even opladen voor de tweede trip. Toch een hele onderneming. Je moet twee keer door de Drake Passage en van de elf dagen ben je effectief maar vijf dagen op Antarctisch gebied. En als je eenmaal weet wat zeeziekte is, kijk je wel met andere ogen naar de Drake Passage. En dit keer geen roommate. Nu na de tweede trip kan ik volmondig zeggen dat ik erg blij ben dat ik voor twee trips heb getekend.

Trip twee in vogelvlucht:

Route-beschrijving
24th February - Ushuaia, Argentina
Position: 54°15'S / 068°19'W
Air Temp: +13oC
25th February – Drake Passage
Noon position: 57°02'S / 064°55'W
Air Temp: +8oC
26th February – Drake Passage and Aitcho Island
Noon Position: 62°14'S / 059°56'W
Position at Aitcho Island: 62°24’S / 59°47’W
Air Temperature: +5°C
27th February – Foyn Harbour, Useful Island and Paradise Harbour
Position at Foyn Harbour/ Wilhelmina Bay: 64°31’S / 061°58’ W
Position at Useful Island: 64°43'S / 065°52'W
Position at Paradise Harbour: 64°54'S / 62°55'W
Air Temperature: +4°C
28th February – Danco Island , Neumayer Channel and Port Lockroy (Goudier Island and Jougla Point)
Position at Danco Island: 64o44'S / 062°37'W
Position at Port Lockroy: 64°49’S/ 63°29’W
Air Temperature: +5°C
1st March – Port Charcot , Pleneau Bay and Petermann Island
Position at Port Charcot: 65°04'S / 064°00'W
Position at Pleneau Bay: 65°06'S / 064°04'W
Position at Petermann Island: 65°10'S / 064°10'W (SOUTHERNMOST POINT)
Air Temperature: +4°C
2nd March – Paradise Bay (Almirante Brown, Skontorp Cove) and Neko Harbour
Position at Almirante Brown: 64°54'S / 062°52'W (CONTINENTAL LANDING)
Position at Neko Harbour: 64°50'S / 062°33'W (CONTINENTAL LANDING)
Air Temperature: +2°C
3rd March – Drake Passage
Noon Position at: 62°18.9’S / 63°52.5’W
Air Temperature: +4°C
4th March – Drake Passage
Noon Position: 59°20.3’S / 065°28’W
Air Temperature: +5°C
5th March – Drake Passage and Cape Horn
Noon Position: 55° 58’S / 066°52.26’W
Air Temperature: +10°C
6th March – Beagle Channel & Ushuaia

Totaal afgelegde afstand: 1622.4 Nautical miles (3004.7 km)
Route trip 2

Het schip/crew/staf
Hetzelfde schip en Russische bemanning (en kapitein Alexander). Wat ben ik blij dat ik voor dit schip heb gekozen. Max. 56 passagiers, dus minder kans op zieke passagiers dan grotere schepen. Wat gedateerd allemaal, maar alles werkt (op een enkele keer na dat de wc-afvoer op het gehele schip een half uur tot vier uur eruit lag; dan nog twee nood-WC´s beschikbaar) en cozy. Staf was uitgebreid deze keer; naast Delphine (expeditieleider), Anjali (bioloog), Gemma (hotel manager, zeg hoofd keuken/housekeeping), Beverly (sous-chef) was nieuw Marcelo (chef-kok, een sympathieke Argentijn van ruim twee meter), Tari (gids uit Finland), Andrew ( geeft lezingen, Australie) en Leslie (walvisdeskundige, Australie).
Staff

Delphine, Tari, ik, Anjali en Gemma

Passagiers
Negenenveertig stuks. Jongste zevenentwintig (maar volgens mij was er nog een Nederlandse jongen van begin twintig) en de oudste zeventig jaar. Nationaliteiten: Nederland, USA, Australië (veel), UK, Nieuw-Zeeland en Israël. Op de twee Australische groepen na (veertien en tien mensen groot) allemaal alleen of als stel geboekt. Onder de passagiers waren vrienden van mij: Sonja en Edwin.
Sonja en Edwin

Drake Passage en zeeziekte
Geleerd van vorige reis. Vanaf eerste kennismaking met de passagiers iedereen op het hart gedrukt om medicatie tegen zeeziekte te gebruiken. Met name terugreis stonden de passagiers in de rij om hun ¨patch¨ (scopoderm, pleister tegen zeeziekte) in ontvangst te nemen. Totaal drieëntwintig patches geplakt tijdens speciaal ¨patch-hour¨. Edwin deed de administratie, Sonja maakte de huid schoon en droog, Arthur (een passagier) maakte de verpakking van de pleister open en ik plakken. Teamwork!!!
Zowel heen- als terugreis bijna niemand zeeziek. Mooi resultaat!
Onderweg

Dokter, je moet snel komen! (1)
Op de heenweg in de Drake Passage tijdens lecture met spoed weggeroepen. Marcelo had Beverly met zijn mes in haar hand gesneden. Bleek minder erg dan het was. Snijwond van twee cm. Hechten was geen sinecure: op een deinend schip met focusproblemen ten gevolgen van de Scopoderm. Twee hechtingen. Resultaat aanschouwt zeven dagen later bij hechtingen verwijderen: uitstekend!

Dokter, je moet snel komen! (2)
Eerste avond in de Drake Passage uurtje of 22.30 trachtend in bed een boek te lezen: plotseling een enorme zwenking van het schip (gevoel dat we op één kant lagen) en een enorm lawaai. Iedereen die stond of zat werd gelanceerd, brekende glazen, kortom: chaos (later bleek dat we die avond kortdurend windkracht negen hadden gehad). Even later werd aan deur geklopt; of ik met spoed naar dek drie kon komen. Daar bleek één van de "Golden Girls" (drie Amerikaanse vrouwen op leeftijd) een enorme schuiver had gemaakt en tegen de rand van het bed was gekomen. Diagnose: ribcontusie. DD één of twee gebroken ribben. Met adequate pijnstilling en brief voor eigen dokter het schip in Ushuaia verlaten.

Motorpech
Op dag drie in Antarctica kregen we te horen dat door technische problemen van de twee motoren er maar één kon worden gebruikt. Met als resultaat: dag eerder de terugreis aanvaarden. Dus dag minder op Antarctica. Meeste passagiers waren wel even teleurgesteld, maar ja.........dat hoort bij een avontuurlijke reis.

Vermaak
Wat doe je als je twee keer twee/drie dagen op zee zit? Behalve ontbijten, lunchen, diner, verschillende schoonheidsslaapjes, lezen en de sauna; bijvoorbeeld foto´s maken buiten (bijv. dolfijnen, walvissen, Kaap Hoorn), volgen van lectures (onderwerpen: pinguins, zeehonden, walvissen, verschil tussen ijs en sneeuw, geschiedenis van exploratie Antarctica, beklimming van de Mount Everest (Andrew had al twee keer deze berg beklommen en ook alle achtduizend toppen van de wereld, geweldige foto´s en dito verhaal), foto-competitie (heb me zelf als jurylid benoemd), the Quiz en een plons in het ijskoude water vanaf het schip.
Jump!

En niet te vergeten......................UNO. Uno is een kaartspel, een soort pesten. Hebben we uren achtereen gespeeld in verschillende samenstellingen en met mannetje of zeven.
Op terugreis ben ik enige tijd kwijt geweest met administratieve handelingen zoals medical log, inventarisatie etc.
Jumpende Gentoo Pinguins

Antarctica II
Natuurlijk het belangrijkst!!!! Heb enorm genoten van tweede kennismaking met Antarctica. Eerste landing al op de avond van dag drie. Vier dagen op Antarctica achtereen stralend weer, weinig wind, vlakke zee en prachtige zonsondergangen. Paar van de vele hoogtepunten: walvissen vlak naast het schip, pinguins met kleintjes gezien en een zeehond die een pinguin pakte.
Walvis

....met staart

Heel veel foto´s gemaakt. Bijna twee keer zoveel als de eerste reis met prachtig licht en heel heel veel blauwe luchten. En omdat de zee een dag volledig spiegelglad was, prachtige weerspiegelingen van het landschap/ijsbergen in het water. Erg surrealistisch. Soort Rorschach-plaatjes. Een waar fotoparadijs. Omdat ik op veel plaatsen eerder was geweest, ook meer tijd gehad om gewoon van "het er zijn" te kunnen genieten.
Rorschach-plaatje

Kleding
Vooraf een belangrijk item: wat neem ik mee/ doe ik aan? Aan boord was een lange broek en T-shirt vaak voldoende. Tijdens zodiac-cruises en op de top van een heuvel had ik het meest aan: ski-broek, muts, zonnebril, T-shirt, Ice-breaker 200, Haglöfs-onderjas met capuchon, North Face gore-tex jas met capuchon en dunne of dikke handschoenen. En niet te vergeten m´n laarzen. Speciaal gehuurd in Ushuaia. Dacht van te voren, dat zullen wel hele bijzondere laarzen zijn: goed profiel en gevoerd. Mooi niet! Het best te vergelijken met de meest simpele HEMA-laarzen met een minimaal profiel. Dus alle wandelingen en beklimmingen op deze laarzen gedaan. En nauwelijks last van koude voeten gehad.
Dokter bij Pleneau Bay

Dag 26-27 (6/3-7/3): Terug in Ushuaia
Gisteren afscheid genomen van de passagiers en met Sonja & Edwin per taxi naar mijn bekende B&B gegaan. 's Morgens wat rondgeslenterd in Ushuaia. In begin van de middag geluncht in de tuin van de B&B met spelletje UNO. Resultaat: Sonja en ik waren verbrand. Heb de afgelopen dagen last van gastroenteritis. Daarom niet meegegaan met Sonja en Edwin die de rest van de middag een trail wilden gaan lopen. In plaats daarvan teruggegaan naar de Professor Multanovskiy. Vanwege de engine-problemen werd er van hogerhand besloten dat de afgelopen trip de laatste zou zijn. Misschien gaat hij uit de vaart, dus misschien was ik wel de laatste scheepsdokter. Staff was bezig om alles in te pakken. Geholpen en daarna in de zon met hele hele team op het dak van de Bridge gezeten met een rumcola (cola schijnt goed te zijn voor darmproblems). Op tijd de boot af, want de boot ligt max. een halve dag aan de pier (i.v.m. hoge havengelden). Gaat dan voor anker liggen vlak voor de pier. Uitnodiging ontvangen om vanmiddag op de BBQ te komen van staff en crew. Lijkt me een prima plan.

Sonja en Edwin op 7 maart uitgezwaaid (vertrekken een dag eerder). Nu eerst dit reisverslag afronden, verder m´n boek uitlezen en wat internetten.
Morgen vertrek naar NL. Vind ik prima. Mooie tijd hier gehad, maar weer zin om naar NL te gaan. Ben dan 1 weekje nog vrij en dan weer aan de slag!

Dag 28-29 (8-9/3): Terugreis naar Nederland
Na een lange reis (29 uur) terug in NL met ruim 7700 foto’s en mooie herinneringen. Was een fantastische ervaring!!!!

EXTRA: foto's, filmpjes en deckplan schip

Foto's Wildlife

Antarctic Fur Seals

Antarctic Fur Seals

Weddell Seal

Leopard Seal

Gentoo Penguins

Gentoo Penguins

Gentoo jong

Chinstrap Penguin

Chinstrap Penguin

Adelie Penguin

Blue-eyed Shag

Antarctische Skua

Foto's Landschap

Zonsondergang

IJsberg

Filmpjes

Neko Harbour

Zodiac en Professor Multanovskiy

Rennende pinguins

Deckplan Professor Multanovskiy

Vakantie Italië: (Anders Reizen) 8-daagse wandelreis

2009-06-28T00:54:00.000-07:00

Reisdag (19/6): Op weg naar Italië

“Een verzorgd wandelhotel (aan de zuidkant van het Ortler-massief – een schakel tussen de oostelijke Alpen (Dolomieten) en de centrale Alpen (Graubünden)) is de uitvalsbasis voor vijf sportieve bergtochten die telkens naar een mooie top voeren, en dit onder de deskundige begeleiding van een lokale berggids”. Dat leek me wel wat. Via googlen was ik op de site van Anders Reizen terecht gekomen. Een Belgische reisorganisatie. Na wat heen en weer gemaild te hebben, besloten te boeken. In eerste instantie gedacht om in één keer naar Italië te rijden (ruim 1200 kilometer), maar uiteindelijk het te doen via een tussenstop in Duitsland. Eind van de ochtend vertrokken en tot een uur of zes doorgereden en daarna op zoek gegaan naar een slaapplek. Hotel gevonden in Kinding-Enkering tussen Neurenberg en München in met behulp van een handig boekje “Links + Rechts der autobahn”. Wat gegeten en vroeg in bed gedoken. Een mug probeert m’n nachtrust te verstoren, met oordopjes houdt het gezoem op.

Dag 1 (20/6): Aankomst in Cogolo

Na een rustige rit om uurtje of half vier aangekomen op de eindbestemming Cogolo in de Val di Peio. Een klein plaatsje op 1200 meter hoogte. Uitvalsplaats is hotel Ortles, gerund door het echtpaar Giulio en Orianna, die ook berggidsen zijn en ons zullen begeleiden bij de wandeltochten. De uren daarna druppelen langzaam de andere deelnemers binnen. Een groep van zes mannen en één vrouw tussen de 31 en 54 jaar: zes Belgen en ik als enige Nederlander. Iedereen heeft de nodige ervaring met wandelen in de bergen. De gesprekken komen wat moeizaam op gang. Hoor later dat Belgen wat gereserveerder zijn in het begin als Nederlanders. Dat klopt dus wel. ’s Avonds heerlijk gegeten in het hotel. De komende dagen zullen we hier altijd dineren want we hebben volpension. “Dineren” is het juiste woord want elke avond staat er weer een nieuw 4-gangenmenu op tafel met een salade, pasta- en antipastagerecht en dessert toe. Vanavond salade, ravioli, schnitzel en tiramisu. Na het eten krijgen we onze eerste briefing van Giulio. De weersvoorspellingen zijn niet geweldig (bewolking en kans op regen). En de sneeuwgrens blijkt op dit moment bijzonder laag te zijn: 2200 meter. Dat belooft wat!! Op tijd naar bed.

Dag 2 (21/6): Rustig begin?

Om 7.30 opgestaan. Na ontbeten te hebben en de rugzakken gepakt te hebben, worden we met het busje naar de vertrekplek gebracht op ruim 1700 meter. Vanaf daarna is het klimmen geblazen. Tempo ligt hoog. Te hoog voor een Nederlands stel dat ook in het hotel logeert en meedoet met deze wandeling. Zij zullen na deze wandeling afhaken. Een Duits stel kan wel ons tempo volgen en zal ons de komende dagen vergezellen. Lastig parcour: sneeuw (bovenlaag echt wit, dus verse sneeuw), steile hellingen, natte ondergrond en geen duidelijk pad. Kortom: afzien! Over een smalle graat naar de top van de Cima Vegaia gelopen (2890 meter hoog). Onderweg nog beetje hagel gehad. Alles beter dan regen. Eind van de middag weer terug in het hotel. Douchen, biertje drinken en aanvallen op het avondeten.

Dag 3 (22/6): Hoogtevrees!

Hoogtevrees. Altijd al een latente hoogtevrees gehad, maar meestal kan ik er wel goed mee dealen. Maar op 2585 meter hoogte sloeg het dit keer toe. Vandaag begonnen om 9.30 op 1435 meter hoogte. Direct een steil bospad omhoog, zeker 50 graden en geen “trappen”. Vanaf 2000 meter boven de boomgrens gekomen. De helling naar de Col Boai inclusief pad was gedeeltelijk bedekt met sneeuw. Technisch erg lastig en voelde me niet echt safe. Bovenop de col (2585 meter) was ik duizelig met slappe knieën. Geprobeerd nog de laatste honderd meter naar de top (Cima Boai/ 2685 meter) te overbruggen, maar gestopt na twintig meter. Pad liep vlak bovenop een graat met een steile helling direct honderden meters naar beneden. Op handen en voeten weer terug gekrabbeld. Via de andere kant van de col naar beneden. Dacht eerst dat het een grapje was. Een steile helling (zeker 60 graden) bedekt met gras en stenen zonder duidelijk pad en zeker vier- à vijfhonderd hoog. Voetje voor voetje met zo min mogelijk omlaag kijkend toch beneden gekomen. Verdere afdaling was verder geen probleem. 16.30 Eindpunt bereikt. Met bus weer terug naar hotel.

Dag 4 (23/6): Regen

In verband met de weersomstandigheden en de lage sneeuwgrens werd ons programma aangepast. Onder andere het beklimmen van de Monte Vioz (3645 meter hoog) werd geschrapt. Vandaag een relatief makkelijke tocht via Malga Levi (2015) en Malga Verdignano (2076) met tussendoor pieken tot ruim 2300 meter. In totaal duizend meter stijgen en een kleine vijfhonderd meter dalen. De route kon ook omgekeerd gelopen worden (dus vijfhonderd meter stijgen en duizend dalen), maar op ons verzoek werd deze volgorde omgedraaid om de knieën wat te ontlasten. Dat hebben drie Zweedse hotelgasten die zich aansloten bij deze wandeling geweten. Eerste stuk was steil omhoog en binnen een half uur haakten het drietal af. Met ons negental (inclusief Duits koppel) naar boven geklommen. Lang stuk liep vlak en op het eind weer dalen. Laatste uur regen gehad. Met als tussenstop een bezoek aan de lokale waterkrachtcentrale terug naar het hotel. Met een kop cappuccino de avond al kaartend doorgebracht.

Dag 5 (24/6): Rustdag

Deze rustdag stond in het programma en ik was ook van plan deze dag lekker uit te rusten van de vermoeienissen van de afgelopen dagen. De andere groepsgenoten waren ambitieuzer. Eén wilde gaan mountainbiken, de anderen wandelen. Groot deel van de dag doorgebracht in een hangmat en een flink deel van m’n vakantieboek gelezen onder het genot van een latte macchiato of een biertje. ’s Avonds een diner waarbij het personeel in traditionele outfit was gehuld. Op het menu o.a. strangolapreti al burro e salvia (spinazie gnocchi met boter en salie), spezzatino di cervo con polenta e funghi trifolati (hertenragout met polenta en paddestoelen) en apfelstrudel met kaneelsaus. Niet verkeerd!

Dag 6 (25/6): Uitzicht

Vandaag staat er een tocht naar een tweetal toppen op het programma: Cimon di Bolentina (2287 meter) en de Piz di Montes (2368 meter) verbonden door een graat. Zo’n elfhonderd meter klimmen en zelfde aantal meters dalen. Op beide toppen fantastisch uitzicht uit het gehele dal. Tegen het einde van de wandeling pakken de wolken zich samen, maar het begint pas te regenen als we weer in de bus zitten. Na het eten zitten kaarten. Vroeg naar bed. Morgen de laatste wandeling..............en wat voor één!!!

Dag 7 (26/6): Wat een dag!!!

Sta ’s morgens niet fit op. Voel me nerveus en moe. Gisteren de briefing gehad en die loog er niet om. Vandaag staat de beklimming van de Cima Negra (3034 meter) op het programma. Hoog, dus veel sneeuw. Dat betekent over het algemeen dat het lastig gaat worden. Zie me zelf al weer glijdend op een steile helling met afgrond. Verder is de weersverwachting niet goed: bewolking, regen en mogelijk onweer. Nemen we niet te veel risico????? We worden per bus gebracht naar het einde van het dal in de buurt van Malga Mare op 1983 meter. Vandaar uit is het klimmen en klimmen. Pad is redelijk, al is het pad regelmatig verdwenen onder sneeuwlagen.

Spannend om deze sneeuwvelden over te steken, omdat met name in het begin en einde bij de overgang van sneeuw naar rots je plotseling diep kunt wegzakken. In het ergste geval breek je een enkel of been.

Het weer is verrassend goed. Veel zon. Maar het dal waar Cogolo ligt is niet meer te zien: grijszwarte wolken met af en toe een donder. Vandaag m’n DSRC thuisgelaten en alleen m’n kleine compact meegenomen. Scheelt aanzienlijk, tussen de 1,5 tot 2 kilogram minder aan gewicht bij me. Maak regelmatig filmpjes terwijl we door de sneeuw lopen. Halverwege de klim dreigt weer even m’n hoogtevrees de kop op te steken. Durf even niet verder. Onder begeleiding van Giulio neem ik ook deze hobbel. En dan na ruim duizend meter klimmen in drie en een half uur tijd sta ik als één van de eerste op de top. Fantastisch uitzicht op alle besneeuwde toppen van drieduizend meter of meer om ons heen. En haast geen wind. Sta daar in m’n T-shirt en korte broek.

Na een half uur aanvaarden we de terugreis. Via een andere weg terug (via refugio Larche dal Cevedale (2607 meter)). Moe maar voldaan genieten we van ons laatste avondeten in Hotel Ortles.

Dag 8 (27/6): Terugreis

Vroeg uit de veren. Na ontbijt en afscheid van mijn mede-groepsgenoten in de auto gestapt. Na veertien uur rijden (met veel files, noodweer bij Neurenberg, werkzaamheden) weer thuis aangekomen. Terugblikkend: een mooie, inspannende en avontuurlijke wandelreis!

Vakantie Marokko/Toubkal: (Sawadee) 8-daagse wandelreis

2009-05-11T01:00:00.000-07:00

Klik op afb. voor vergroting

Dag 1 (3/5): Amsterdam - Casablanca - Marrakech

's Middags om 12.15 stond ik weer eens op Schiphol, dit keer om het vliegtuig te nemen naar Marokko. Waarom Marokko? Eén: mooi weer. Twee: ben er nog nooit geweest. Drie: was op zoek naar een reis van maximaal acht dagen. En vier: in Marokko ligt de hoogste berg van Noord-Afrika en ik wilde graag actief bezig zijn. 's Avonds om 19.45 aangekomen in Marrakech na 1,5 uur vertraging in Casablanca. Daar de andere (drie!!!!) groepsleden (Roelof-Jan en Paulien uit de Randstad en Gilles, de snelste marathonloper van NL uit zijn klasse) en lokale reisleider/gids (Lhoucine, uit te spreken als Hossein, geen familie van) ontmoet. Na een omelet en een kop soep in bed gedoken. Ondanks de muzikale klanken van de hotelbar maar met oordopjes snel in slaap gevallen.

Dag 2 (4/5): Marrakech - Imi Ourhlad - Tizi Oessem

Om 6.30 ging de wekker. Na een heerlijk ontbijtbuffet namen we afscheid van de bewoonde wereld en luxe en vertrokken we om acht uur met een busje naar het startpunt van de trektocht: Imi Ourhlad.

Klik op afb. voor vergroting

Daar werd onze (hoofd)bagage op 2 muilezels vastgebonden die met de 2 ezelmenners en onze persoonlijke kok alvast op pad gingen. Wij met onze daypacks en gids volgden even later. Vertrekpunt lag op ongeveer 1350 meter hoogte. Was fantastisch mooi weer. Volle zon en gelijk een stevige klim, het zou een warm dagje worden. Na het nemen van een pas (+/- 2000 meter hoog) kwamen we aan op onze lunchplek: een tweetal matrasjes bij een beekje en een overhangende rots. Salade, brood, linzen en thee (op z'n Marokkaans, dus veel suiker) klaargemaakt door Hassan, onze kok. Na in totaal ruim vijf uur gelopen te hebben, kwamen we bij onze eindbestemming van die dag: een gîte bij Tizi Oessem (1850 meter). In deze gîte (een soort berghut/hostel-idee) slapen de meeste wandelaars die we die dag tegen kwamen op de route: een grote groep Engelsen van een andere reisorganisatie, een Frans stel en twee Engelse jongens. We hadden een eigen kamer waar aan drie zijden matrassen lagen waar we op konden zitten en op slapen. Kennismaking met de bekende hurktoilet. Omdat er maar één koude douche was (voor 25 mensen), maar wel een hammam in de kelder van het gebouw zijn we daar maar snel naar toegegaan om ons wat op te frissen. Dit was m'n eerste kennismaking met een hammam. In dit geval ging het om een hele basic variant: naast een kleedkamertje van twee bij drie meter, was de badkamer van hetzelfde formaat met twee emmers en twee kranen: warm en koud. Anyway..............je bent bezweet en moe, en wat maakt het uit. Op dat moment ben je met alles tevreden. Daarna genoten van het uitzicht op het balkon van de gîte.
Uitzicht vanaf het balkon

's Avonds couscous gegeten en om 21.00 uur lagen we al in onze slaapzakken terwijl het buiten regende.

Dag 3 (5/5): Tizi Oessem - Aremd

Om 6.45 opgestaan. Ontbeten met pap en brood. Bergschoenen aan en op pad. Gelijk flink stijgen. Weer erg warm. Om uurtje of negen staat de zon al hoog aan de hemel. Namen een pas die ons naar een ander dal voerde. Volgens de gids was de pas op 2600 meter hoogte, maar m'n Suunto gaf slechts 2350 aan.

Bovenop de pas

Daarna (helaas) weer afgedaald naar 1850 meter. Altijd jammer als je eerst hebt moeten afzien om zo hoog te komen. Om uurtje of 13 uur bij onze eindbestemming van die dag aangekomen. Weer een gîte, maar dit keer een wat luxere variant. Geen hurktoiletten, echte bedden en wel drie warme douches voor de hele gîte!!! Geluncht (oa brood en de bekende salade met paprika, tomaat, ui, olijven en komkommer, aangevuld met pasta, rijst of linzen en soms met stukjes kaas en vis uit blik, en toe fruit en thee) en daarna de middag doorgebracht buiten op het balkon. Het leuke is dat je gedurende de hele reis min of meer dezelfde wandelaars tegenkomt, waar je dan de belevenissen van die dag met elkaar uitwisselt. Een heel internationaal gebeuren: Nederlanders, Fransen, Engelsen en een verdwaalde Amerikaan, Pool, Spanjaard, Chileen en Zwitser.
Uitzicht onderweg

Dag 4 (6/5): Aremd - Refugio Nelter (basiskamp Toubkal)

Om 6.45 uit de veren, 7.30 ontbijt en om 8 uur op weg na de volgende pleisterplaats: refugio Nelter, ook wel het basiskamp Toubkal genoemd. Een stevige klim van 1857 meter naar een hoogte van 3207 meter.

Onderweg naar de refugio I

Halverwege geluncht bij een beekje. Bij het laatste stuk komen we de eerste sneeuw tegen.

Onderweg naar de refugio II

De refugio zelf ligt in de sneeuw. Rond twee/drie uur 's middags komen we aan. We krijgen een slaapzaaltje toebedeeld met acht Engelse en vier Australische meiden (acht stapelbedden). Er is nog weinig manoeuvreerruimte over tussen de stapelbedden want de vloer is gevuld met rugzakken, schoenen en wandelstokken. Conclusie: één groot benauwd kippenhok...........maar wel gezellig! Er is een "woonruimte" met banken langs de muren, waar iedereen bij elkaar kruipt, want echt warm is het er niet. Omdat het ook één van de weinige ruimten is waar een kachel brandt, liggen er ook heel wat natte kledingstukken te drogen. Nog even gedoucht in de enige douche die de refugio rijk is. En de douche was warm!!! Kan merken dat we hoger komen. Last van druk op het hoofd, snellere ademhaling, rommelende buik en flatulentie. Herken de signalen. Net als tijdens de beklimming van de Kilimanjaro. Voor het slapen gaan toch maar een Diamox ingenomen. Bij de Kilimanjaro last gehad van "breath holding spells", en daar wil ik deze nacht geen last van hebben.

Basiskamp Toubkal

Dag 5 (7/5): Beklimming van de Toubkal

Vannacht vaak naar de WC geweest om te plassen. Ook wat last gehad van tintelingen van de huid. Dat is het nadeel van Diamox. Maar geen breath holding spells. En dat is veel vervelender. Redelijk geslapen. Om vijf uur op. Half zes ontbijt en zes uur op pad. Avond ervoor nog hele discussie wat aan te doen. Bij de Kilimanjaro had ik bij de nachtelijke toppoging veel te veel aan. Dit keer gekozen voor vier dunne lagen (t-shirt, icebreaker 260, mouwloze windstopper en fleece), gewone wandelbroek (zonder thermobroek) en muts plus handschoenen. Bleek ruim voldoende. Al na half uur kon de fleece uit. Van klimmen krijg je het warm.

Onderweg naar de top

Eerste stuk was erg lastig. Bevroren sneeuw, geen goede plek waar je je bergschoen op kon zetten. Had ik maar m'n cramps bij me gehad!!! Op dat moment boos op de reisorganisatie. Had net paar maanden geleden cramps aangeschaft. Speciaal nog Sawadee gebeld met de vraag of ik ze mee moest nemen. Was niet nodig volgens hen. En als het wel nodig mocht blijken, dan zou dat ter plaatse wel geregeld worden. Niet dus! Anyway.........we waren aan de klim begonnen.........en nu maar doorzetten. Na een half uur werd het gemakkelijker om de voeten goed neer te zetten. Het hielp ook toen Lhoucine met zijn pikhouweel uitsparingen in het ijs hakte, waardoor je meer grip kreeg met je schoenen. In gestaag tempo doorgeklommen, dan weer is de helling bedekt met sneeuw, dan weer met keien/rots. Weer was prima: helder en weinig wind. Laatste deel minder sneeuw en meer stenen/rots.

Onderweg naar de top

Na drie en een half uur stonden we (alle vier!!!) dan boven op de top (4167 meter hoog). Met een fantastisch uitzicht: aan de ene kant keek je uit op het Atlasgebergte, aan de andere kant zicht op de laagvlakte van Marrakech. Eindelijk een top gehaald (na mislukte toppogingen van de Kilimanjaro en de Titlis (blijven steken op respectievelijk 5150 en 3070 meter)).

Uitzicht richting Atlas-gebergte

Ik op 4167 meter

De top

Na een half uur van het uitzicht genoten te hebben begonnen we aan de terugweg. Vaak wordt gedacht dat je er dan wel bent, maar mijn ervaring is dat met name de terugweg het lastigste is. Je bent moe en ik ben meer een klimmer dan een daler. Ik vond in ieder geval de terugweg loodzwaar. Gelukkig konden we een aantal sneeuwvelden glijdend op ons achterwerk naar beneden afleggen, dus dat scheelde wel. Na ongeveer twee uur kwamen we moe maar voldaan terug bij de refugio. Snel een douche genomen (we waren de tweede groep die beneden kwam) en de natte kleding te drogen gelegd. Daarna geluncht en uitgerust. 's Avonds niet lekker en weinig trek. Negen uur 's avonds lagen we erin.

Dag 6 (8/5): Refugio Nelter - Aremd

Vannacht slecht geslapen. Buikkrampen en 's morgens aan de diarree. Imodium ingenomen, want vandaag een flinke wandeling terug naar 1850 meter. Om zes uur opgestaan, rond zeven uur ontbijt en daarna vertrek. Paulien is nog behoorlijk vermoeid en Roelof-Jan heeft vooral last van een enorme blaar. Maar beiden hoor je niet klagen. En Gilles..........de oudste van ons gezelschap............nog zo fit als een hoentje. Ongelofelijk! In vier uur tijd dalen we af naar de omgeving van Aremd, waar we slapen in dezelfde gîte als op de heenweg.

De terugweg, uitzicht op de Toubkal

Na de lunch gaan Paulien, Roelof-Jan en Gilles naar de hammam van het dorp om daarna thee te gaan drinken bij de familie van Hassan, onze kok. Ik blijf achter, want voel me nog steeds niet ok. Tijdje op balkon gezeten in de zon met uitzicht op besneeuwde bergtoppen, terwijl één voor één andere wandelaars binnen komen druppelen. Ook zicht op een lager schooltje vlak voor onze gîte, bestaande uit twee schoolklasjes. Mijn drie groepsleden komen paar uur later enthousiast terug van hun bezoek aan het dorp. 's Avonds het eten beperkt tot thee, water en beetje couscous. We liggen zoals gewoonlijk er weer vroeg in.

Dag 7 (9/5): Aremd - Imlil - Asni- Terres des Jeunes - Marrakech

Om half zeven uit de veren. De laatste wandeling staat op het programma. Slechts veertig minuten. Eitje. Ontspannen lopen we naar de doorgaande weg bij Imlil, waar we worden opgepikt door een busje. Hier eindigt onze trektocht. En geen enkele blaar!! We maken een korte stop in Asni (het plaatselijke administratieve centrum van deze streek) voor een kijkje op de lokale markt. Heel veel kraampjes met alles en nog wat: van groente tot touw, van kruiden tot kleding. We rijden daarna door naar Marrakech waar we een bezoek brengen aan een Terres des Jeunes project. Daar krijgen kinderen van arme ouders de kans om onderwijs te volgen met speciale aandacht voor het milieu. Daarna door naar ons hotel. 's Middags doe ik het rustig aan. Lees het boek "Een tafel vol vlinders" van Tim Krabbé. Mooi boek. 's Avonds gaan we met onze gids Lhoucine uit eten in een restaurant met een dakterras. Voor mij droge rijst met suiker, voor de andere mannen Tanjine en voor Paulien Pastila (een Marokkaans gerecht dat wordt gemaakt van filodeeg en dat verschillende vullingen kan hebben. De meest voorkomende is die met kip en amandelen). Stukje geproefd. Heerlijk!!! Nog een kort bezoek aan de Djemaa el Fna gebracht. Dat is het centrale plein in de stad waar Marokkanen en toeristen samen komen om te genieten van de vele eetstalletjes, slangenbezweerders, muzikanten en acrobaten.

Djemaa el Fna

Uitzicht richting Koutoubia Moskee

Dag 8 (10/5): Marrakech - Casablanca - Amsterdam

Wekker gaat om 4.30. Mijn kamergenoot Gilles vliegt samen met Roelof-Jan al om 6.30 richting NL. Roelof-Jans echtgenote Paulien vliegt met dezelfde vlucht als ik naar Amsterdam. Wij mogen uitslapen. Onze vlucht vertrekt pas om 11.10. De terugvlucht verloopt vlekkeloos en 19.30 zetten we weer voet op Nederlandse bodem. Was een erg leuke vakantie: lekker gewandeld, doel gehaald (de top van de Toubkal), leuke groep en mooi weer!

Studiereis Kalmar, Zweden: 20 t/m 24 april

2009-04-25T06:22:00.000-07:00

Proloog

Begin maart zag ik in m'n inbox een mailtje binnenkomen van de LOVAH (Landelijke Organisatie Van Aspirant Huisartsen). Het bleek te gaan om een uitnodiging om via de SBOH en de landelijke Zweedse organisatie van huisartsen Landstinget om samen met een groep van Nederlandse AIOS van 20 t/m 24 april 2009 een speciaal voor de groep opgezet programma te volgen. Dit programma zou oa bestaan uit kennismaking met een Zweedse huisartsenpraktijk en deelname aan het Zweedse congres voor huisartsen in opleiding.

Dit leek me wel wat!!! In één weekend een motivatiebrief met CV in elkaar geflanst en opgestuurd. En toen begon het wachten. Nog best spannend want alle 1500 aios hadden dezelfde mail gekregen, en er waren maar tien plaatsen. Op 22 maart kwam het verlossende mailtje:

Beste collega-aios,
Gefeliciteerd! Jij bent één van de geselecteerde aios die deelneemt aan de congresuitwisseling in Zweden.

Dag 1: dag van vertrek en aankomst

Om 13.45 vetrokken van huis per auto op weg naar vliegveld Weeze, vlak over de grens in de buurt van Nijmegen. 's Ochtends nog even lichte paniek omdat Zweden had gemeld dat het wel raadzaam was om een pak mee te nemen in verband met het slotfeest. Dit nieuwe kledingstuk vereiste een grotere koffer, en laat ik die nu niet hebben. Gelukkig kon ik vrienden van mij bereiken die een keur aan koffers hadden, zodat ik een mooi formaat kon vinden. Jolien en Tom, bedankt!!!!

Na een kleine 2 uur rijden zonder files aangekomen in Weeze. Dacht eerst dat ik verkeerd was, leek wel dat ik op een kazerne terecht was gekomen. Waarschijnlijk was Weeze in het verleden een militair vliegveld, maar nu is het alleen voor burgers. Daar met de andere groepsleden kennisgemaakt: de mannen (Koen en Boris) en de vrouwen (Titia, Lotte, Iris, Ina (onverwachts weerzien: ken haar van mijn Peru-vakantiereis), Kim, Fieke en Amarins). Hiermee waren de opleidingen van Leiden, Amsterdam, Utrecht, Nijmegen en Groningen vertegenwoordigd in onze groep.
vliegveld Weeze

Met z'n allen heerlijk buitengezeten in de zon in afwachting op het vertrek. Na een rustige vlucht van 5 kwartier aangekomen op vliegveld Smaland vlak bij de plaats Vaxjo. Was m'n eerste vlucht met een lowcost-carrier, in dit geval Ryanair. Binnen het vliegtuig vochten de kleuren geel en blauw om je aandacht in combinatie met allerlei reclame-uitingen. Maar verder niets dan lof: goedkoop en stipt op tijd!
Vluchtroute

Buiten stonden er twee taxi's op ons te wachten die ons naar het hotel in Kalmar brachten. Gedurende de anderhalf uur durende rit werden we door onze chauffeur getrakteerd op Zweedse dance/trance/housemuziek (terwijl we eerder Abba als achtergrond muziek hadden verwacht). Bij het hotel aangekomen stonden we korte tijd besluitloos voor een dichte deur (en geen nachtreceptie), maar toen verscheen Victor (onze Zweedse contactpersoon, huisarts en medeorganisator van het congres) als een duveltje uit een doosje uit het donker met sleutels. Werden met z'n tienen op vijf kamers verdeeld. Boris was mijn roommate voor de komende vijf dagen. Kamers waren basic maar meer dan een schone kamer, bed en een goed douche heb je niet nodig.
Hotel Svanen, Kalmar

Na de bagage gedropt te hebben, zijn we naar het centrum gelopen (ongeveer 1-1,5 kilometer) op zoek naar eten. Bleek een hele klus te zijn, want alles was dicht. Uiteindelijk bleek er één tent open te zijn.......... ja wel, een Ierse pub. Na een toch wel erg grote hamburger dook iedereen z'n bed in.

Dag 2: bezoek aan ziekenhuis, Öland en de Italiaan

Na het ontbijtbuffet per bus op weg naar het ziekenhuis, waar we een rondleiding kregen op de afdelingen SEH, kindergeneeskunde en neonatologie, cardiologie/CCU en radiologie. Op de eerste twee afdelingen werden we door een Nederlandse SEH-verpleegkundige respectievelijk kinderarts te woord gestaan. Beiden hadden het erg naar hun zin in Zweden. Wat ons op viel in het ziekenhuis was de relatieve rust. Iedereen leek in alle rust zijn werk te doen. Verder viel op dat het contingent jonge arts-assistenten die de meeste Nederlandse ziekenhuis bevolken, hier ontbrak.

Na de lunch (in Zweden betekent dit warm eten) werden we opgehaald door een Zweedse huisarts die ons meenam naar Öland voor de wandeling in de natuur. Öland is een eiland die met een lange brug verbonden is met het vastenland. Het eiland telt een slordige 30000 bewoners, maar in de zomer vertienvoudigt dit aantal. Erg mooie natuur en fantastisch wandel weer. Nog heerlijk gepicknickt.
De brug van Kalmar naar Öland

's Avonds gegeten bij de Italiaan en daarna naar het Stadshotell om ons te registreren voor het congres en na een borrel op tijd het bed in.

Dag 3: Metallica en the Palace

Vanaf 's ochtends half acht reden de auto's af en aan bij ons hotel om ons per individu of tweetal naar de verschillende huisartsenpraktijken te brengen, waar we een dagje zouden meelopen. Ik kwam terecht in Hulstfred, de hoofdplaats van de gemeente Hulstfred in het landschap Smaland en de provincie Kalmarlan. De plaats heeft ruim 5305 inwoners en een oppervlakte van 595 hectare. De plaats is bekend vanwege het grootste rockfestival in Zweden: het Hulstfred Festival. Dit jaar zou Metallica komen vertelde mijn chauffeuse vol trots. Bij het gezondheidscentrum werd ik welkom geheten door het hoofd die gelijk informeerde of ik plannen had om me in Zweden te vestigen, als ik niet bij hun wilde komen werken en dat over alles (salaris etc) kon worden onderhandeld. Na dit warme welkom aan alle praktijkmedewerkers voorgesteld en met verschillende meegekeken. Tussen de middag uitgenodigd voor de lunch bij de plaatselijke Chinees: vier gerechten op het menu: oa lasagne (!!!???). Gekozen voor de gefrituurde garnalen. De huisarts die mij rondleidde gaf hoog op van haar injectie-technieken. Omdat ik al twee dagen een onophoudende jengelende schouder had die mijn humeur behoorlijk beïnvloedde en tevens mijn nachtrust, haar gevraagd om haar kunsten op mij uit te proberen. Op het einde van het bezoek met cadeau's en plaatselijk VVV-materiaal overladen en twee prikken in mijn schouder rijker weer in de auto gestapt. Terug in Kalmar onze ervaringen met elkaar uitgewisseld.

's Avonds in de partytent van Kalmar (the Palace) buffet met de andere congresgangers, afgesloten met muziek en dans. De combinatie injecties en alcohol zorgden ervoor dat ik snel sliep.

Dag 4: Groningse workshops en sfeervol eten

De dag van het congres. Eigenlijk duurde het congres drie dagen, maar omdat alleen vandaag er engelstalige workshops waren, woonden we deze dag bij. Opvallend was, dat alle Engelstalige workshops door Nederlanders worden gehouden en de onderwerpen dat ook waren, bijvoorbeeld: werken als GP in NL, de NHG-standaarden etc. Omdat deze laatste twee workshops door Frank Baarveld (het hoofd van de Groningse huisartsenopleiding) en twee HAIO's (Josien en Tjarco) werden gehouden, heb ik deze bijgewoond (voor support). Een praatje over cardiovasculair risicomanagement door een Nederlandse in Zweden wonende cardioloog complementeerde het ochtendprogramma. Na de lunch nog een workshop over werken als GP in Zweden, en daarna de buitenlucht opgezocht. Met Koen op het terras gezeten met uitzicht op het kasteel (waarover later meer) en een aantal blonde Zweedse studentes. De dames (van de groep) maakten intussen de plaatselijke middenstand (lees: kledingwinkels) blij.

's Avonds groot galafeest op Kalmar Slott.

[Het Kalmar slott (Kasteel van Kalmar) is het best behouden gebleven kasteel in renaissancestijl in Noord-Europa. Het kasteel is gebouwd op een schiereilandje aan de Oostzeekust en is vanwege de aangebrachte omringde slotgrachten van het vaste land gescheiden. Door zijn ligging in de nabijheid van de (toenmalige) grens met Denemarken) nam het een belangrijke plaats in de Zweedse geschiedenis in.]

Kalmar Slott by night

Alle congresgangers waren aanwezig in feestelijke kleding (pak of jurk). Wij Nederlanders werden verdeeld over de verschillende tafels. Gelukkig spreekt iedereen hier Engels, dus vermaakte me prima. De avond werd afgesloten met (al weer) muziek en dans.

Dag 5: relaxend verbranden en terugreis

Na uitgeslapen te hebben op onze vrije dag met z'n allen naar het oude centrum van Kalmar gelopen. Dit deel van Kalmar bestaat uit een paar kleine straatjes met leuke oude houten huisjes. Ook een aantal Pipi-Langkous-achtige huisjes met dito tuin. Via het plaatselijke kerkhof naar de zee gelopen, om voor het eerst in m'n leven in de Oostzee gestaan te hebben. Ik deed dit vanaf een steen, maar Boris ging er met sportschoenen en al in staan. Gelukkig scheen de zon, dus ze waren zo droog. Fieke waande zich even een Deense zeemeermin te zijn.
Daar de cruciale fout gemaakt om me niet in te smeren met zonnecrème. Daar heb ik later veel spijt van gehad!!!
Kalmar Stadshotell

[Kalmar is de hoofdstad in de Zweedse provincie Kalmar. De stad telt 35.170 inwoners (2005) en gelegen aan de Kalmarsund, die het vasteland van Zweden scheidt van het Zweedse eiland Öland, waarmee de stad verbonden is door de Öland brug (6 kilometer). Kalmar is een van de oudste steden van Zweden. De oudste bronnen dateren uit de 11e eeuw, hoewel opgravingen in de buurt van Kalmar sporen hebben opgeleverd van een nederzetting die teruggaat tot aan de Steentijd. Vandaag de dag is de stad een industriële stad en herbergt het een universiteit.]

Tegen twaalf uur verkast naar het plaatselijke terras (diezelfde als de middag daarvoor) voor nog meer zon en een heerlijk buffet. Om 15 uur per taxi van ons hotel naar het vliegveld en binnen een half uur zaten we in het vliegtuig en stegen we op. Na afscheid genomen te hebben op vliegveld Weeze reed ik Nederland weer binnen. Al met al...................een erg leuke en leerzame reis!!!
Kalmar Slott by daylight

Vakantie Zuid-Tunesie: (Sawadee) 8-daagse woestijnreis

2008-12-30T03:04:00.000-08:00

Klik op afb. voor vergroting

Dag 1 (23/12): Amsterdam - Tunis

Een paar dagen geleden is de vakantie begonnen met het inpakken van de bagage. Na alle reizen wordt dit een soort routine. Alleen de hoeveelheid en soort kleding hangt af van de bestemming. Op de valreep nog een nieuwe fototas aangeschaft en een extra accu voor de camera (in de woestijn verwacht ik weinig stopcontacten te vinden). ´s Middags naar Schiphol. Het is (aangenaam) rustig op onze nationale luchthaven. Vliegtuig vertrekt ook op tijd, da´s mooi! Na 2,5 uur vliegen (grotendeels onbewolkt, fantastisch uitzicht op de witte Alpen) aangekomen in Tunis. Kennisgemaakt met de groep: 2 echtparen (Gerrit/ Anneke en Ger/Frida), het (naar wat later tijdens de reis blijkt, maar nu nog opvallend stille) illustere vriendinnentrio Liane/Nathalie/Wilmien (“Slachthuis”), het tennisduo Rita en José, de vertegenwoordiging van het ziekenhuis (Claudia) en het onderwijs (Tanja) en ik. Kennelijk had de koffer van José andere vakantieplannen, want die komt niet aan. Balen! Reisleider Obbo dirigeert ons naar de taxistandplaats waar we à la Peking Express zo spoedig mogelijk in drie- of viertallen een taxi moeten regelen die ons naar het hotel brengt. Wordt eerste met mijn groep, maar we wachten nog steeds op de beloning. ´s Avonds met de hele groep (aangevuld met groepslid nummer dertien Martin (was al ´s ochtends naar Tunis gevlogen) uit eten geweest in een Italiaans restaurant (Mamma Mia). Beetje vreemd, had liever in een wat authentieker Tunesisch restaurant willen eten, maar à la(h). Na de pizza Mama en een glas wijn in bed gedoken.

Dag 2 (24/12): Tunis - Djerba - Medenine - Douiret - Zammour

Na een redelijk nachtje om 5.15 op, want we vliegen al vroeg naar Djerba, een eiland voor de kust bij Zuid-Tunesië. Op het vliegveld vertelt Martin dat hij in verband met persoonlijke omstandigheden ons moet verlaten. Als groep van 12 met reisleider vliegen we in een uurtje naar Djerba. We worden daar opgewacht door een tweetal chauffeurs met bijbehorende 4WD´s. Ik zit met het damestrio L/N/W, Ger en Frida in de (wat later blijkt onze vaste) 4WD met chauffeur Lazeri. Per veerboot steken we over naar het vasteland. Onze eerste stop is het plaatsje Medenine met zijn weekmarkt. Bedoeïenen komen hier van heinde en verre groenten en dieren verkopen, een kleurrijk schouwspel.
Medenine

We rijden het gebied van de ksour (enkelvoud: ksar) in. Een ksar is een versterkte opslagplaats gelegen op de top van een berg, die vroeger werd gebruikt door meerdere berberstammen. We lunchen in het bijna verlaten berberdorpje Douiret, dat schitterend tegen een heuvel met een ksar is aangebouwd. De ambiance en het weer is in één woord geweldig, het eten ook (soep met stokbrood, salade, brick à l’oeuf (een gefrituurd deegvouwsel gevuld met aardappel, ei en wat kruiden), een koekflapje gevuld met een notenmengsel (erg zoet, maar ook erg lekker), dat wordt opgediend door een hele donkere Tunesiër (waarschijnlijk Moorse genen). Vanaf onze lunchplek starten we met onze wandeling. Over een plateau met weidse vergezichten wandelen we in ongeveer drie uur naar het bergdorpje Chenini, waarop de zon aan het einde van de middag haar laatste stralen laat vallen.
Chenini

In Chenini pikken de landcruisers ons weer op, waarna we naar Zammour rijden. De ksar in Zammour wordt tegenwoordig als hotel gebruikt en wij brengen de nacht hier door. Voor de duidelijkheid: dit is geen luxe 5-sterren hotel. De kamers zijn alkoven met niets anders dan een houtenbed met een dun matrasje en lakens/dekens. De deur naar de binnenplaats is een met planken gemaakt schot wat aan alle kanten kiert. Sanitair wordt gedeeld in een bijgebouwtje buiten. Heb mazzel, een warme douche! ´s Avonds na het eten (couscous met homp vlees, meer vet en bot dan vlees; toch maar vegetariër worden?) een nieuw spel ontdekt: het dobbelspel van Kolonisten van Catan.

Dag 3 (25/12): Zammour - Matmata

1e Kerstdag!!! We worden bij het kerstontbijt (stokbrood, jam, eitje) verrast met een door Obbo meegebrachte kerststol uit Nederland. Door een ruig berglandschap rijden we naar Ksar Hallouf, een imposante verlaten ksar op een heuvel. Van daar lopen we ongeveer tweeënhalf uur over de kammen van bergruggen met uitzicht op olijfgaarden. Met een aantal van de groep klauteren we naar een ruïne bovenop een bergtop. Na de lunch (spaghetti) rijden we over smalle weggetjes langs kleine groene oases van palm- en olijfbomen met als eindbestemming het dorpje Matmata. Onderweg gestopt in een klein dorpje en thee (erg zoet, in kleine glaasjes) gedronken in klein cafeetje met aan de wanden en op de grond tapijten). De bevolking woont hier deels in huizen onder de grond. Deze put- of grotwoningen (zgn troglodietwoningen) zijn gevormd rond een centrale, cirkelvormige put. In de flanken van die put werden holtes uitgegraven, die elke een specifieke functie kregen zoals woonruimte, opslagplaats en werkruimte. ‘s Zomers zijn ze heerlijk koel en in de winter aangenaam warm. We slapen deze nacht in zo’n originele ondergrondse woning die omgebouwd is tot hotelletje. ‘s Middags met het damestrio naar Hotel Sidi Driss. Hotel Sidi Driss was het decor van de film van Georges Lucas, Star Wars. Het was de woonplaats van de familie Lars waar Luke Skywalker, Beru en Owen Lars woonden. Na enig aandringen wordt het café speciaal voor ons geopend en wordt elke nieuwe bezoeker welkom geheten door het neuriën van de “Darth Vader tune” en met de groet “May the force be with you”.
Het kerstdiner vroegtijdig moeten afbreken, omdat ik me niet lekker voelde (combi alcohol en slaapgebrek?). Een warme douche en m´n donzenslaapzak maakt een einde aan het rillen.

Dag 4 (26/12): Matmata - Sahara

2e Kerstdag. Weer vroeg op voor een niet te zware wandeling door een maanlandschap van diepe kloven en ravijnen. Met de auto rijden we langs een berberfamilie waar in een handomdraai brood wordt gebakken die je in honing doopt. Heerlijk!! Daarna rijden we door naar het plaatsje Douz, ook wel de poort naar de Sahara genoemd. We lunchen daar op een dakterras met uitzicht op de hoofdstraat en de lokale begraafplaats. Bagage achtergelaten bij de lokale reisagent. Alleen een vuilniszak met tandborstel en warme kleding neem ik mee. Aan de rand van Douz begint de woestijn. Daar staan de kamelen al op ons te wachten. Oeps….maar zeven!! Maar binnen een mum van tijd verschijnen de resterende kamelen (of moet ik dromedaris zeggen, want ze hebben maar 1 bult). De spanning stijgt. De eerste van de groep die op een kameel gaat zitten en omhoog gaat, heeft de volle belangstelling van de groep. Omdat dit goed afloopt, krijgt iedereen meer moed. In korte tijd zit iedereen op z´n eigen kameel, behalve Ger die besloten heeft om te gaan lopen. Voordeel: je kunt foto´s maken, want bovenop een kameel is dit geen sinecure. Het rijden zelf heb ik snel onder de knie. Na een tijdje hoef ik me nog maar met één hand vast te houden. Na ongeveer drie uur slaan we ons kampement op zoals dit al eeuwen door nomaden wordt gedaan. De “wc” voor de heren is in noordoostelijke richting, die voor de dames in zuidoostelijke richting. Na het eten bij het kampvuur vermaken de kamelendrijvers zichzelf (en ons) met zang en dans. Een deel van de groep zoekt die nacht beschutting in de wollen nomadentent, maar de rest (waaronder ik) slapen tussen de duinen onder de sterrenhemel. `s Nachts word ik wakker van de kou. M´n slaapzak blijkt aan de buitenkant nat te zijn. Gelukkig heb ik een waterwerende laag om de slaapzak, zodat het dons droog blijft. Met een muts op m´n hoofd, thermo-onderkleding aan en ingesnoerd in de mummyzak, slaap ik weer in.
Zonsondergang

Dag 5 (27/12): Sahara - Douz

Vroeg opgestaan. Met de zonsopgang foto´s gemaakt van de kamelen en het kampement. Na een ontbijt met vers brood dat in het zand wordt gebakken genieten we ‘s ochtends nog van de leegte van de woestijn terwijl we voortdeinen op een kameel. ‘s Middags houden we een lunchstop, waarna we weer opstijgen. Voel me net een cowboy.
In de woestijn

De kamelen brengen ons naar een comfortabel hotel, waar je in het zwembad alle vermoeienissen van je af zou kunnen spoelen (was ons beloofd). Helaas……….zwembad is koud evenals de douche. Dus we moeten nog effe geduld hebben. In Douz blijkt er een festival gaande te zijn met kamelenraces (42 km door de woestijn). ´s Middags met Claudia en Tanja naar het festivalterrein gelopen. Er is een enorme mensenmassa op de been die van heinde en verre schijnen te zijn gekomen. Hele belevenis. Knabbelend op onze suikerpinda´s een goed plekje op de tribune gevonden waar we mooi uitzicht hebben op de hele happening. Tot het einde gebleven. Mooi serie foto´s gemaakt. `s Avonds in het hotel gegeten en een spannend partijtje Kolonisten gedaan. De vraag is of je nu het beste voor de steden of voor de combi straten en dorpen kunt gaan. Het laatste lijkt het beste (alleen Obbo is er niet van overtuigen).

Dag 6 (28/12): Douz - Chott El Jerid - Tozeur

Uitslapen!!!! Verwarming in kamer ½ uur voor opstaan aangezet, want ´t is berekoud. Hotel is volgeboekt. Veel Tunesische families in verband met het festival. Valt me op dat veel Tunesiërs aan de gezette kant zijn. Gezien het eten (veel en zoet) verbaast me dat niks. Na het ontbijt in het waterige zonnetje aantekeningen van de reis bijgewerkt. Je moet het een beetje bijhouden, want je maakt elke dag zoveel mee en je doet zoveel indrukken op. Aan het einde van de ochtend rijden we over de zoutvlakte Chott El Jerid naar Tozeur. We maken nog even een uitstapje naar wat zandduinen om de capaciteiten van onze 4WD uit te testen. Onderweg zien we een fata morgana. Bij een cafeetje staan er een houten hokje buiten met een viertal smerige hurkwc´s buiten. Bovenop de deuren staat “comfortabele wc´s”. Die Tunesiërs hebben wel humor!
Zoutvlakte van Chott El Jerid

We slapen opnieuw in een hotel met (ijskoud) zwembad, gelegen in een oase nabij het centrum van Tozeur. Als lunch soep met kefta (kruidige schijfje van aardappel en kip, soort rösti). In de oude medina, waar auto’s niet zijn toegestaan, zie je vrouwen in zwarte maliy’as voortschuifelen door de smalle steegjes.
Medina van Tozeur

De oase van Tozeur herbergt meer dan 400.000 palmbomen die water onttrekken aan de ruim 200 natuurlijke bronnen. Aan de palmbomen groeien de beroemde dadels. Ze geven schaduw aan alles wat eronder groeit; vijgen, passievruchten, abrikozen, sinaasappels en perziken. De dames van de groep besluiten vanmiddag om de plaatselijke haman met een bezoek te vereren. Uit de verhalen blijkt dat hun all-in packet een zeer aparte belevenis is geweest. ´s Avonds met Gerrit, Anneke en Obbo in een restaurantje gegeten, waar allerlei lekkere dingen op de kaart stonden die helaas niet te bestellen waren. Uiteindelijk Ojja merguez (een roersel van ei, tomaat, paprika, ui, olijfolie en stukjes worst) en couscous avec légumes gegeten. ´s Avonds in het donker een aantal mooie opnamen gemaakt van steegjes en pleintjes.

Dag 7 (29/12): Tozeur - Tunis

Vandaag vroeg op! Om 6 uur ging de wekker, om 7 uur weg. We maken met bijna de hele groep een excursie van een halve dag naar de bergoases ten westen van Tozeur. Deze bevinden zich in een landschap van bergen, rivierbeddingen en spectaculaire kloven. We beginnen de wandeling in Tamerza en lopen (vlak bij de Algerijnse grens) naar Midès dat bovenop de rand van een indrukwekkende roze canyon balanceert.
Canyon bij Midès

In het begin is het erg koud, maar in de loop van de ochtend breekt de zon volledig door. Het wordt ons ontraden om een plaatselijke politiepost op de foto te nemen, omdat een andere groep recent alle fototoestellen kon inleveren nadat iemand de post op de foto wilde zetten. We picknicken in Midès met uitzicht op de kloof. De stukken stokbrood met tomaat en sardientjes gaan er goed in. In een uurtje rijden we terug naar Tozeur. Onze chauffeur Lazeri is een beetje in de mineur omdat zijn favoriete drie vrouwen niet meegingen. Gelukkig doet het opzetten van zijn favoriete Habibi-liedje hem weer opvrolijken. We hebben daarna nog een halve dag de tijd om wat rond te kijken of te winkelen. ’
Tozeur

´s Avonds het laatste diner met de hele groep en om 21 uur staan we op het vliegveld om het vliegtuig te nemen naar Tunis. We hebben ruim 2 uur vertraging en een storm om en nabij het vliegveld maakt het allemaal niet leuker. Gelukkig zorgt een spelletje Kolonisten ervoor dat de uren snel voorbij gaan. In Tunis per taxi naar het hotel. Om 2 uur a.m. lig ik erin.

Dag 8 (30/12): Tunis - Amsterdam

Vanmorgen om 7.30 uit de veren. Ontbeten en naar het vliegveld. Daar bleek de koffer van José weer boven water te zijn gekomen. Na een vlucht van 2,5 uur zonder vertraging weer terug in Nederland. Afscheid van de groep genomen en met een enorme lading aan foto´s op weg naar huis. Al met al een hele actieve en leuk reis!

6-Daagse autokampeerwandelreis in Engelberg, Zwitserland

2008-08-30T22:55:00.000-07:00

Reisbeschrijving

Dag 1: met de auto naar Zwitserland, aangekomen op de camping Eienwäldli te Engelberg
Dag 2: bergtocht naar de Rugghubel hütte SAC
Dag 3: bergtocht naar de Surenenpass
Dag 4: regen-/rustdag
Dag 5: bergtocht naar station Stand/Titlis
Dag 6: vertrek, terugreis naar Nederland

Trekking dag 2: Rugghubel Hütte SAC

Beschrijving:
- auto neergezet bij het bergstation Brunni
- via het klooster (1017 meter) begonnen met de beklimming
- Bord (1375 meter), Ried (1513 meter) en Rigidalstafel (1748 meter)
- Planggenstafel (1964 meter)
- Rugghubel Hütte SAC (2290 meter)
- via Planggenstafel en Rigidalstafel naar Ristis (1601 meter)
- met de kabelbaan naar dalstation Brunni

Klik op afb. voor vergroting

Statistiek
Laagste punt: 1017 meter (Engelberg)
Hoogste punt: 2290 meter (Rugghubel Hütte SAC)
Aantal meters geklommen: +1273 meter
Aantal meters afgedaald: -689 meter
Duur: +/- 6 uur

Van Engelberg naar Bord

Uitzicht vanaf de hütte

Trekking dag 3: Surenenpass

Beschrijving:
- auto neergezet bij het dalstation Fürenalp (1084 meter)
- met de kabelbaan naar de Fürenalp (1844 meter)
- Stäuber/Stalden (1630 meter)
- Blackenalp (1773 meter)
- Surenenpass (2291 meter)
- via Blackenalp en Stäuber/Stalden naar Stäfeli (1393 meter)
- Alpenrösli (1258 meter)
- dalstation Fürenalp

Klik op afb. voor vergroting

Statistiek
Laagste punt: 1084 meter (dalstation Fürenalp)
Hoogste punt: 2291 meter (Surenenpass)
Aantal meters geklommen: +661 meter
Aantal meters afgedaald: -1207 meter
Duur: +/- 6 uur

Uitzicht vanaf Blackenalp

Uitzicht vanaf de Surenpass

Trekking dag 5: Stand/Titlis

Beschrijving:
- vertrek vanaf de camping Eienwäldli (1025 meter)
- Vorder/Stafel (1256 meter)
- bergstation Trübsee (1786 meter)
- bergstation Stand (2428 meter)
- met de kabelbaan naar bergstation Titlis (3032 meter)
- begonnen aan de beklimming van de Titlis (+/- 3070 meter)
- met de kabelbaan van bergstation Titlis via Stand naar bergstation Trübsee
- via Vorder/Stafel afgedaald naar de camping

Klik op afb. voor vergroting

Statistiek
Laagste punt: 1025 meter (Eienwäldli)
Hoogste punt: 3070 meter (Titlis)
Aantal meters geklommen: +1403 meter
Aantal meters afgedaald: -761 meter
Duur: +/- 6 uur

Bergstation Titlis op de achtergrond

Op weg naar de Titlis

Benodigheden voor de trekkings

A. Kleding
- afritsbroek
- T-shirt
- bergschoenen
- pet
- zonnebril
- horloge/hoogtemeter

B. Bagage (gewicht: +/- 7,5 kg)
- dagrugzak 26+5 liter
- camelbag met 1,5-2 liter water
- regenhoes
- regenjack
- muts/handschoenen/windstopper sjaal
- regenbroek
- zonnebrandcrème
- mp3-speler
- SaO2-meter (just for fun)
- 1 paar trekkingstokken
- lunch
- müsli-repen
- icebreaker 200 shirt met lange mouwen
- windstopper zonder mouwen
- fototoestel

Vakantie Peru/Bolivia: (Shoestring) groepsreis 24 dagen

2008-08-01T07:08:00.000-07:00

Klik op afb. voor vergroting

Dag 1: Amsterdam naar Lima

De vakantiepret begon al enkele dagen geleden met het bij elkaar zoeken van alle reisspullen en het inpakken van de rugzak en daypack. Wat zal ik meenemen? Tijdens de reis zowel op zeeniveau als dik 4000 meter hoog. Van tropisch warmte tot nachtvorst. Weer een hele klus om alle benodigdheden in de tassen te krijgen. Het past weer net.

Vanmorgen vroeg opgestaan na een paar uurtjes slapen. Filevrij naar Schiphol gereden (da's het voordeel van weggaan in augustus). Inchecken verliep soepel. En nu maar wachten. Op tijd vertrokken op weg naar de 1e tussenstop: Atlanta (VS).
Schiphol

Dag 2: Aankomst in Lima, naar Ica

's Nachts tegen twaalven aangekomen op het vliegveld in Lima, Peru. Kennisgemaakt met de groep. 20 Man en vrouw sterk: 7 stellen en 6 alleenboekers. Eerste indruk: leuke gezellige interessante mensen. Iedereen is bekaf. Bij aankomst wacht ons een onaangename verrassing. We moeten namelijk om 5 uur a.m. uit de veren. Aangekomen in het hotel de bagage omgepakt en snel het bed ingedoken. Drie uur later gaat de wekker en helaas...... geen oog dicht kunnen doen. Hoofd nog vol van de reis en de eerste indrukken. Snel wat sneetjes geroosterd brood met jam naar binnengewerkt en dan de bus in. Bus valt alleszins mee. Niet onbelangrijk, want je verblijft op dit soorten reizen heel wat uurtjes in zo'n voertuig.

We rijden zuidwaarts door de woestijn, die zich van het midden van Chili tot aan het noorden van Peru uitstrekt als een smalle, droge kuststrook waar weinig leven wordt aangetroffen, maar waar met behulp van irrigatiesystemen steeds meer landbouw wordt bedreven. Bij de eerste tussenstop wordt het kraampje van een lokale manderijnen annex bananenverkoper leeggekocht. Wat extra vitaminen kunnen we wel gebruiken voor de komende dagen.

In de omgeving van Pisco stoppen we bij een haventje, waar een speedboot voor ons klaar ligt voor een excursie naar de Ballestas eilanden (ook wel de Galapagos eilanden voor de "poor man" genoemd). Deze eilandengroep ligt op een half uur varen en vormt het leefgebied van duizenden zeeleeuwen, pinguïns, Peruaanse aalscholvers en rots- en bruine pelikanen.
Doorkijkje bij Ballestas eilanden

We varen oa langs de 'Candelabra', een in rotsen uitgehouwen tekening waarvan de betekenis en oorsprong nog steeds onbekend is. De eilanden zijn beschermd natuurgebied. Eens in de vier jaar wordt deze regel verbroken. Dan komen de Peruaanse guano-stekers aan wal om de nitraatrijke uitwerpselen van de vogels te verzamelen. Dat guano een zeer belangrijk bestanddeel vormt van meststof werd pas in de negentiende eeuw ontdekt waardoor Peru anno nu de grootste exporteur ter wereld is.
Zeeleeuwen of pelsrob (?)

Resten van een oude hijskraan op het eiland

Terug in de haven lunchen we met de hele groep. Op aanraden van onze reisleider Fabian laat ik me verleiden tot het eten van rauwe vis "gemarineerd" in gekookt limoensap. Smaakt prima.

We stappen weer de bus in op weg naar wat later blijkt het hoogtepunt van de dag wordt: de oase Huacachina, zo'n 5 km gelegen van Ica. Het is een oase met centraal een klein meertje met er om heen palmbomen, huisjes, restaurantjes, hostals en wat terrasjes. Verder is er niets. De oase zelf wordt omgeven door metershoge zandduinen. Komt allemaal erg relaxed over. De attractie van deze oase is dat je in de duinen rondom kunt gaan "sandboarden" of met een buggy op en af de duinen kunt crossen. In afwachting van deze activiteiten strijken we na een korte verkenning van de oase neer op een van de terassen. We worden in het Nederlands verwelkomd door een van de obers die enige propper-vaardigheden ten toon spreidt. Da's een minpuntje. In deze uithoek van de wereld worden we liever aangesproken in de eigen plaatselijke taal is de mening van ons als terrasgangers. Anders krijgt het al snel een hoog Costa del Sol-gehalte. Verder toppie: strak blauwe lucht, warm en fantastisch uitzicht.
Huacachina

Na ruim een uur worden we in drie buggies geladen. Een buggy is eigenlijk niks anders dan 7-10 stoelen in een kooiconstructie op vier wielen met een superkrachtige motor. Als we allemaal in onze 4-puntsgordel zijn gegespt, wordt er gas gegeven en jagen we de eerste duinhelling op. Eenmaal de helling beklommen volgt bijna altijd weer de even steile afdaling. Deze ervaring kun je vergelijken met de Python van de Efteling. Na het nodige gescheur, stoppen we boven een duin en worden de meegebrachte "boarden" uitgeladen. Na enige instructie suizen de eerste waaghalzen naar beneden. Uiteindelijk ondergaan alle groepsgenoten op mij en een ander na deze waaghalzerij. Heb een goed argument om niet mee te doen...........wie legt anders deze zandhapperij vast op foto? Op wat schaaf- en blauwe plekken na, raakt niemand gewond. Wel sneuvelt het fototoestel van Frank (letterlijk gevuld met zand) en de zonnebril van Maria/Marlies. Voor filmpjes van buggies en sandboarding, click op de volgende link: http://nl.youtube.com/results?search_query=Huacachina+buggy+sandboarding&search_type=&aq=f
sandboarden

Overigens............het duinlandschap zelf is ook fantastisch om vast te leggen. Je hebt het idee dat je midden in de Sahara zit. Geinstalleerd boven op een duin zien we de zon ondergaan en gaan we snel terug, want met het verdwijnen van de zon zakt de temperatuur ook behoorlijk. Het is gewoon koud!!

Om een uurtje of zeven komen we aan op de plaats van overnachting. Noodgedwongen moeten we daar ook eten. De culinaire experience van de lunch wordt niet herhaald..........vanavond de andere kant geproefd van het spectrum. Na een spelletje Yatzee vroeg het bed ingedoken.

Dag 3: Ica - Nazca

Na een onrustige nacht weer vroeg op. Met de bus gaan we naar Nazca (ongeveer 3 uur rijden), bekend om de intrigerende Nazca-lijnen. De herkomst en functie van de Nazcalijnen zijn tot op heden nog steeds een groot mysterie. Sommige lijnen stellen dieren voor, zoals o.a. een 90 meter grote aap en een 180 meter lange hagedis. Andere zijn lijnenpatronen, zoals kaarsrechte kilometerslange lijnen en gigantische driehoeken. Er zijn diverse theorieën over de functie en achtergrond van deze lijnen. De meest plausibele theorie is misschien wel die van Dr. Maria Reiche, een Duitse wiskundige, die een groot deel van haar leven gewijd heeft aan de bestudering van deze lijnen. Zij zegt dat de tekeningen deel uitmaken van een astronomische kalender. We stoppen bij een 12 meter hoge uitkijktoren aan de kant van de weg waar we een drietal figuren kunnen bewonderen.

De weg naar Nazca vanuit de uitkijktoren

Deze dag bezoeken we het kerkhof van Chauchilla (een tiental gaten in de grond midden in een woestijnvlakte, waarin een aantal gemummificeerde lijken liggen met de nodige losse botten, potten en pannen), een ex-golddigger en een werkplaatsje waar allerlei producten van klei worden gemaakt.

de vlakte bij Chauchilla

De graven

Mummie nr 3

Mummie nr 5

's Avonds gaan we eten in een nabijgelegen restaurant met een show van een Peruaanse orkestje en een Afrikaanse (!?) dansgroep.

Dag 4: Nazca - Arequipa

Vanmorgen vroeg uit de veren. We gaan vliegend de Nazca-lijnen bekijken. We worden op het ergste voorbereid: bumpsy vlucht, gevaar van misselijkheid/overgeven en lange wachttijden (van een stel Duitsers hoorden we gisteren dat zij ruim 3 uur op het vliegveld hadden gewacht, en uiteindelijk het niet doorging). Wat niet helpt is het bericht dat in 2007 een vliegtuigje vol met Franse toeristen is neergestort. Het gerucht gaat dat dit het gevolg was van een lege(?!) tank. De wachttijd valt mee. Een uur later dan gepland vertrekken we naar het vliegveld. We hebben geluk. Onze groep kan meteen de lucht in. Verdeeld in groepjes van vijf man worden we in kleine Cesna's gepropd. Zit voorin, naast een toch wel erg jong (wsch ex-coca) pilootje. Een kort aanloopje en dan laten we de startbaan achter ons. Het fotograferen/bekijken van de lijnen vergt zowel van de piloot als de fotograaf/passagier de nodige skills. Bij elk figuur legt de piloot zijn vliegtuig eerst op de rechter en vervolgens de linker zijde.

Nazca lines

Tijdens deze manoevres geeft hij uitleg waar je moet kijken (handig!), maar ook is hij in staat om contact met de grond te houden en zijn mobieltje te bedienen. De passagier probeert zijn eten binnen te houden, zijn/haar fototoestel te focussen en stil te houden en gelijktijdig van dit alles te genieten. De hele trip duurt ongeveer 40 minuten. Op de terugweg vliegen we over het stadje Nazca en stappen even later (de een wat bleker als de ander) veilig het vliegtuig uit.

Nazca vanuit de lucht

De rest van de dag wordt op de bovenste etage van een restaurant aan het centrale plein van Nazca, de internetwinkel en de patio/binnenplaats van het hotel doorgebracht. 's Avonds vertrek met de bus.
Cruz del sur-bus

Vakantie Thailand, Laos, Vietnam en Cambodja: (Baobab) reis 26 dgn

2007-12-30T02:19:00.000-08:00

klik op afb. voor vergroting

Dag 1-3: Chiang Mai en Chiang Khong (Thailand)

Hallo allemaal,

Alles goed met jullie? Hebben jullie mijn sms gekregen?

We zijn net gearriveerd in Chaing Khong, bij de grens met Laos. Morgen gaan we per boot de grens over en na alle douaneformaliteiten met de boot op weg naar Luang Prabang, wat 2 dagen gaat duren. We slapen hier in een guesthouse aan de Mekong rivier. Erg mooi gelegen. Helemaal van hout. Badkamer wat primitief maar ja.....

Vlucht naar Chiang Mai ging prima. Kleine 16 uur. Heenweg mooi op schema. In Singapoure een klein half uurtje vertraging. Aangekomen in Chiang Mai opgevangen door de reisleider Pieter. Naar hotel vervoerd. Zat alleen op een kamer, omdat nummer 20 van onze groep nog niet gearriveerd was. Die zat al in Thailand en zou op eigen gelegenheid naar Chiang Mai komen.

Na 1,5 uur voor je zelf te hebben gehad, moesten we ons melden en kregen we wat info van onze reisleider. Vervolgens ging bijna de hele groep (en ik ook, ben in het begin van een reis altijd erg volgzaam) mee naar een excursie bovenop een berg met uitzicht op Chiang Mai en als extra een een of ander heiligdom op de berg zelf (Wat Phratat Doi Suthep Rajvoravihar). Troffen het want er was net een processie aan de gang met monniken en danseressen.

Wat Phratat Doi Suthep

's Avonds met de hele groep Thai gegeten. Heb de minder spicy gerechten uitgezocht, ging prima. Was doodop (maar wat wil je met meer dan 24 uur niet geslapen te hebben). Om 20.15 in bed gedoken. Voor de zekerheid nog een nitrazepammetje erbij genomen. Deur van hotelkamer niet op slot gegaan, want de geheimzinnige kamergenoot was nog niet gearriveerd. Om 0.00 uur verscheen hij (arnold). Heb hem gedag gezegd en omgedraaid en weer ingeslapen. Dus een dikke 10 uur geslapen.

Vanmorgen om 6 uur op. Om 7.45 vertrokken richting Chiang Khong. Onderweg meerdere keren gestopt oa bij een erg nieuwe en eigenlijk ook erg kitscherige maar o zo mooie tempel. Eerste rolletje volgeschoten. Aan de tweede begonnen. Fototoestel heeft af en toe kuren. Maak je een foto, gaat hij spontaan uit. Maak dan voor de zekerheid nog een foto. Maar fijn is anders. Ben benieuwd als ik thuis kom of er dan wel foto's opstaan.

De ochtend nog heerlijk gekoffieed met een soort Thaise apfelstrudel en tussen de middag in een "vreetschuur" (dwz een op zich prima restaurant waar alleen busladingen toeristen worden afgezet om van een buffet te eten) gelunched. Verder vanmiddag bij de gouden cirkel geweest; drielandenpunt Birma, Laos en Thailand gezien. Geen papavervelden gezien, moeten hier wel zijn. Als ik ze gevonden heb, laat ik het jullie wel weten. Verder de plaats Chiang Saen bezocht. Het Opiummuseum overgeslagen en met een paar anderen richting Mekong oever gegaan. Kwam ik opeens een groep van 50 in oranje gekleden gewaden monikken tegen. Die zijn dus nu vereeuwigd. Onderweg nog bij een oude stupa gestopt en een dorpje onderweg ingelopen. Voel altijd wat plaatsvervangende schaamte om met 20 man door zo'n dorp te zwerven/ te neuzen en foto's te maken. Dorpje bestaat uit een groep houten hutjes waar ze soms wel met 11 man/vrouw/kinderen wonen. Per huis wel te verstaan.

Kamergenoot lijkt me wel een geschikt figuur. Zijn dus met 20 mensen. 5 stellen, 6 mannen alleen, 2 vrouwen alleen en een stel vriendinnen. Allemaal erg verschillende mensen. Ik hoor bij de jongeren, dus dat voelt wel goed ha ha. De meeste hebben al veel gereisd. Sommige hebben de halve wereld al gezien. Daar valt mijn reisverleden in het niets.

Weer is prima. Graadje of 25 Als je rustig houdt is dat prima. Maar soms ben ik zo druk bezg met fotograferen dat ik het er warm van krijg. 't is gelukkig droog.

Ga zo nog even m'n tas ompakken. Hebben warme spullen nodig op de boot, want kan 's morgens vroeg koud zijn. Net de nodige chips, water en koeken ingeslagen. Op het water krijg je trek.

Tot horens (wsch vanuit Laos)!

Dag 4-6: Mekong/Pakbeng en Luang Brabang (Laos)

Hallo harde werkers,

Heb dringend geld en schoon ondergoed nodig. Help!
Grapje (geleend van Marlies). Nog genoeg schone spullen en voor 6 euro heb ik ontbijt en 2 warme maaltijden per dag. Ben intussen man in bonus. Net zo'n 3000 Thaise bath omgewisseld voor ruim 800.000 Laos-geld. Kan daar wel voorlopig mee voort.

Ben dus nu in Laos. Waar was ik gebleven. Dacht op de grens tussen Thailand en Laos. Na een goede nachtrust vroeg op en na de nodige douane formaliteiten aan de Thaise kant van de Mekong met een bootje (meer een praan) naar de overkant (lees Laos) en daar weer hetzelfde ritueel: formulieren invullen, naar loket, stempels krijgen, weer formulier invullen, weer loket. Ben je zo 1,5 uur verder. Maar elke voordeel heeft z'n nadeel. Ben wel een boel stempels rijker in m'n paspoort.

Werden met z'n allen in een boot geladen dat wel enigszins weghad van een woonboot in Amsterdam (maar dan zonder zijkant met ramen). Van voren naar achteren: schipper op de punt aan het roer, daarna stapel rugzakken, dan een stuk zonder dak met kussens op de vloer, vervolgens een rijtje stoelen en tafel met dak. Een WC-tje, een keukentje annex woonkamer annex slaapkamer van de schipperfamilie complementeerde het gehele geheel. Toen we ons geinstalleerd hadden met de nodige zonnecreme op konden we varen. Zo zijn we de hele dag langzaam de Mekong afgevaren richting Luang Brabang.

Op de Mekong

Halverwege die dag gestopt bij een dorpje waar we als echte touristen betaamden het dorpje onveilig hebben gemaakt met onze camera's. Vlak voor het donker aangekomen in Muang Pakbeng, onze tussenstop waar we zouden overnachten. Stonden groep dragers te wachten die onze rugzakken naar boven transporteerden het dorp in naar ons hotel. Bleek dat er 3 kamers te kort waren. Marlies en Dirk boden zich aan om naar een ander hotel te worden gebracht, wat achteraf een luxe resort bleek te zijn. Boffers. Ons hotel was ok. 's Avonds met 5 anderen de voorkeur gegeven aan een gezellig restaurantje boven het TL-licht-restaurant waar de rest van de groep de voorkeur aangaf. Heerlijk Indiaas (ja, da's geen schrijffout) gegeten. Dacht daarna heerlijk te gaan slapen, maar helaas bleek tegenover ons hotel de plaatselijke hangjeugd zich te verzamelen, zodat het een kort nachtje werd.

Gisterochtend na ontbijt weer scheeps gegaan. Even iets over de omgeving van de Mekong. Lage heuvels, alles erg groen, met af en toe wat dorpjes. Op de Mekong zelf weinig roering. Wat slow boats, wat visserspranen en af en toe een snelle "speedboat". Maar 't is allemaal erg relaxed op de boot. Je drinkt wat, luncht op de boot, je gaat lekker liggen, geniet van de omgeving, je maakt met al je medereizigers een gezellig praatje, neemt een paar hoofdstukken van "Kleine kwalen in de huisartsenpraktijk" door, luistert naar je mp3 speler. En we stopten 2x keer bij een ander dorp waar de plaatselijke jeugd al op je staat te wachten. Dorpjes zijn allemaal erg eenvoudig, wat houten huisjes, wat loslopende kippen, en de plaatselijke bewoners in eenvoudige kleding. Da's wat anders dan NL. Het liefst loop in niet met de groep mee, maar in m'n up of 1 of 2 reisgenoten door het dorp heen, zodat de kans op spontane foto's een stuk groter wordt.

Eind van de middag nog een kort bezoek aan de grotten van pak Ou (gevuld met een duizendtal boedha beelden) gebracht, om met een ondergaande rode zon aan te komen in Luang Brabang. Luang Prabang is prachtig gelegen aan de samenvloeiing van de Mekong rivier en de zijrivier de Khan. Het is een echt backpakkersoord. De sfeer is dorpsachtig en je kunt alles te voet ontdekken. Aan bezienswaardigheden geen tekort! Luang Prabang is door de Unesco tot ‘World Heritage Site’ verklaard. Ons hotel is een oud koloniaal gebouw met een mooie tuin en een open ontbijtzaal. We hebben geluk dat we in een nieuw gedeelte achteraan zitten, want een deel heeft kamers gekregen die grenzen aan de lobby waar alle gasten in- en uitgaan.

Vanmorgen wakker geworden door een haan die onder ons raam doorliep. Na een pancake als ontbijt met Arnold, mijn kamergenoot en Marlies en Dirk (een van onze 3 Belgen in de groep) naar het centrum gelopen. Dag doorgebracht met bezoek aan verschillende tempels oa Wat May Souvanhnaphoumaram en Wat Xieng Thong (die jullie zeker allemaal kennen). Mooie gebouwen met veel "bladgoud" en de nodige boedha's in alle soorten en maten (liggend, zittend, staand, armen omhoog, omlaag etc).

Aan monikken geen gebrek

's Morgens en 's avonds is het hier aangenaam koel, maar overdag is het bloody heet. Daarom regelmatig overdag de schaduw opgezocht en de nodige verse juice, pancakes en gebakken rijst verorbert. Al dat geloop maakt namelijk dorstig en hongerig. Eind van de dag de heuvel Phou Si beklommen en daar met tientallen andere toeristen de zonsondergang afgewacht met uitzicht op Louang Brabang.

Zonsondergang vanaf Phou Si

Zitten nu te internetten, om uurtje of 9 afgesproken, gaan we ergens eten. We zien wel waar. Keus zat. Morgen zitten we hier ook, 's avonds naar een dansvoorstelling. Niet mijn ding, maar soms goed om dingen te doen die je zelf niet zou kiezen. Wat we overdag gaan doen weet ik nog niet. Misschien met de boot de Mekong oversteken, want aan de andere kant ligt een dorp waar je in de omgeving goed zou kunnen wandelen. Overmorgen vertrekken we dan naar Phonsavan, dan vliegen we naar Vientane, de hoofdstad van Laos, en over 5 dagen zitten we in Vietnam.

Tot mails.

Dag 7-9: Luang Brabang, Phonsavan en Vientane (Laos)

Ola

Houden jullie het hoofd nog boven water? Begreep dat het nogal schijnt te regenen bij jullie. Vervelend. Kennelijk zitten alle regenbuien en depressies boven Europa. Ik heb hier nog geen waterdruppel uit de hemel zien komen, op een verdwaalde dauwdruppel na.

Vanmiddag aangekomen in Vientane, de hoofdstad van Laos. Van Phonsavan (een aankomst en vertrekhal in een, waar je zonder paspoort in en uit kon lopen) per Chinese propeller (hoewel China opstoomt in de vaart der volkeren, had ik toch enige argwaan tegenover dit Chinese vliegtuig). Was blij dat we waren geland zonder onderdelen te verliezen. Heb voorinstappen nog maar een rondje rond het vliegtuig gelopen om te kijken of er geen losse onderdelen aanzaten.

Bij hotel afgezet. Beter hotel dan de afgelopen dagen. Bij het laatste hotel in Phonsavan hadden we een kamer in de kelder zonder ramen, met een douche die tenminste warm water had, maar waar na 5 minuten douchen het water bijna over de drempel kwam. Enfin.......dat hoort bij avontuurlijke reizen. Wij (Arnold en ik) konden er wel om lachen.

Vanavond gegeten in een gaaf tentje aan de Mekong-rivier waar we op zijn Laosiaans gefondued en gegrild hebben. Dat werkt als volgt: Je neemt een tafel met een gat in het midden. Daar doe je een bak met hete kolen in. Vervolgens komt daar een soort citruspersvormige metale vorm overheen. In het midden gril je dunne plakjes vlees en vis (aanbranden voorkom je door stukjes kippenvet te smelten) en in de "slotgracht" erom heen doe je kokend water en gooi je allerlei groenten in. Snappen jullie het nog??? Het duo Marlies/Arnold bakte er weinig van. Sjaak en ik waren het ongekroonde fondue-koppel.

Vorige mail kwam uit Luang Prabang (2-3 dagen geleden??) Maandag waren we daar ook. 's Morgens met Arnold en Marlies tuc tuc geregeld (waren zo verzekerd van 5 uur eigen vervoer) en zijn we op weg gegaan naar een waterval 15 km verderop. Onderweg kom je van alles tegen: volgeladen fietsen en brommers, boertje met os, vrouwen met kinderen in de doeken op de rug, afgeladen vrachtwagentjes met dieren en/of mensen. Aangekomen bij laatste dorp installeerde de tuc tuc chauffeur zich in het plaatselijke winkeltje en wij naar de rivieroever en een praan gecharterd om ons aan de overkant te brengen. We waren een van de eerste bij de waterval (niet qua hoogte indrukwekkend, maar meer de hele setting. Een limeachtige ondergrond van verschillende niveau's met groenblauw water. Foto's volgen. Liepen ook nog een paar olifanten rond, dus plaatje was compleet. Terug aan het riviertje stond de schipper gelukkig nog te wachten (we hadden al betaald, stom, voor hetzelfde geld was ie al verdwenen).
Terug in Luang Prabang freewheel middag gehad. Beetje slenteren, Royal Palace bezocht, wat gedronken en gegeten. 's Avonds met hele groep naar de eerder aangekondigde Laosiaanse dansvoorstelling geweest. En eerlijk is eerlijk.......'t was leuk. 's Avonds verleid om een hamburger te eten. Moet je dus niet doen in dit soort landen. Rijst is prima.

Centrum Luang Brabang

Gisteren vroeg op. We staan op reisdagen meestal om 6.15-6.30 op (en dat heet vakantie). Laatst zei iemand in de groep dat hij nooit zei "ik ga op vakantie, maar ik ga op reis". En dat klopt wel). Half uurtje later ontbijt en dan op pad. Onderweg verschillende malen gestopt met dorpjes. Leuke was dat het die dag een speciale feestdag was. Veel kinderen waren in klederdracht. Volgens mij 2 rolletjes (van 36) volgeschoten. De weg voer door de bergen vol haardspeldbochten. Niet echt een weg voor mensen met wagenziekte. Volgens mij heeft het 6 uur geduurd voordat de weg langer dan 200 meter rechtuit ging. Onderweg bij een dorpje een kom noedelsoep naar binnen gewerkt (kokend water, wat ei, wat kip, witte hele dunne noedels/mie, wat chinese kool= toch nog een recept!!).

Tegen het donker moe aangekomen in het stoffige Phonsavan. M'n kleren, haar, alles onder het stof. Hotel was bagger (zie eerder in deze mail). Heerlijk Indiaas gegeten (alweer). Restaurantje was meer een houten schuurtje met gezellige TL verlichting en plastic kuipstoeltjes.
Daar nog video gezien over de vele clusterbommen die in de Vietnamoorlog in Laos zijn afgeworpen. Mines Advising Group heeft kantoor in Phonsavan, en leidt Laotianen op om deze te ruimen en mn kinderen en dorpelingen te informeren over de gevaren. Er zijn al ruim 60000 stuks geruimd, maar d'r liggen nog veel meer. Dat ondervonden we toen we vandaag de Vlakte der kruiken gingen bekijken. Op verschillende plekken in een heuvelachtig, kaal landschap liggen groepen kruiken in allerlei formaten bijeen. Sommige zijn wel twee meter hoog! Over de herkomst en het gebruik van de kruiken is weinig bekend. Ze zijn gemaakt van een steensoort die hier niet voorkomt, wat hun aanwezigheid extra mysterieus maakt. Men schat dat ze wel zo’n 2000 jaar oud zijn. Sommige onderzoekers denken dat er doden in werden begraven, anderen denken dat het voorraadkruiken voor rijst waren, of zelfs wijnvaten. Er zijn drie belangrijke vindplaatsen in de directe omgeving van Phonsavan.
We hebben ze alle drie bezocht en ook in de omgeving een stuk gewandeld, maar alleen op gemarkeerde paden (die zeker clusterbomvrij zijn).

Vlakte der kruiken

Dit was in het kort wat ik sinds de vorige mail heb gedaan. Morgen uitslapen (8 uur opstaan?) en Vientane verkennen. 't Is nu 23.30 en 't was lange dag. Ga slapen.

Sorry voor spelfouten, geen tijd om alles opnieuw door te lezen.

Dag 10: Vientane (Laos)

Yep, daar ben ik weer. Als jullie mijn langdradige mailtjes zat zijn of geen tijd hebben (per slot van rekening zijn jullie niet vrij), gebruik dan gewoon de delete-knop. Bedankt voor alle mailtjes uit Holland.

Vannacht lekker geslapen. In tegenstelling tot een van onze groepsleden. Die jongen/man had individueel geboekt en is sinds het begin ingedeeld bij een man type snurker (kenmerken: mannelijk geslacht, adipeus, roker (alle echtgenoten/partners van de mannelijke rokers die ik van het roken afhaal moeten me vast erg dankbaar zijn) en die van een glaasje houden) die ook daadwerkelijk enorm snurkt. Dus die heeft nog geen nacht geslapen en dwaalt vaak 's nachts door het hotel rond. Lijkt me vreselijk. Gelukkig snurkt mijn slapie niet.

Na ontbijt met Marlies, Dirk, Arnold en Ari een tuc tuc geregeld en richting Pha That Luang gereden. Een volledig in goudkleurige verf geschilderde stupa. Fantastisch op te zien en te fotograferen: mooie symmetrische lijnen, dat goudgele schittert in het zonlicht met een strak blauwe lucht als achtergrond.

Pha That Luang

In de tempels erom heen wat rondgehangen en daarna in gezelschap van Fred, Edith en Etsko (moet eens vragen hoe hij aan deze bijzondere naam gekomen is) ons laten brengen naar Putuxai, de Laosiaanse versie van de "Arc de Triomphe" (gemaakt van een lading cement die de Amerikanen hadden bedoeld voor de renovatie van het vliegveld van de hoofdstad). Was intussen al weer bijna 13.30 en graadje of 32. Dus tijd voor hydratie, maagvulling en schaduw. Heerlijke springrolls (gefrituurde rolletjes rijstpapier gevuld met groente) en ga-voor-zeker-lunch fried rice met kip. Na 2 uur tafelen naar Wat Si Saket gewandeld, de oudste overgebleven tempel in Vientane. Mooiste tempel tot nog toe. Nog niet gerestaureerd, rustig, bijzondere sfeer, mooi warm zonlicht. Weer veel te veel foto's gemaakt. Ben aan rolletje 10 bezig. Heb al 3 rolletjes bijgekocht (had er 24 mee). Fototoestel heeft nog steeds kuren. Niet leuk.

Fietstaxi's

Nu even internetten, dan douchen en op naar een massage-salon. Volgens Marlies en Dirk (die al meerdere keren geweest zijn), moet ik het ook eens proberen. Arnold en ik hebben ons over laten overhalen. Heb nu nergens last van, hoop dat ze me een beetje heel laten. Morgen per bus naar Lak Xao, aan de rand van het Khammouan karstgebergte, dicht bij de Vietnamese grens. We komen daar wsch pas eind van de dag aan, dus lange reisdag.

Volgende mail wsch uit Vietnam.

Dag 11-14: Lak Xao (Laos), Dong Hoi en Hue (Vietnam)

Hallo folks

Alles goed in het koude Nederland? Hoorde dat de vrieskou heeft toegeslagen.
Ben nu precies op de helft van mijn vakantie. Dag 13. Ben nog steeds aan het vakantie vieren hoewel ik m'n eerste consult al heb verricht. Medereiziger op de Omeprazol (voor niet ingewijden: bij maag/refluxklachten) gezet. Volgens mij niet eerste keus van de NHG, maar dat zullen ze bij de Schuttevaer me wel vergeven. Misschien kom ik nu wel in aanmerking voor een extra vrije dag. Geldt het aanbod nog, Dieter?

Wanneer heb ik jullie voor het laatst gemaild. Volgens mij was ik nog in Vientane, Laos. Stond op het punt om weg te gaan voor mijn eerste Aziatische massage. Dirk, Marlies (beide zeer ervaren ervaringsdeskundige), Arnold en ik (de leken en enigszins zenuwachtig) werden naar een tweetal kamertjes gebracht waar we werden opgewacht door een viertal lieftallige dames, die (wat snel bleek) enorme spierkracht in hun handen hadden. Met handen en knieën werden onze spieren/ledematen/torso en nek/hoofd bewerkt. Een uur later en redelijk relaxed kwamen we naar buiten. Terwijl deze relaxerende werking bij de anderen dagen aanhield, had ik de volgende dag juist nek/schouderklachten. Met het door mezelf opgelegde bewegingsadvies was ik gelukkig 2 dagen later weer klachtenvrij.

Van Vientane met de bus naar Lak Xao aan de Laosiaanse/ Vietnamese grens. Lange vrij saaie busreis. Gelukkig had onze reisleider nog een leuk ideeetje. Ergens in de middag konden we bij een brug uitstappen waar we naar de rivier konden lopen. Daar werden we ingescheept per twee/drietal in bootjes gemaakt van benzinetanks van verongelukte Amerikaanse vliegtuigen. In elkaars zielzog scheurden we over de rivier waar we werden afgezet bij een dorpje wat nog in de vorige eeuw leefde (hoewel ik wel enkele elektriciteitsdraden en een koelkast (met ijskoude cola) ontdekte).

Eergisteren zijn we de Vietnamese grens overgestoken. Welkom viel wat tegen. Miezerregen, koud (graadje of 22) en wachttijd bij de grens van een kleine 3 uur. Het uitzicht vanuit de bus veranderde meteen dramatisch. Veel meer mensen, heel veel rijstvelden, ipv houten nu stenen huisjes, heel veel brommetjes. Nog even pootje gebaad in de Golf van Tolkien. Na een lange rit aangekomen in Dong Hoi. Met Arnold, Marlies, Benno, Sulvia, Edith en Fred uiteten geweest in het meest luxueuse restaurant van de stad. 12 Dollar lichter de man naar onze kamer (met airco!!!)

Van Dong Hoi per bus gisteren gereden naar naar de oude keizerlijke hoofdstad Hue. Onderweg bezoek gebracht aan de tunnels van Vinh Moc. Toen de Amerikaanse bombardementen in het noorden na 1966 in hevigheid toenamen, groeven de bewoners van het district Vinh Linh in twee jaar tijd meer dan vijftig gangen in de rode bodem. Hoewel ze ook werden gebruikt door Noord-Vietnamese soldaten, waren de gangen vooral bedoeld als schuilplaats voor de burgerbevolking. Enigszins gebukt kon je door de tunnels heenlopen. Was wel aardig, maar had me er meer van voorgesteld. Vond het een hoog museumgehalte hebben.

tunnels van Vinh Moc

Eind van de dag aangekomen in Hue. Wat geld gewisseld, ben nu 800.000 plaatselijke munt rijker. Met de groep van Benno, Sylvia, Arnold en Marlies op zoek gegegaan naar restaurant. Eerst wat gechilled op het terras (het is hier weer warm, tot 's avonds laat graadje of 25), de onvermijdelijke winkeltjes bezocht (heb intussen de status van onderhandelaar gekregen na enige eerdere successen (de-schud-nee-strategie) en geëindigd in een Lonely Planet restaurant met gegrilde vis en garnalen, noodzakelijke bakje rijst en wat flesjes wijn.

Vandaag vrije dag in Hue. Nou ja, vrij................. er zijn een aantal bezienswaardigheden die je eigenlijk niet over kunt slaan. Hue was van 1802 tot 1945 de residentie van de Nguyen-dynastie. De belangrijkste bezienswaardigheid van deze prachtige stad is de ‘Verboden Purperen Stad’: de verlaten, ommuurde keizerstad van de Nguyen-dynastie tijdens het vroegere Indochina. In de omgeving van Hue bevinden zich de graftombes van dezelfde keizers, de beroemde Thien Mu-pagode en enkele van de prachtig gelegen keizersgraven. De pagode viel wat tegen, de tomben waren prachtig en de ‘Verboden Purperen Stad’ viel zwaar tegen. Misschien komt het omdat ik al de Verboden Stad in Beijing heb gezien.

‘Verboden Purperen Stad’

Kwam tijdens fotosessie bij tombes er achter dat ik ben opgelicht. Een spiksplinter nieuw filmrolletje ergens gekocht tussen Laos en Vietnam bleek een oud versleten rolletje te bevatten. Da's balen. Gelukkig kon ik van iemand anders een rolletje lenen, zodat ik kon blijven schieten.

Morgen op weg naar Hoi An. We gaan dus steeds zuidelijker richting Ho Shi Minh Stad (vroegere Saigon).

Dag 15-16: Hoi An (Vietnam)

Het regent................

Pieter, onze reisleider had ons al gewaarschuwd. In Vietnam wil het in deze tijd wel eens regenen. Nog weinig blauwe lucht gezien. Maar de regen valt tot nog toe mee. Af en toe een buitje. Soms een enkel zonnestraaltje. Graadje of 27. Wel errug klam. Als je wil kan je wel 4x van T-shirt wisselen (overdag). Motto: rustig aan doen.

Ben even aan het wachten op Sjaak en Adinda. Wilden naar het strand toe vanmiddag. 't Is echter de vraag of dat nu verstandig is. Straks maar even over hebben.

Even tussendoor: er waren mensen (Jolien!!!) die in de veronderstelling waren dat ik morgen weer aan het werk cq naar Groningen ging. Sorry, maar zit dus nog in Vietnam en heb nog 2 wkn te gaan. Maar iedereen is van harte welkom om hier langs te komen.

Gistermiddag rond lunchtijd aangekomen in Hoi An. Hotel met zwembad (de tweede, in Dong Hoi was er ook een, maar dan zonder water. Maar toch....'t was een hotel met zwembad). "Het oude stadje is pittoresk en wordt door veel reizigers als een van de sfeervolste en leukste plaatsen van Vietnam ervaren. Talrijke oude, vaak houten huizen en historische gebouwen getuigen van het rijke verleden. Enkele van de oude Chinese huizen zijn geopend voor bezoekers. De inrichting van deze huizen ziet er nog hetzelfde uit als eeuwen geleden. Ook een aantal oude Chinese tempels is nog steeds in gebruik". Als quote een stukje uit onze reisbeschrijving. Inderdaad een leuk stadje, maar erg toeristisch. Soort Openluchtmuseum met straten gevuld met souvenierswinkels en restaurants/hotels. Beetje too much.

Straatje in Hoi An

Was de groep even zat (die momenten heb je wel eens), dus gistermiddag na een gezamelijke lunch alleen op stap gegaan. Eigenlijk geen zin in fotograferen en cultureel bezig te zijn, dus naar de haven gegaan en de hele middag op een terrasje doorgebracht. Genoeg te zien. Vietnamezen met rieten punthoedjes met allerlei lading op hun rug, in karretjes of met het juk. Vietnamezen in bootjes, op brommertjes en per fiets. Af en toe kwamen weer eens wat groepsgenoten langs, die even bij me kwamen babbelen/proosten (geen consultaties).

Aan de haven

's Avonds met Etsko, Marlies, Dirk, Arnold, Sjaak en Adinda bij een Vietnamees/Japans restaurant gegeten. Heerlijke menu: krabsoep, garnalenkoekjes, springrolls, gegrild rundvlees, rijst met gebakken groente, varkensvlees met noodles en een schaal met tropisch fruit toe. Jammie! Echt lekker gegeten. Tot middernacht met het eetgroepje gelounched in een cafe en vermaakt met spel kaarten.

(paar uur later)
Ben net terug van het strand. Was droog. Heerlijk in de Chinese zee gezwommen. Fried rice with crab gegeten. Niet verkeerd he?
Fietsen naar strand hele belevenis. Krijgen veel bekijks. Een mooi gebruine Vietnamese was jalours op onze witte kleur. Niet te geloven he?

Aan het strand

Kwam hier het stadje een paar boekhandels tegen vol met gekopieerde boeken. En dan bedoel ik letterlijk gecopieerd. Alle bestsellers, lonely planets. Lachen.

Morgen naar Dang Nan (of zo iets). Daar stappen we op de (nachttrein) naar Ho Shi Minh Stad. Dat wordt wat!!!

En nu douchen!!

Dag 17-18: nachttrein naar Ho Chi Minh City, aankomst Ho Chi Minh City (Vietnam)

Hallo allemaal,

Vanavond op tijd naar bed. Was vandaag een inspannend en lang dagje. Ben in Ho Shi Minh Stad (=Saigon) vanmorgen vroeg gearriveerd per nachttrein om 5.15 AM.
Gisterochtend afscheid genomen van Hoi An. Tussenstopje gemaakt bij een of ander museum (zoals je wsch wel begrijpt heeft dit niet veel indruk op mij gemaakt). Voordat we op de trein stapten, konden we inkopen doen op een plaatselijke markt. Zwetend tussen alle standjes gezocht naar brood, pot pindakaas, chips en vers fruit. Vind het altijd een belevenis zulke markten. Vis (vaak levend en op straat schoongemaakt), vlees, vers fruit, huishoudelijke artikelen, snoepgoed, kruiden. Zo beetje alles kun je er krijgen. En alles krioelt er door elkaar (incl een paar verdwaalde muizen/ratten; sommige mensen (lees: Marlies) hebben daar oog voor (ik niet).

We moesten een uurtje wachten in een soort wachtkamer voordat de trein zou arriveren. Tijd gedood met vele spelletjes "toepen".

Wachtkamer station Danang

Vooraf was er enige spanning ontstaan met de indeling van de coupes omdat niemand onze snurkende groepsgenoot in zijn/haar coupe wilde hebben. Uiteindelijk werd hij ingedeeld in z'n up met 3 Vietnamezen, zodat dit dreigende oproer was geneutraliseerd.
We sliepen in de meest luxueuze wagons van Vietnam. Wat voor een Vietnamees luxe is, is voor ons niet. Oud, tamelijk vies, maar kon erger. Er was airco, maar die deed of niets (poepheet) of had de temperatuur van een vrieskist. De middag doorgebracht met kaarten en kletsen. Zat met Marlies, Arnold en Ari in een coupe, en Adinda en Sjaak kwamen regelmatig buurten om aan te schuiven bij een kaartspel.

Er zou avondeten zijn, maar we werden overgeslagen tenzij we vooruit betaalden. Onder aanvoering van onze reisleider Pieter zijn we met 14 man en vrouw naar de restauratiewagen (type woonwagen met paar bankjes en tafels (niet al te schoon, zeg gerust vies) om ons bakje droge rijst, een soort ommelet en 3 partjes koude kool op te komen halen. Na dit uitgebreid diner zijn we tot 's avonds laat doorgegaan met ons kaartduel. Ondanks een slaappil en oordopjes haast niet geslapen (wat ging er fout??).

Behoorlijk afgepeigerd in ons hotel vanmorgen gearriveerd. Hotelkamer was nog niet gereed, ben daarom eerst met Arnold en Marlies een blokje gaan lopen. Dat was wel effe wennen. Wat een warmte, lawaai en vooral heel veel brommetjes. Wat men vroeger hier per fiets deed, doet men nu met de brommer. Wist voor vandaag niet dat er zoveel mensen op een brommer konden. Hele gezinnen (man, vrouw en 3 kinderen) op een brommer gezien. Maar 3 koffers, stoelen en ander huisraad gaat ook heel goed!!
Straatbeeld Saigon

Moe, bezweet en ellendig terug naar hotel waar we gelukkig op onze kamers konden. Wat kan een douche en droge/schone kleding veel met je kunnen doen. Vol energie op pad gegaan. De Vietnamnese versie van de Notre Dame bewonderd. Het plaatselijke (in Franse stijl) postkantoor. Het War Remnants Museum bezocht (wat vroeger het Museum van de Amerikaanse oorlogsmisdaden heette). Vond het erg tegenvallen. Had wel enigszins verwacht dat de Amerikanen als bad guys zouden worden afgeschilderd, maar dat daarvoor allerlei gruwelijke martel- en oorlogsverwonding(en) op foto nodig zouden zijn.......................

Per taxi naar China Town. Bij aankomst op de plaats van bestemming maakten we contact met de wat duistere kant van bepaalde mensen. De taxichauffeur verrastte ons met een sticker die hij heel slim over een deel van zijn meter had geplakt te verwijderen waardoor we ipv 3 dollar plotseling 18 dollar moesten betalen. Dreigde een hele rel te worden. Deuren gingen op slot etc. Uiteindelijk een deel (maar wel veel te veel) betaald. Gelukkig waren we het hele voorval snel vergeten. Kwamen bij een school terecht die juist uitging. Op het schoolplein hadden de ouders zich verzameld die hun kroos met natuurlijk de brommer kwamen ophalen. Een heel schoolplein VOL met brommers. We lieten onze camera's flink klikken. We hadden ons daarna strategisch opgesteld bij de uitgang zodat alle kinderen ons konden "hello-en" en wij ze uitzwaaien. We trokken veel bekijks.

Toen de avondspits op gang kwam keken we onze ogen uit. Hele straten gevuld met alleen maar brommers. En een getoeter. Een kakafonie van geluiden. Hoe steek je dan een straat over????
Heel gewoon............door heel rustig maar zonder aarzeling de straat over te steken terwijl links, rechts, voor en achter allerlei brommers (en auto's) langscheuren. Alles goed gegaan.

Vanavond heerlijk gegeten. Vietnameze variant van Nasi Goreng. Hoewel ze ook "westerse gerechten" op het menu hadden staan, ben ik verknocht aan m'n bakje rijst. Hoewel ik niet goed tegen spicy eten kan, maak ik ook hierin vorderingen. Ben wat eerder afgehaakt als de andere twee. Wilde jullie nog ff mailen en tijdig naar bed. Morgen namelijk weer vroeg op. Om 5.30!!! Met de bus hele dag op pad naar oa de tunnels en platteland. Overmorgen vertrekken we al weer uit Saigon naar de hoofdstad van Cambodja, Phnom Penh.

Tot horens.

Dag 19-21: Ho Chi Minh City (Vietnam) en Phnom Penh (Cambodja)

Om mee te beginnen.................allemaal fijne feestdagen en alvast een gelukkig en gezond 2008 gewenst. Dit jaar geen kerstkaart van mij! Was ze vergeten mee te nemen (de kaarten liggen nog thuis).

En........zijn jullie al in kerstsfeer?? Ik hoorde dat 2 dagen geleden Nederland helemaal wit was. Da's jammer dat ik dat mis. Een witte kerst is al weer een tijd geleden. Eén ding weet ik zeker........dit jaar geen witte kerst voor mij. 't Is hier een graadje of 34 overdag en 's avonds toch ook wel een graad of 25, dus sneeuwen zal het hier niet doen. Ben eigenlijk nog helemaal niet in de kerstsfeer, al hoewel in Saigon de nodige kerstmannen rondliepen.

Waar was ik gebleven.............ik dacht Saigon. Onze laatste hele dag in Saigon nu 3 dgn geleden hebben we een dagtrip gedaan. We zijn eerst naar de Cu Chi tunnels geweest. Het tunnelcomplex van Cu Chi werd in de jaren veertig door de Vietminh gebouwd om de Franse overheersers en de Japanse bezetters te bestrijden. Later gebruikten de guerillastrijders van de Vietcong dit honderden kilometers lange netwerk van tunnels als basis voor verrassingsaanvallen op de Amerikanen. De groep was enigszins gespannen vooraf wat ons te wachten stond.

Krapjes

De tunnel waar je in kon gaan zou erg smal, laag en donker zijn. Bij iedereen werd wel een aanwezige of latente claustrofobie geluxeerd. Uiteindelijk is een deel van de groep de tunnel ingegaan. Was inderdaad erg krap bemeten allemaal. In de tunnel kon je in hurk of met een gorilla-loopje er nog wel doorheen, maar het werd smaller en smaller. Uiteindelijk heb ik met vijf andere durfals kruipend het laatste stuk genomen. Bestoft en bezweet (het blijkt onder de grond een stuk warmer te zijn dan boven) kwamen we weer boven de grond, waar een koude cola op ons stond te wachten.

De tunnels van Cu Chi

Verder gereden naar Tay Ninh, het centrum van de Vietnamese religie Cao Dai. Deze godsdienst werd in 1926 officieel gesticht en is een synthese van boeddhisme, confucianisme, taoïsme en christendom. Het is een uniek geloof, dat alleen in Vietnam voorkomt. Daar hebben we een gebedsdienst bijgewoond (met helaas tientalle andere toeristen, zulke plekjes wil je graag voor jezelf hebben). Erg fotogenieke plaatsjes met al die gelovigen in wit, geel of rood kostuum.

In de tempel

Na de lunch teruggereden naar Saigon. Onderweg oa gestopt bij een wierookstokjesmakerij (mooi scrabblewoord) en aan de kant van de weg waar boeren bezig waren gewas binnen te halen. Het leuke was dat die mensen geen toeristen verwachten, en onze komst wel errug interessant vonden . Toch wel gek............thuis maak ik nooit foto's als boeren op het land bezig zijn en hier maak ik tig foto's..........

Laatste avond Saigon met Marlies van de ene verbazing in de andere gevallen: de brommerparade (straten volledig gevuld met duizenden en duizenden brommers, etalages in kerstsferen waar de plaatselijke bevolking elkaar voor de etalage op de foto zet). In zelfde restaurant gegeten waar we de vorige dag met Arnold ook hadden gegeten. Even geen zin om lang naar restaurants te gaan zoeken.

Gisteren lange reisdag gehad. Van Saigon naar Phnom Penh, Cambodja. Grensformaliteiten vielen mee. Al met al een uurtje. Onderweg nog bij een dorpje gestopt, waar het hele dorp uitliep om ons te begroeten. Geweldig. We kwamen vrij laat aan bij de veerpont. Omdat er eentje uit de vaart was (de prime minister had die opgeëist voor eigen gebruik), waren er in plaats van 3 maar 2. Met als gevolg een lange file en wachttijd van 3 uur. Gelukkig was er genoeg te zien, want we stonden stil midden in een klein stadje. Leek wel een grote markt. Ben nooit in Tanger of Casablanca geweest, maar volgens mij zou dat er zo uit moeten zien. Allemaal kraampjes, vuil, stoffig, lappen vlees, geplukte kippen, in de warme zon. Een brommertje met een heel varken op de back seat. Minibusjes volgepropt met mensen. 's Avonds laat aangekomen op de plaats van bestemming.

(......wat me opvalt bij deze vakantie is dat Laos, Vietnam, Thailand en Cambodja zulke verschillende landen zijn. Dat merken we allemaal. Zodra we de grens overgaan merk je het. Ook de hoofdsteden: Vientane (dorpskarakter), Saigon (vol leven, al die brommers, vrij geciviliseerd) en tot slot Phnom Penh (vies, stoffig, armoedig, koloniale uitstraling).)

Gisteravond met Benno, Sylvia, Marlies, Arnold, Sjaak en Adinda uit eten geweest in ‘Foreign Correspondent’s Club’ aan een zijrivier van de Mekong. Restaurant in een koloniaal gebouw, aan de voorzijde open met uitzicht op de rivier. Was "duur" avondje.....20 dollar, maar toplocatie. Ook "laat" geworden, lag om 00.45 in bed.

Wekker ging vanmorgen om 6.30. Weer drukke dag. Na een korte rondtour het koninklijk paleis bezocht. Geweldig complex bestaande uit een aantal paviljoens met pleinen en een grote muur rondom.

koninklijk paleis

In Phnom Penh zijn ook twee plaatsen te zien die herinneren aan de Rode Khmerperiode: buiten de stad liggen de ‘Killing Fields van Choeung Ek’.

Choeung Ek

In de stad zelf ligt de Tuol Sleng gevangenis, die is ingericht als museum. Beiden hebben we bezocht. Choeung Ek viel eigenlijk "tegen". Er was weinig te zien, zodat het moeilijk was om je een beeld te vormen welke verschrikkelijke dingen daar gebeurd waren. Had het beeld van de film "Killing Fields" in m'n hoofd, maar de werkelijkheid nu zag er heel anders uit. De gevangenis maakte op mij meer indruk. In originele staat, met veel foto's van slachtoffers, zodat het meer een gezicht kreeg.

Tuol Sleng gevangenis

Zit nu te mailen in een klein internet caf'eetje met een monnik naast mij die alleen gekleed is in een oranje kleed. Lachen! Ga zo eten met Arnold en Marlies, wsch Chinees aan de boulevard.

Morgen gaan we weer op reis naar onze laatste bestemming: Siem Raep. Voor veel groepsleden het hoogtepunt van de reis: Angkor Wat. Zelf heb ik er nog geen duidelijk beeld bij. Laat het op me afkomen. Over Angkor Wat later meer.

Moet eerlijk zeggen dat ik nog weinig zin heb om naar Nederland terug te komen. Het bevalt me hier wel. Maar don't worry mijn vrienden van de Schuttevaer: maandag 31 december zal ik me zeker melden. Hebben we een rijstkoker??? Ik wil natuurlijk wel m'n kommetje rijst tussen de middag. Hoe laat moet ik acte de presence geven: 8 uur of 8.30??

Dag 22-23: Siem Raep (Cambodja)

Hallo landgenoten,

Hier radio Siem Raep. De verbinding laat hier zeer te wensen over. Heb een verkeerd internetcafe gekozen. Super traag internet. Je zou zeggen: jij hebt vakantie, tijd zat. Maar dat is dus niet zo. Moet me om 20.30 melden voor het avondeten, dus ga m'n best doen om in 45 min een bericht te sturen.

Op eerste kerstdag vertrokken naar Siem Raep, zo'n 6 uur rijden per bus. Onderweg een aantal stops oa op een lokale markt waar durfals een gefrituurde wolfsspin konden eten of een levend examplaar (zijn grote jongens die spinnen) op hand, arm of hoofd konden krijgen. Heb gepast.

Een levende wolfsspin

Uurtje of 14 uur aangekomen in Siem Raep bij ons (dit keer) luxe hotel met alles erop en eraan. Siem Reap is een ontspannen plaatsje met een gezellige sfeer en lekker eten. De reden om hier naar toe te gaan is echter het bezoek aan Angkor, een van de zeven (of acht) wereldwonderen. Hoort in het rijtje van de Chinese Muur en Tasj Mahal. Even wat meer info over Angkor. Het is de naam van de oude hoofdstad van het grote Khmerrijk, dat in de 8e eeuw na Christus werd gesticht. Het rijk was enorm en strekte zich uit tot aan Zuid-Vietnam en China. Rondom de tempels lag vroeger een levendige miljoenenstad vol houten huizen. Helaas staan deze niet meer overeind, maar de tempels op zichzelf zijn een bezienswaardigheid van wereldniveau. De vroegere grootte van de stad kun je nog wel terugzien aan de enorme oppervlakte die door de stadsmuren van Angkor Thom omgeven wordt, en die samen met de met enorme stenen gezichten bekroonde poorten nog goed bewaard gebleven zijn.

Eeuwenlang was het bestaan van deze stad niet veel meer dan een mythe. Tot een Franse expeditie de ruïnes begin 18de eeuw, overwoekerd door jungle, ontdekte. Inmiddels zijn de meeste tempels prachtig gerestaureerd. Omdat ze in verschillende periodes gebouwd werden en bijna iedere koning een nieuwe tempel stichtte, is hun uiterlijk telkens weer verschillend. De beroemdste tempel, Angkor Wat, heeft een hindoeïstische achtergrond, terwijl in Angkor Thom de boeddhistische invloed overduidelijk is. Als je denkt dat je alles gehad hebt, heb je nog de Ta Prohm-tempel. Deze tempel is zoveel mogelijk in de staat gehouden waarin hij door de Fransen werd aangetroffen: gigantische woudreuzen omknellen de muren en daken van de tempel in een vernietigende greep. Overal zie je hun meterslange wortels doorheen kronkelen. Een schitterend gezicht!

Ta Prohm

Met een groepje van 7 man en vrouw (de rest koos van chillen bij het zwembad) hebben we een ritje gemaakt over het uitgestrekte terrein van Angkor om een beeld te krijgen wat we de komende dagen zouden kunnen gaan zien. We hebben een kijkje genomen bij Angkor Thom waar we de Zuidpoort en de Bayon hebben bekeken.

Een van de vele gezichten van de Bayon

Vervolgens een korte fotostop bij Ta Keo en daarna een kleine wandeling bij Ta Prohm. De zonsondergang hebben we met tientallen andere toeristen bewonderd op de top van de tempel Pre Rup. Je kijkt dan boven het oerwoud/bomen uit en zie je zo de rode zon langzaam ondergaan. Heel apart!!!

's Avonds met Benno, Sylvia, Ari, Marlies en Arnold afgesproken in de Red Piano Restaurant (geen piano gezien), waar we ons kerstdiner (fles wijn, groene curry met rijst, vis en ijs toe) hebben gehouden. Eerste kerstdag in de bar afgesloten met Marlies en Arnold. Lag er om een uurtje of 2 in.

Vanochtend om 8.30 stipt een tuc tuc met z'n drieen gecharterd om Angkor nader te verkennen. De chauffeur met tuc tuc bleef de hele dag bij ons en we konden zelf bepalen waar we stopten en hoelang.

We zijn begonnen bij Angkor Wat (de bekenste tempelruine, een enorm complex). Na alle autochtonen die ik tijdens deze reis op de foto heb gezet, wilde Marlies zich wel lenen als (foto)model. Was lachen en volgens mij was ze wel tevreden met het resultaat van de fotoshoot. Zou best wel net als Thom Hofman naast een vaste baan (hij acteur, ik arts) een semi-professionele fotograaf willen zijn. Vooral het portreteren van mensen is het meest uitdagend maar ook het leukst. Hoewel het nu hoog seizoen is en we waren gewaarschuwd voor heel veel toeristen was het toch wel goed mogelijk om foto's te maken zonder andere toeristen erop. 's Ochtends strak blauwe lucht en zon (met bijbehorende temperatuur)(drinken drinken drinken, een litertje of drie gaat er snel in).

Angkor Wat

Daarna Bayon en de Ta Prohm tempel bekeken. Kan alle bezienswaardigheden moeilijk beschrijven. Hoop dat de foto's een goede afspiegeling zijn van de werkelijkheid (stand nu: 25 rolletjes van 36). Voor Arnold was alles nieuw. Marlies en ik waren gistermiddag met de bustourtje er al geweest. Maar nu hadden we veel meer tijd om alles te bekijken en ook op ander tijdstip (ander licht), dus dat was niet erg. Leuke dag met z'n drieen gehad.

Ta Prohm

Morgen gaan we "the big circuit" doen (vandaag "the little circuit" gedaan). Denk dat ik de dag van vertrek (vrijdag as) een relaxdag neem. Geen tempelbezoek of andere culturele activiteit. Uitslapen, ontbijten en me dan installeren bij het zwembad. We vertrekken eind van de middag naar het lokale vliegveld. We vliegen dan naar Singapoure, 3 uur overstaptijd en dan op het vliegtuig naar Nederland. Zaterdagmorgen vroeg ben ik weer in NL (tijdens het vliegen halen we weer 6 uur in).

Dag 24: Siem Raep (vervolg)

Nog ff een kort berichtje.

Hebben net afscheid genomen van Mr Lin, onze tuc tuc chauffeur van de laatste dagen. Vandaag met Arnold (die een handje heeft om bij elke tempel een halflege waterfles te laten staan) en Marlies bezoek gebracht aan oa de door de jungle verzwolgen tempel Ta Prohm (voor de derde keer, maar nu overdag. Dus ander licht), de tempel Banteay Srei (met tuc tuc een klein uur rijden = stofhappen, erg druk, kleiner als de voorgaande tempels maar wel erg bijzonder), Banteay Sampre (waar Marlies zwaar moest onderhandelen met twee kleurrijke figuren (ex-Khmer? gouden tand?) en de handel van tien verkopertjes leegkocht en daarna werd beschuldigd dat ze te weinig betaald had (uitgerekend Marlies die altijd wat koopt en niet te zwaar onderhandelt). Toetje van de dag en een waardige afsluiter was de kleine tempel Preah Palilay (een ruine die bedekt was met de wortels van drie enorme bomen. Waren de enige drie toeristen daar, erg bijzonder). Was erg gezellig om zo met Arnold en Marlies de afgelopen dagen op stap te wezen met Mr Lin. Je kan makkelijker besluiten nemen, 't is reuze gezellig en je hoeft niet lang te wachten op elkaar.

Moet me al weer haasten. Vanavond uiteten met z'n allen. Over uurtje. Moet nog douchen en omkleden. Dus ik kap nu.

Dag 25-26: Terug naar Nederland

Gisteravond met z'n allen uiteten geweest. De meeste taaiden snel af, met het groepje die-hards (Arnold, Marlies, Sjaak, Adinda, Benno, Sylvia, Dirk, Fred en Edith) de avond afgesloten. Bij het zwembad nog door muggen of andere insekten (deze discussie is nog niet gesloten) behoorlijk te pakken genomen. Dag van vertrek inderdaad een relaxdag gehouden. De georganiseerde vaartocht over het meertje overgeslagen. Met Marlies aan het zwembad gelegen. In de loop van de dag kwamen de andere groepsleden druppelgewijs binnen lopen. In Siem Raep hebben we afscheid genomen van Arnold, mijn slapie van de afgelopen 26 dgn. Zijn reis is nog niet afgelopen. Wat een luxe om 2 mnd te kunnen reizen. Ben wel beetje jalours. Terugreis verloopt voorspoedig. Toepend met Sjaak, Adinda en Marlies gaat de wachttijd in Singapoure snel voorbij. Samen met Marlies 3 vliegtuigstoelen naast elkaar voor ons zelf. Terwijl Marlies slaapt, kijk ik een of andere dol dwaze film (sorry, titel vergeten). Na een bumpsy landing op Schiphol realiseer ik me dat de vakantie nu echt voorbij is. Graadje of 6 en het regent.

Al met al was het een geweldige vakantie: mooie landen, aardige mensen, lekker gegeten en leuke reisgenoten!!

Vakantie IJsland: (Askja) groepsreis van 14 dagen

2007-07-28T10:32:00.000-07:00

Route in geel

Dag 1 (13/7)-271 km: vlucht Amsterdam naar Keflavík. Bij aankomst kennisgemaakt met de groep: 24 man en vrouw groot. Oudste 63 en de jongste begin 20. Per bus vertrokken via Reyjavik richting Borgarnes naar Höfn. Overnachting in 3 appartementen 1x4, 1x6 en 1x 14 man. Uitzicht op de vulkaan Snaefellsjökull (met ijskap) met hotpools. Tot 's avonds laat buiten gekaart met Niels, Rianne en Annemieke. Sympathieke maar snurkende kamergenoot Niels.

Snaefellsjökull

Dag 2 (14/7)-186 km: Rondje schiereiland Snaefellnes: Ytri Tunga (boerderij), Budir (koffiestop, kerkje met wandeling door lavaveld), wandeling langs de kust van Arnarstapi naar Hellnar (grillige basaltformaties met talrijke zeevogels), Djúpalónssandur (kiezelstrand), Ólafsvík, via Grundarfjördur terug naar Höfn. Dichtplakken neus kamergenoot heeft (helaas) tijdelijk effect.

Dag 3 (15/7)-398 km: Boeltje ingepakt en per bus naar het Noorden. Grábrók (een explosiekrater beklommen), Stradarskala en rondje schiereiland Vatnsnes: Réttir (lunch, ronde schaapskooi), wandeling langs de kust: uitzicht op de baai (bij Ósar) met zeehonden en de (vogel)rots Hvítserkur (15 meter hoog), Borgarvirki (rotspartij 171 meter hoog met bovenop overblijfselen van een fort), Blönduós (vissersdorp) en Ljosheimar (Skagafjordur). Geslapen met 23 man in de eetzaal van een wijkcentrum en Niels op de gang ivm zijn snurken. 's Nachts bleek hij niet de enige te zijn die nachtelijke geluiden produceerde.

Hvítserkur

Dag 4 (16/7)-191 km: Via Glaumbaer (kerkje met turfboerderij) en de Öxnadalsheidi (Öxnadur), waar de weg een hoogte van 450 meter bereikt, naar de grootste plaats van Noord-IJsland, Akureyri, met (ja wel) 17000 inwoners (geen typfout). Eerste mogelijkheid om te mailen. Op weg naar Mývatn een bezoek aan de indrukwekkende waterval de Godafoss (eerst de ene kant van de waterval gefotografeerd met Niels, daarna snel doorgerend naar de overkant, en daarna ijs gescoord). Doorgereisd naar de overnachtingsplek in het gebied tussen Husavík en Mývatn (Ljosvetningarbud) waar we drie nachten blijven. Tussen Annemarie O. en de 2 zussen een slaapplek weten te bemachtigen in de kelder (na een opslagplaats ook in de kelder eerst afgekeurd te hebben, was wel erg stoffig). 's Nachts zaagde Gerrit heel wat bomen om.

Godafoss

Dag 5 (17/7)-235 km: Na het ontbijt naar het vissersplaatsje Húsavík gereden. Hier zijn we mee gevaren met op een authentieke vissersboot (de Krorrinn) op zoek naar walvissen. Uiteindelijk 3 Humpback Whales (bultrug walvissen) gespot (Lengte: 13–17 meters, gewicht: 25–40 ton, wereldwijde populatie: 10.000–15.000, levensverwachting: circa 95 jaar). 's Middags hebben we enkele bijzondere natuurfenomenen in de buurt van Husavík bewonderd, waaronder de gigantische hoefijzervormige kloof Ásbyrgi (foto's vanaf vlondertje en uitzichtspunt), en gelunched bij een parkeerplaats bij het dorpje Tjörnes met uitzicht op de Oxarfjordur-baai en terug naar Ljosvetningarbud. 's Avonds aan de beurt om te koken met Annemarie R., Marijke en Bea. Kostte enige moeite om iedereen (mn "The Voice") uit de keuken te krijgen. Daarna als team snel en lekker gekookt oa zalm uit de oven, gekookte aardappelen met een zelfgemaakte saus (met dank aan de tips van Niels) en groente. In buffetvorm gepresenteerd. Iedereen was enthousiast over de snelheid waarop het eten klaar was en smulde van het eten. Marijke was een openbaring. Tijdens de reis zo stil, maar in de keuken wist ze van aanpakken. Veel lol gemaakt met Annemarie R. (hoe krijgen we The Voice weg zonder rude te worden). Annemarie O. met de vlechten (=dreadlocks) kwam ook nog helpen. Gezellige boel!
Humpback Whale

Dag 6 (18/7)-189 km: Bij Mývatn is het buitengewoon goed vertoeven. Nergens ter wereld tref je zoveel verschillende vulkanische verschijnselen binnen zo'n klein oppervlak aan. Voordat we op pad gingen werd het advies gegeven om een muggennetje te kopen. Bijna iedereen kocht ereen. Ik vertrouwde op mijn DEET. Gedurende de gehele dag hebben we slechts maar een drietal muggen gezien. De volgende route hebben we gereden/gelopen: Skútustadir (verscheidene pseudokraters), Dimmuborgir (lava-labyrinth met daartussen tal van kleine voetpaadjes en berkenboompjes), Hverfell (een enorme explosiekrater met een diameter van 1 km die we met een deel van de groep beklommen hebben; vrij steile klim met in het begin rul lavazand, dus met elke stap zak je weer iets terug; tweede deel een ezelpad zigzaggend omhoog; groepsfoto op de top; de rest van groep heeft een toppoging gedaan via de andere zijde met een veel langer maar minder steil pad), Reykjahlid (dorpje/boerderij), Grjótagjá (lavatunnel met gewezen "badgrot"met twee ingangen), de kleurrijke berg Leirhnjúkur (lavaveld van Krafla) met verse zwarte lava en de meest wonderlijke kleuren (door oa zwavel) en het fantastische Hverir (modderpoelen, "kokende potten" en zwavelbronnen). De dag geeindigd in het natuurlijke en mineraalrijke Myvatn natuurbad, de ‘Blue Lagoon' van Noord-IJsland. Heerlijk! 's Avonds had Ziggy (de chauffeur) de tijd van zijn leven toen hij mocht koken met vier vrouwen. Hij was verantwoordelijk voor het vlees, waarvan de herkomst onduidelijk was. Hebben we nu paard gegeten??? Verder stond op het menu stukjes haai (die eerst een tijdje in de openlucht moet gaan rotten (!!!). Het is lang licht ´s avonds, eigenlijk wordt het nooit echt donker. Lang licht lijkt geweldig, maar daardoor heb je geen benul meer van tijd. We zijn al erg inventief geworden met verduisteren van slaapruimten. Grappig is dat het warme water vaak zwavelrijk is, dus je doucht je met water met een rotte eieren lucht. Maar goed, dat heeft ook z´n charme. Had m´n mp3 speler meegenomen. Bevalt me erg goed. Lange busritten, muziekje op. Perfect. Groep is best wel ok. Heb met de een wat meer mee als met anderen. Maar over het algemeen gaan we op een leuke manier met elkaar om. Wat ik soms wel mis is wat privacy. Maar in de bus dus een muziekje op, ogen dicht, en je hebt het.

Hverfell

Dag 7 (19/7)-398 km: Afgelopen dagen kwamen mijn medische skills erg van pas. Een zere knie van Annemarie O., de KNO problemen van de andere Annemarie R. (toch handig die neusspray), Niels die zijn nagel oplichten door tegen de trap aan te stoten. Het twee keer daags verbinden van de teen is een terugkerend ritueel geworden tijdens de vakantie. Verder ontwikkelen we tijdens de reis een geheel nieuw vocabulair: balsemen van de lippen, het relocaliseren en repostioneren, het evacueren van de neus. Veel lol met beide dames. Aangenaam tijdverdrijf.
Vandaag een lange trip. We volgen in het noorden is de gletsjerrivier Jökulsá (die we oversteken bij de brug Jökulsárbrú) die wild stroomt door een indrukwekkende canyon en soms prachtige watervallen vormt, waaronder de imponerende Dettifoss, die we bezoeken. Enorme hoeveelheden water donderen er naar beneden.

Dettifoss

Via een route langs het binnenland rijden we naar de oostkust. In het IJslandse binnenland woont niemand. Op een hoogte tussen 400 en 1000 meter liggen eindeloze zand- en steenwoestijnen, die worden doorsneden door enkele smeltwaterrivieren. Op een aantal plaatsen tekenen bergmassieven en alleenstaande bergen de horizon, waaronder de imposante en markante tafelberg Herdubreid en de beroemde Askja caldera. We bezoeken oa de hoogst gelegen boerderij van IJsland (Mödrudalur, 469 meter, met kerkje) en zien een wegwijzer met de aanduiding Askja vulkaan en genieten van het uitzicht over heuvelachtige hoogvlakte Jökuldalsheidi. Ben weer in een wereldstad beland. Egilsstadir. Een ZEER belangrijke vissersplaats. Van wel 2000 inwoners en .........internet. In Stödvarfjördur brengt een deel van de groep een bezoek aan het stenenmuseum. Ik mag van Niels wat experimenteren met zijn DSRC en maak van hem een serie portretten. Als fotograaf word je zelf weinig op de foto gezet. Heeft een fotogenieke kop, hoop dat hij blij is met de foto's. We verblijven in de omgeving van Djúpívogur.

Dag 8 (20/7)-288 km:
De route die we vandaag naar het zuiden volgen kenmerkt zich door diepe fjorden die van elkaar gescheiden zijn door steile en hoge bergplateaus. De sterke geleding van de oostkust ontstond tijdens de laatste ijstijd, toen gletsjertongen de uit lava opgebouwde plateaus uitschuurden tot een diep fjordenstelsel. Onderweg kunnen we de opmerkelijke trapsgewijze opbouw van zowel oude als jongere basaltlagen bewonderen. Aan de zuidkust bezoeken we (via een korte stop in het mistroostige vissersplaatsje Höfn) het prachtige ijsbergenmeer, Jökulsárlón (waar oa opnamen zijn gemaakt voor de films Die Another Day (James Bond) en Tomb Raider (Lara Croft)). In dit gletsjermeer drijven de meest fantastische ijsbergen, stuk voor stuk uniek en schitterend blauwwit gekleurd. We worden als groep in een amfibie-voertuig geladen en maken een boottochtje op het meer. Daarna genieten we van wafels met ijs, en maken een korte wandeling langs het meer. Gerrit en Greta missen we bij de bus, maar die pikken we uiteindelijk aan de kant van de weg op. We logeren in een leegstaand wijkcentrum met drietal houten huisjes. De huisjes zijn erg gewild, maar een nader onderzoek van de fundering zet vraagtekens of die gewildheid wel terecht is. Annemarie R. voelt zich ziek, dus daarom van bed/huisje geruild en mijn spullen "gerelocaliseerd". Lig nu bij de twee niet-snurkende vrienden Hans en Rob op de kamer. Tot 's avonds laat geschommeld met Annemarie O.

ijsbergenmeer Jökulsárlón

Dag 9 (21/7)-177km: 's Morgens op pad naar het vogeleiland Ingólfshófdi. In een aanhangwagen van een tractor met ruim 80 man in de laadbak naar het eiland toegereden. Op het eiland leven kolonies papegaaiduikers (een klein wit zwart vogeltje met opvallend rode snavel). Tussen de poep op de buik kruipend foto's proberen te maken van deze wezens.

papegaaiduikers

Na een bezoek aan het momument waar een brug ooit is weggeslagen door een vulkaanuitbarsting op weg naar het Nationaal Park Skaftafell, dat ligt ingeklemd tussen twee gletsjertongen van de Vatnajökull. We lopen langs de ijsmassa en zien de scheuren en spleten van dichtbij. Halverwege ligt de mooie waterval, Svartifoss, die wordt omringd door gigantische basaltzuilen. 's Middags met een deel van de groep een gletsjerwandeling gemaakt met stijgijzers. Slechts één gids mee die de staart van de groep niet in de gaten hield. Kon duidelijk merken dat ik vaker op gletsjers had gelopen. Liep op m'n gemak omhoog en omlaag. Door het lage tempo sloeg mijn stemming al snel om in baldadigheid. Met Annemieke en Annemarie R. aantal "spectaculaire" klimfoto's in scene gezet. Veel lol tijdens het poseren. Na de wandeling nog de gletsjertongen Svinafellsjókull en Skálafellsjökull bewonderd. 's Avonds weer zitten kletsen met Annemarie O. op de schommel om weggejaagd te worden door stel kinderen. Je kan ze het niet kwalijk nemen.

Dag 10 (22/7)-415 km: Na onze bijzondere ervaringen aan de zuidkust rijden we verder naar het volgende hoogtepunt. Onderweg stoppen we (al weer) bij het brugmomument en bekijken we daarna het kleine turfkerkje van Núpsstadur, kirkjubaejarklaustur/kirkjugólf, het lavaveld Eldhraun, de grot Geitafjall met de nodige graffiti (niet van de oorspronkelijke bewoners, nog heftige discussie met Hanke of dat nu wel of niet een verrijking was). Gestopt bij Dyrhólaey met een prachtig uitzicht op enkele rotsformaties in zee. De klif bestaat uit grote basaltkolommen. Met Annemieke een fotoshoot gehouden. Was erg content over de foto´s. Tijdens de busrit een heel aantal watervallen gepasseerd oa de Skógafoss (60 meter hoog), Seljalandsfoss (je kunt er achter de waterval doorlopen) en de Gljúfrafoss (een kleine waterval half verborgen in een kloof). Voor de overnachting rijden we via Hvolsvöller een stukje het binnenland in, zodat het morgen nog maar een klein stukje rijden is naar Landmannalaugar. ´s Avonds met hulp van Hanke en Annemarie O. een rhinoplastiek verricht bij Annemarie R. (met terugkeer van haar reukvermogen bleek later) onder steriele Rubytec-doeken en dit alles op film vastgelegd door Bea.

turfkerkje van Núpsstadur

Dag 11 (23/7)-83 km: Vandaag naar één van de mooiste berggebieden van IJsland, Landmannalaugar. Gestopt met de explosiekrater Ljotipollur. Daarna door naar het startpunt van alle wandelingen waar ter plaatse een hut en een camping is. Fraai gezicht al die tentjes die daar staan. We gaan te voet het gebied verder verkennen. We kunnen kiezen voor de beklimming van de blauwe berg Bláhnúkur of een kijkje nemen bij de oranje, geel en rood gekleurde Brennisteinsalda. Met een klein groepje sportievelingen (Rob, Hans, Greta, Gerrit, Bernard en één van de zussen) kies ik voor de beklimming van de berg. De klim bestaat eigenlijk uit 2 toppen. Het eerste stuk heb ik nodig om m´n ritme te vinden. Bij het tweede deel bedenk ik me dat ik m´n mp3-speler bij me heb. Stevige muziek op (Rammstein, Prodigy, Chemical Brothers) en klimmen. Goede combi. Lekker in cadans. Als eerste de top bereikt. Op de top een 360 graden uitzicht. FANTASTISCH. Hoop maar dat de foto´s ook zo zijn. Nog een aantal aktiefoto´s van de groep gemaakt die nog omhoog moeten komen. Op de top met z´n allen op de foto. Daarna afgedaald (al glijdend en skieënd van de berg af omdat er veel los lavazand ligt) en daarna hetzelfde stuk gelopen wat de rest van de groep ook had gelopen, maar dan de omgekeerde volgorde. Nog een tijd moeten wachten totdat de hele groep compleet was bij de bus om vervolgens met met z´n allen in de beek te duiken en te dobberen in het warme (een graadje of 35 graden) water. Wel een aparte belevenis. Midden in de natuur, in het water. Behoorlijk verbrand in m´n gezicht (wist ik veel dat je met bewolkt weer ook kon verbranden). ´s Avonds met Niels, Hanke, Rianne en Annemarie O. de bar van het naburige hotel ingedoken en een biertje van 10 euro gedronken. Smaakte best goed. Reisleiding nog betrapt die uit de whirlpool van het hotel kwamen (terwijl de groep naast het hotel in wel zeer eenvoudige barakken sliepen). De Voice vroeg zich nog af of dat wel kon dat we in het hotel zaten te drinken. En wel zelf in de whirlpool?

de blauwe berg Bláhnúkur

Dag 12 (24/7)- ? km: Vandaag weer een topdag. Een mooie route brengt ons bij het bekendste drietal van IJsland, die samen de gouden cirkel vormen. In het geisergebied Geysir nemen we een kijkje bij de geiser Strokkur. Echt een heel apart fenomeen.........een gat van 2 bij 2 gevuld met water, af en toe een beetje borrelen en dan zonder waarschuwing een grote waterbol en dan spuit het water omhoog. Dat doet hij ongeveer om de 8 minuten. Soms maar één keer, maar ook wel drie vlak achter elkaar. Kan er geen genoeg van krijgen. Helaas alleen een fototoestel bij me, dus beweging vastleggen is lastig, De filmpjes die de beide Annemaries maken zijn echt super en erg humorvol als je de begeleidende gesprekken/voorspellingen (hij komt, ja nu komt hij, ja nu) hoort. Vlakbij ligt de waterval Gullfoss, waar het water in twee trappen naar beneden dendert. Wat een kracht. Je wordt er stil van. Dat geldt in veel mindere mate voor Thingvellir, een beschermd Nationaal Park en hét nationale heiligdom van IJsland. Het is een 6 km brede en 40 km lange verzakking, die wordt begrensd door diepe kloven en scheuren. Thingvellir ligt op de grens van de Europese en Amerikaanse tektonische platen en haar ontstaan is het gevolg van het uiteendrijven van deze platen. We maken hier een wandeling en krijgen te horen wat de historische betekenis van deze plek was. Maakt weinig indruk op mij. Misschien een beetje excursie-moe!?? Aan het einde van de dag rijden we naar Reykjavík (waar we even stoppen bij het huis waar Ronald Wilson Reagan en Michail Sergejevitsj Gorbatsjov (Михаил Сергеевич Горбачёв) een wapenakkoord ondertekenden) waar we overnachten in een soort hostel. De eerste avond waar we zelf onze gang mogen gaan. Dat levert gelijk moeilijkheden op, want probeer maar eens een restaurant te vinden waar iedereen het mee eens is. Uiteindelijk splitst de groep zich en eindig ik de avond met de beide Annemaries in een lunchroom met een broodje mozarella, pesto en tomaat.

de geiser Strokkur

Dag 13 (25/7)- ? km: Vandaag een dag om vrij te besteden. Vanmorgen na uitgeslapen, ontbeten en geinternet te hebben, de stad ingegaan. Na eerst een kijkje in de Hallgríms-kerk (de grootste van IJsland) genomen te hebben, installeer ik me op een terrasje met het fotoblad ZOOM van mijn kamergenoot Rob. Espressootje, zonnetje, wat wil je nog meer. Om 13 uur afgesproken met de beide Annemaries. We scoren ergens een lunch en bier, en installeren ons op het grasveld bij een pleintje. Zo komen we de middag door. ´s Avonds met de hele groep afgesproken in een visrestaurant Kaffi Reyjavik met lopend buffet. De reisleiders en chauffeur worden toegesproken en cadeau´s worden overhandigd. Vooral onze reisleider Astrid was geweldig. Reislustig, erg enthousiast en hield ons wakker in de bus met talloze verhalen, sagen en wetenswaardigheden. Na het eten gaat iedereen weer zijn weegs. Annemarie O. heeft ´s morgens een ludiek aanplakbiljet gezien die we nu op de foto gaan zetten. Daarna houden we nog een laatste fotoshoot, waar we alledrie (de Annemaries en ik) afwisselend op de foto gaan (met avondzon en een gave graffiti-muur als achtergrond), drinken nog een kop thee bij onze favoriete lunchroom en duiken daarna onder de wol. Morgen vroeg op.

stadsvijver Tjörnin

Dag 14 (26/7)- 40 km: ´s Morgens om 3.45 opgestaan. Met bus naar het vliegveld Keflavík. Voorspoedige vlucht gehad. Op Schiphol na vijf kwartier wachten op bagage afscheid genomen van de groep.

Vakantie Patagonië: (Sawadee) groepsreis 25 dagen

2007-01-19T03:51:00.000-08:00

Route in rood

Dag 1-3: Santiago de Chili (Chili)

De vakantie is begonnen. Na een weekje griep gehad te hebben, op tijd hersteld in het vliegtuig gestapt. Vlucht verliep vlekkeloos. Om 20.50 uit Amsterdam vrijdag vertrokken en om 10.30 aangekomen in Santiago de Chili.Beetje geslapen in vliegtuig (weinig gemerkt van de slaappil). Had een goede plaats geregeld, kon met de benen languit. Tijdens de vlucht alle groepsleden gespot (bergschoenen, afritsbroeken).

Opgepikt op vliegveld door reisleider en per bus naar hotel. Kamerindeling geregeld. Slaap met Ronald, een jongen van mijn leeftijd op de kamer die een uitgebreide fotocameracollectie heeft, dus genoeg gespreksstof. Na een voorstelrondje (en snel de warme wandelschoenen vervangen voor de noodzakelijke teva's) ging iedereen zijn eigen weg. Geluncht in een tentje met alleen Chilenen (blijf graag weg uit toeristenrestaurants). Enorme hotdog verobberd met zuurkool (Duitse invloed?).

´s middags wat rondgelopen met als hoogtepunt Cerro San Cristobal. Een park tegen een fikse heuvel gelegen. Met treintje omhoog. Niet erg sportief, maar het was bloody warm (30 graden) en we gaan nog genoeg klimmen. Was zonder zonnecreme op pad gegaan, niet slim, want de het was strak blauw en zeer felle zon. Enfin, bovenop een fantastisch uitzicht en a la Rio of Havana een groot wit Maria/Christusbeeld. Half rolletje volgeschoten. Eind van de dag bij toeval langs ander park gelopen met mooie fonteinen en ondergaande zon. Kortom, genoeg fotogenieke momenten. ´s Avonds met hele groep uit eten geweest en daarna naar bed.Overdag was trouwens iemand bijna van zijn camera beroofd (ik pas goed op!!) en iemand z´n pinpas was ingeslikt.

Vanochtend uitgeslapen (9.15), rustig ontbeten en alle spullen verzameld in kamer omdat we vanavond al per nachtbus vertrekken naar Pucon, zo'n 1300 km zuidelijker. Vandaag nog een beetje hier rondstruinen. Santiago telt 6 miljoen inwoners, dus ondoenlijk om in 1,5 dag alles te zien. Had trouwens geen bereik met mobiele telefoon, kon dus niet even naar Nederland smsen.

Plaza de Armas, Santiago de Chili

Dag 4-5: Santiago de Chili/ Pucon (Chili)

Zit nu in Pucon. Veel meegemaakt, dus genoeg te vertellen. Heb even ruzie gehad met deze computer. Alles gaat in het spaans, dus voordat je door hebt hoe het werkt (en met gebarentaal, gebrekkig spaans en wat engels) het probleem hebt duidelijk gemaakt................. Is nu de 5e dag in Chili, en eerlijk gezegd nog geen 1x aan NL gedacht. Ben dus echt op vakantie.Wat opvalt aan de groep is dat iedereen al de nodige reizen heeft gemaakt. De helft heeft bijv de Kilimanjaro beklommen of een poging gewaagd. Peru, USA, Borneo, Jordanie, Kameroen, Zuid Afrika, Venuzuela, Mexico, Zambia, China. Samen hebben we bijna de hele wereld rondgereisd. De jongste is 28 jaar en de oudste medio zestig. We hebben zelfs een bijna kandidaat van Expeditie Robinson in de groep (een belgische bodybuilder). Allemaal zijn het wandelliefhebbers, en dat is gezien de reis niet heel vreemd. Iedereen vond 2 dagen Santiago meer dan genoeg. Geen stedenmensen.

Nog even terug te komen op Santiago. Wat me opviel was dat het een hele rustige stad was (in ieder geval het centrum), weinig auto´s, niet voortdurend getoeter. Mensen zijn vriendelijk en een paar woorden Spaans doet de rest. In Santiago hadden dus perfect weer. Laatste dag bewolkt en daardoor qua temp beter.

Toen de nachtbus naar Pucon. We hadden daar allerlei voorstellingen van, maar onze verwachtingen werden volledig overtroffen. Daar kan een vliegtuig niet aan tippen.Om 21.30 in de dubbeldek bus met stoelen die zo´n 150 graden kunnen en benen languit. Met een slaappil heerlijk geslapen, maar ´s morgen het gevoel dat een olifant over me heen was gelopen (daar was die pil aan schuldig) dus volgende keer maar een lichte nemen. In 11 uur tijd ruim 900 km overbrugd.

Om 9 uur angekomen in Pucon. Om nu de hele dag te nixen vonden we dus geen optie, dus na de spullen in het hotel gedropd te hebben zijn we met 2 busjes gebracht naar een nationaal park Huerquehue, waar we een wandeling van ruim 4 uur hebben gemaakt na een klim van 500 meter rond een drietal meren hebben gelopen. Weer was niet zo (bewolkt, regen). Aan het eind Kuchen (soort koekdeeg met een dikke laag frambozencompote.Pucon is trouwens een erg leuke plek om te zijn. Volgens sommige in de groep lijkt het op Canada. Veel houten huizen, geen hoogbouw, klein dorpscentrum.´s Avonds met een groep uit eten geweest. Er barstte toen een enorm storm los met zoveel regen dat de straten blank stonden. We hebben toen ons verblijf in het restaurant maar met 2 uur verlengd.

Al die regen vonden we geen goed voorteken omdat de volgende dag we de (actieve) vulkaan Villarrica (2840 meter) zouden gaan beklimmen welke bedekt is met sneeuw.

Vulcano Villarica, Pucon

Vanochtend vroeg opgestaan. Boven Pucon was het weer redelijk, maar de vulkaan was in nevelen en wolken gehuld. Toch maar alles in de busjes gegooid (nadat we de nodige uitrusting kregen aangereikt zoal dunne sneeuwbroek, jas, wanten, helm, pikhouweel en sneeuwijzers). Boven aangekomen (1300 meter) na wikken en wegen van de gidsen besloten om wel een poging te wagen. Omdat de stoeltjesliften niet werkten (die ons naar 1700 meter zouden brengen) moesten we ipv 1100 meter dus nu 1500 meter klimmen. Deze beklimming was gelijk de vuurdoop voor mijn nieuwe bergschoenen die ik slechts een paar keer kort in NL mee had gelopen. Ze waren goed genoeg om de ijzers aan te bevestigen, dus hoefde geen schoenen te lenen.De eerste 400 meter was hoofdzakelijk los gesteente, zodat je bij elke stap wegzakte. Veel om ons heen kijken was geen optie omdat we in de wolken liepen.Verder waaide het behoorlijk hard met flink windstoten (deja vu met 18 jan).Na 1700 meter kwamen we bij de sneeuwgrens en moesten de helmen en de sneeuwijzers aan en daar gingen we zigzaggend de besneeuwde helling op.

Onderweg naar de top

Er was geen pad, dus die maakte we zelf. De hele tocht omhoog was alleen maar klimmen. Toen we op 2200 meter aankwamen, werd er besloten om te stoppen ivm de weersomstandigheden en omdat hogerop de helling beijsd was. Stijgen was dan wel mogelijk, maar terug bij het afdalen was de kans op ongelukken te groot. Eerlijk gezegd was ik wel blij, want het waaide echt heel hard en de temperatuur lag net boven nul, maar door de wind was de gevoelstemp zeker lager. De terugweg was stuk makkelijker. Gewoon op je achterwerk naar beneden glijden en remmen met je pikhouweel en het laatste stuk glijdend door de lavakorrels. Dus mission not completed, maar zeer voldaan gevoel. Vanmiddag wat relaxen, eten en vroeg naar bed. Morgen een busreis van minimaal 7 uur voor de boeg naar Chiloe.

Dag 6-7: Pucon/ Chiloé (Chili)

Waar was ik gebleven???

Ik dacht Pucon.Heerlijk ´s avonds gegeten. Enorm moot zalm (ruim een halve kilo) uit de gril, een enorme salade en heerlijke verse frambose juice. Aan eten is hier van alles te krijgen, verse vis en vlees. Verder mn aardappels. Bij elke restaurant serveert men vooraf brood met een tapenade van olijfolie, kleingehakte tomaat en ui, koriander (evt basilicum), zout en wat chilipeper.

Gisteren vertrokken uit Pucon. Dag begon met geweldig weer. Baalden er wel van, want als we op dag 6 de vulkaan hadden beklommen, hadden we wsch wel de top kunnen halen. Het schijnt dat 2 groepsleden altijd regen op vakantie hebben, dus zij krijgen nu bij elke regenbui de schuld. Dag 6 was een echte reisdag. Vroeg vertrokken. Rond middaguur in Puerto Montti. Bij de visafslag waren talloze visrestaurants. Daar een krabschotel gegeten voor ongeveer 7 euro (bord vol).

Verse zalm, Puerto Montt

Per pont overgestoken naar het eiland Chiloe, waar we in de plaats Castro in een geheel uit hout opgetrokken hotel in de opvallende kleur roze logeren.

´s Morgens gewekt door zeevogels. Vandaag splitste de groep zich in tweeen. De ene helft wilde de hele dag wandelen. Ik zat bij de meer relaxte ngestelde groep. Met bus Castro en een andere kleine plaats aan Oostkust bezocht (oa 2 kerken die geheel uit hout zijn opgebouwd) (regen!!) bezocht en vervolgens naar de Westkust gereden (volledig blauwe lucht, warm). Van daaruit een bos en strandwandelng gemaakt waar we oa met koeien op het strand op de foto gingen. Tussendoor buiten gegeten aan tafels bij een hostel a la Nieuw Zeeland. Top dag gehad.

Nationaal park Chiloé

Morgen gaan we op weg naar Patagonie per bus en vliegtuig.

Dag 8-9: Punata Arenas (Chili)

Vlak voor het naar bed gaan nog even snel een mailtje. Ben nu in Punta Arenas. Een redelijke grote stad in het zuiden van Chili. Gisteren per bus naar Puerto Montt en vandaar uit in 2 uur gevlogen hierna toe. Omdat we op het einde van de dag arriveerden, verder weinig gedaan. Met de groep uit eten geweest en met een aantal mensen daarna het uitgaansleven ingedoken van deze stad. We belandde uiteindelijk in de kelder van een Irish Inn, waar ze geen Guiness, maar alleen lokaal bier in blik hadden. De muziekinstallatie weigerde in eerste instantie dienst, maar gelukkig had iemand een mobieltje met mp3-muziek, dus we deden aan self service. Toen de Dj eindelijk was gearriveerd, draaide men YMCY en soulmuziek, dus we waren wat confused. Hoewel we de enige gasten waren (is er wel een uitgaansleven hier op vrijdagavond??), toch een leuke avond van gemaakt.

Vandaag ging iedereen zijn weegs. Een deel wilde wandelen in een National Park. Ik ben samen met Marc en Saskia (na uitgeslapen te hebben) de plaatselijke begraafplaats bezocht. Heel bijzonder, oa een soort flat waar de overleden in werden gestopt (hiervan komen later de foto"s). Daarna een heuvel beklommen met fraai uitzicht over de stad. Warm gegeten (Chilenen eten tussen 13 en 15 uur en eten dan veel, dus wij hebben die gewoonte overgenomen).Om 16 uur verzamelde de hele club zich om met ruim 120 andere toeristen zich in te schepen op een gewezen veerboot cq vissersschip om in 2 uur te varen naar Isla Magdalena. Onderweg kleine groepjes pinguins zien zwemmen. Op het kale eiland zaten echter (en dat was de reden voor deze boottocht) duizenden pinguins op ons te wachten. Ze waren tot op 50 cm benaderbaar, dus hoop mooie foto's gemaakt te hebben.

pinguins op Isla Magdalena

Op de terugweg werd de boot begeleid door enkele tientallen dolfijnen. Vanavond om 21 uur weer terug, gegeten en nu slapen.

Morgen hebben we een 14 tot 16 uur durende busreis voor de boeg naar Ushuaia (de zuidelijkste stad van Zuid-Amerika, op Vuurland, in de buurt van Kaap Horn.

Dag 10-11: Ushuaia (Argentinë)

Buenos noches,

Ben nu in de zuidelijkste stad van Zuid-Amerika, en men zegt hier van heel de wereld. Ze zetten tenminste deze tekst in je paspoort als je hier het plaatselijke museum bezoekt (niet gedaan, want da's zonde gezien de prachtige natuur hier). Nog een rectificatie van de vorige mail (dag 8 en 9): het waren geen 10000 pinguins, maar eerder 100.000!!!!

Gisteren dus aangekomen hier na een busrit van 12 uur door eindeloze vlaktes (waar je kilometers om je heen kunt kijken met regelmatig een soort (wilde) lama´s en struisvogels in het zicht, een overtocht met een veerboot van half uur. Na het passeren van de grens (ging redelijk snel) begonnen langzaam de vlakten heuvels te worden en die veranderden in bergen. Ushuaia ligt aan het Beagle Kanaal dat uitmondt in de Atlantische Oceaan. We zitten in een zogenaamd cozy hostel. Veel tierlelanteintjes, alles van hout, maar een redelijk grote kamer met bad. In ons vorige hostel hadden we een kamer waarin nauwelijks 2 bedden konden staan en deelden we een badkamer met 2 anderen, dus is beter. En met uitzicht op de haven.

Vanochtend vroeg uit de veren. Met groepje naar haven om te kijken welke bootexcursies mogelijk waren. Uiteindelijk met Saskia en Marc een boottocht gekozen naar Estancia Harbiton (een grote ranch van een vroegere missionarispost zo´n 4 uur varen van Ushuaia door het Beagle Kanaal). De omgeving tijdens het varen lijkt op Zwitserland maar dan veel meer water en vele bergtoppen met sneeuw.Onderweg een aantal eilandjes dicht kunnen naderen waar we oa tientallen zeeleeuwen, zeehonden, aalscholvers, albatrossen en enkele duizenden pinguins konden spotten.

rots vol aalscholvers

Voor het eerst ook een groep pinguins zien duiken en springen net als dolfijnen doen. Erg gaaf. Doen ze dat ook in het Dolfanarium??? Heb nog niet de film March of the pinguins gezien, maar ben nu erg nieuwsgierig geworden. Heb nu tweemaal grote aantallen pinguins gezien die inderdaad doodstil rechtop staan, die het water in en uitkomen, die zwemmen, duiken. Heel apart!!! Hoog aaibaarheidsfactor. Het weer was wat minder. Bewolkt en begin van de middag ook regen. Toch nog heel wat foto´s gemaakt. Nu 5 rolletjes a 36 opnamen geschoten. Op de Estancia met en gids een tour gehad, in 5 minuten een kop koffie naar binnen gewerkt om net op tijd weer op de boot te zijn (opmerking: hoewel we allemaal vakantie hebben, zijn dit soort reizen best wel vermoeidend. In relatief weinig dagen heel veel doen. Vaak vroeg opstaan en laat naar bed. De hotelkamer zie ik dan ook alleen maar bij het slapen. Als je een keertje een uurtje voor jezelf hebt, is dat dan ok erg ok). Door de regenbuien terug naar Ushuaia. Daar brak de zon door toen we terugkwamen, dus nog wat foto´s gemaakt in de haven en naar via de Footprint gids een Italiaans restaurant gekozen. Elders heerlijk ijs gegeten (gaat erg god, je kunt zonder problemen ijs eten zonder ziek te worden, en heel veel keus in schepijs)..

Morgen gaan we wsch een dag lopen in Parque National Tierra del Fuego.

Dag 12-13: Ushuaia/ El Chalten (Los Glaciares) (Argentinië)

Ola

Vandaag de laatste dag in Ushuaia. Over 1,5 uur vertrekken we naar het vliegveld om na 1 uur vliegen aan te komen in El Calafate. Daar overnachten we om dan morgen ochtend vandaar uit met een openbare bus in 5 uur tijd te reizen naar ons basecamp in Los Glacieres (als het goed is slapen we daar in een herberg, wsch slaapzaal). Het plan is om dan elke dag gedurende 3 dagen 6 tot 8 uur te gaan wandelen in dat gebied met veel hoge toppen en gletsjers. Gelukkig ook de afgelopen dagen veel gewandeld., dus m´n nieuwe bergschoenen raken behoorlijk ingelopen. Een goede uitrusting bewijst hier zeker zijn waarde. De omstandigheden kunnen heel snel veranderen. Bij klimmen is een t-shirt, een dunne longsleeve Icebreaker en muts voldoende, maar zodra je stilstaat heb ik veel voordeel aan m´n windstopperjack en windstopper col. Je bent voortdurend aan het wisselen met kledingstukken, aan, uit.................. Verder draag ik meestal 1,5 liter water mee, brood (meestal 2 halve stokbroden die ik beleg met chocoladerepen), energierepen, regenponcho, regenbroek, zonnebrand, pet en fototoestel. Kortom heel wat bagage. Soms neem je teveel mee, maar beter iets te veel dan te weinig.

Gisteren met deel van groep na het ontbijt richting het Nationale Park hier. Daar hebben we een tweetal tracks langs de kust gelopen door bos en aan het water. Ook hebben we een beverdam gezien (helaas geen bevers gespot). Ook kwamen we in een terrein wat leek op een omgeving waar de Teletubbies verblijven (met helder groen gras begroeide heuveltjes, (haast moerassig), met wat stroompjes doorheen en met veel konijnen). Na de wandeling ons getrakteerd op een fruit-milkshake met een enorme punt chocoladetaart. ¨s Avonds lam gegeten, vlees was lekker helaas echter meer bot en vet dan vlees.

Vanmorgen moesten we alles voor 10 uur hebben ingepakt, omdat de kamers leeg moesten zijn. Alle bagage verzameld en achtergelaten in het hotel. Vervolgens zijn we met 8 man in 2 taxi´s geladen en zijn we richting de Glacier Martial gereden. Bij het beginpunt van de wandeling hoopten we 200 meter hoogte te kunnen overbruggen met een stoeltjeslift, echter die werkte niet, dus hebben we de benenwagen gebruikt. Aangekomen op het eindpunt van de liften moesten we nog eens 400 meter klimmen met hellingspercentages van wel 45 graden. Heavy!!! Na uiteindelijk 2 uur lopen zijn we aangekomen bij de uitloper van de gletsjer. Je kon nog een stuk verder over lijsteenbrokken en sneeuw, maar gestopt omdat het risico op uitglijden groot was en je makkelijk ernstig kunt verwonden aan de scherpe lijsteen brokken. Geluncht, foto's gemaakt (geweldig uitzicht op de baai en Ushuaia) en daarna weer helemaal naar beneden gelopen.

Ushuaia vanaf de Glacier Martial

In het dorp weer ons zelf getrakteerd op gebak en juice. Deze tocht van vandag vond ik de indrukwekkenste tocht van de afgelopen 3 dagen. Bergen, hoogte, afzien, sneeuw: word ik helemaal blij van!

Het weer hier in Ushuaia was wisselend. Meestal bewolkt en eind van de dag klaart de lucht op. Veel wind en de 1e dag veel regen gehad. Even niks meer te melden. Volgende mail wsch na terugkomst uit Los Glacieres.

Dag 14-17: El Calafate (Fitz Roy gebergte/ Los Glaciares) (Argentinië)

Ola

Om te beginnen..............we zijn niet betrokken bij de hotelbrand. We hoorden vanmorgen dat er een grote hotelbrand was geweest in Punta Arenas. Hot news. Per slot van rekening zaten we in die stad ruim 1 week geleden. Of het ons hotel was weten we niet. Vanmiddag vertrekken we weer naar El Calafate. Vanochtend wat uit kunnen slapen en deze ochtend vullen we met chillen: boek lezen, kletsen, interneten, koffiedrinken. We zijn een beetje aan het bijkomen van de afgelopen dagen.

Gisteren een zware track gelopen van 9 uur. Per bus in middle of nowhere afgezet en een route teruggelopen naar El Chalten langs 3 bergmeren met een pittige klim. De klim was mn zwaar omdat het zigzag pad was tegen een kale rots zonder beschutting tegen de enorme windvlagen en tegen die regen (begon te regenen toen we omhoog moesten). Eerste stuk alleen moeten klimmen omdat ik te lang zat te prutsen met m´n regenkleding. Een achterstand maak je dan niet zomaar meer goed. Gelukkig kon in aanklampen bij een tweetal, dat scheelde enorm. Nadat je boven was, moest je via een smal pad met links EN rechts een helling van rotsblokken en kiezels (je liep dus over een smalle richel) naar een kale rots. Bovenop de rots keek je uit tegen sneeuwhellingen links, rechts en voor en beneden een blauwgroen meertje. Hopelijk kunnen jullie je er iets bij voorstellen. Fantastisch!! Maakte het afzien de moeite waard.Het verradelijke van het wandelen hier zijn de plotselinge windvlagen, regen en temperatuurswisselingen.We lopen overigens hier met 2 gidsen, zodat we deskundige begeleiding hebben.

In het kort een overzicht van de wandelingen van de afgelopen 3 dagen in het Fitz Roy gebergte/ Los Glacieres:

dag 14: wandeling naar Piedra del Fraile (5 uur)

dag 15: wandeling via mirador Lagunna Torre naar Laguna Torre/ Glaciar Grande: 7 uur

dag 16: wandeling via Laguna Piedres Blancas, Laguna de los Tres (met uitzicht op Cerro Fitzroy (3405 meter)) en Laguna Capri: 9 uur.

Laguna de los Tres & uitzicht op Laguna Torre

Elke avond hier hebben we gegeten in hetzelfde restaurant wat net de hele groep kon herbergen en voor ons exclusief was gereserveerd. Drie dagen heerlijk (en voedzaam) gegeten (linzenschotel, tapas en pizza) met 1 avond een Argenteins stel wat een tango-demonstratie verzorgde op 2 vierkante meter (want dat was de enige ruimte die overbleef in het restaurantje). Iedereen is erg bezig om elke dag voldoende calorieen, vocht en zout binnen te krijgen. Dankbaar gespreksonderwerp. Heb erg veel plezier van mijn rugzak (mooi stabiel). Camelbag bewijst zijn diensten. Mis wel mijn wandelstokken (vergeten mee te nemen).

Vanmiddag dus naar El Calafate. Morgen (dag 18) gaan we een hele dag naar Moreno Glacier, een hoogtepunt van deze reis. Schijnt een enorme gletsjer te zijn, waar regelmatig grote stukken afbreken. We hebben een speciale excursie geboekt met een boottocht naar de Glacier, maar het is ook de bedoeling dat we wandeling gaan maken op de gletsjer dus dat betekent dat de stijgijzers weer aan gaan. Dag 19 vertrekken we naar Torres del Paine, een groot Nationaal Park aan de Chileense kant waar we weer een aantal dagtochten gaan maken, maar dit keer ook kamperen.

t.m.

Dag 18-25: Perito Moreno (Argentinië)/ Torres del paine/ Santiago de Chili (Chili)

Ola,

Vandaag de laatste dag in Chili. We zijn nu in Santiago. Vanmiddag vertrekken we naar het vliegveld voor een vlucht van 14 uur naar Parijs en dan nog een uurtje naar Amsterdam. Moest even zoeken naar internet ('t is zondag), maar ben zo brutaal geweest om een ander hotel binnen te lopen en met paar woorden Spaans de aardige mevrouw achter de balie bereid gevonden dat ik hier achter de PC kon duiken.

Laatste email dateert al weer van een aantal dagen geleden. Volgens was de laatste mail vanuit El Calafate (Argentinie). Vanuit Calafate zijn we 's morgens vroeg vertrokken naar de Moreno Glacier.

De Moreno Glacier (van voren en bovenop)

De dag begon bewolkt en met regen, dus we baalden behoorlijk. Als de zon schijnt en het is droog, dan ziet de wereld er toch heel anders uit. Maar vlak bij de gletsjer brak plotseling de zon door en het stopte met regenen. Mazzel!!Per boot zijn we afgezet aan de voet van de gletsjer. Wat een enorme ijsmassa.Wel 60 meter hoge ijswand vanuit het water oprijzend en een aantal kilometer breed met twee vertakkingen. Het voelde een beetje alsof je in Antartica was.We kregen daar stijgijzers aangemeten en zijn toen in ganzenpas de gletsjer opgeklommen en springend over gletsjerspleten. Mooi wit ijs (meestal is gletsjerijs grijs en vies), zelfs blauw ijs. Vandaar zijn we per boot en bus naar de andere vertakking van de gletsjer geweest. Behalve dat het een enorm visueel spektakel is, hoor je regelmatig flinke knallen van het bewegend ijs en vallen er met regelmaat grote stukken ijs het water in.Nog even crisis moment meegemaakt, want fototoestel functioneerde plotseling niet meer, en met m'n stomme hoofd de camera opengemaakt omdat ik dacht dat de film geblokkerd was. Wsch daardoor een aantal foto's verloren. Bleek uiteindelijk de batterij te zijn.

Dag daarop vertrokken per bus naar het Chileeense Nationale Park Torres del Paine. Het is enigszins te vergelijken met Nationaal Park Los Glacieres, alleen groter en ruiger. Daar hebben we drie forse wandelingen gemaakt die deel uit maakte van de zgn "W":

De Torres

dag 1: naar de Torres: ruim 7 uur

dag 2: via de Franse vallei naar uitzichtspunt: 9 uur

dag 3: langs Lago Grey naar de Grey Glacier: ruim 8 uur

Vooral dag 2 was afzien. Hadden 5,5 uur met veel klimmen en toen moesten we nog terug. Eenmaal bij de tent was het een feest om je bergschoenen uit te doen en een douche te nemen.We sliepen hier in koepeltentjes. Alles (2 personen met 2 rugzakken en 2 dagrugzakken) pasten net erin. Koud was het niet, want naast een slaapzak hadden we een fleecezak gekregen.Ook hier waaide het enorm. Slapen 's nachts was niet makkelijk door het geklepper van het tentdoek. Zelfs oordopjes boden geen soelaas. We hebben 2 dagen gekampeerd in Las Torres en 2 dagen bij Lago Pegoe. Het eten was prima verzorgd. In de eerste 2 dagen ontbeten we en dineerde we in een kampement vlakbij. Dineren is niet overdreven, want we zaten aan aangeklede tafels, met borden en wijnglazen. Met apertivo, main plate en ten slotte een toetje. Voor de wandelingen kregen we een lunchpakket mee. Water kon je gewoon halen uit verschillende bergstroompjes. Een BBQ hier bestaat uit bijna een heel lam (in verschillende hompen) op een rooster. Als je al het vet wegsnijdt is het best wel smakelijk.

Gisteren afscheid genomen van Torres del Paine met een bijna volledige blauwe lucht en zon. De dagen dat wij er waren was het bewolkt, af en toe zon, maar geen noemenswaardige neerslag. De Torres waren geheel vrij van bewolking en onderweg talloze "struisvogels", condors en soort lama's (guanaco) gezien. Helaas ben ik niet in de gelegenheid geweest om ze goed op de foto te krijgen, want op de heenweg was het bewolkt en regende het en gisteren hadden we geen tijd om te stoppen.`s Morgens om 10 uur vertrokken per boot, daarna bus en tenslotte het vliegtuig met tussenstop. Om 23 uur aangekomen in Santiago.

Vandaag een beetje internetten, een broodje worst met zuurkool eten, wat lezen en dan vliegen.Al met al heb ik genoten van de afgelopen 24 dagen in Chili en Argentinie. Beide landen hebben mij in positieve zin verrast. Niet te vergelijken met bijv Mexico. Geweldige natuur hier gezien.Heel actief geweest. Mooie uitdagende wandelingen gemaakt met mooie uitzichtspunten. Met stijgijzers door sneeuwvelden gelopen. Nog nooit zoveel gletsjets gezien. Foto`s gemaakt van koeien op het strand. Nog nooit zoveel pinguins gezien. Totaal meer dan 14 rolletjes volgeschoten (het kan meer.............er zijn mensen die meer dan 1700 foto's hebben gemaakt, maar die zijn dan ook digitaal). En tot slot enorm geboft met de groep.

Met dank aan Wekke voor gebruik van zijn (digitale) foto´s

Vakantie Kenia/Tanzania/Kilimanjaro: (Djoser) kampeerreis 22 dagen

2006-07-27T06:50:00.000-07:00

Route vakantie

klik op afb. voor vergroting

Route beklimming Kilimanjaro in 6 dgn (Marangu-route)

Klik op afb. voor vergroting

Paklijst reis

aftershave
aftersun
batterijen CR2 reserve 2x
batterijen reserve AAA 1,5 volt 8x
bergschoenen
biscuit 3x
blarenpleister (klein/groot)
boek: acute mountain sickness
bril reserve
brillendoekje
camelbag thermo 2 liter
copie reisverzekering
dagrugzak
dedorant
desinfect spray herome
dextro energy 2x
dollars
douchegel
drinkfles
earplanes
eye shade
fototoestel
gezichtreinigingsdoekjes
haargel
handdoek gewoon
handdoek sneldrogend groot
handdoek sneldrogend klein
handgel
handleiding fototoestel
hangslot
herriestoppers
hoofdlamp
horloge
jeukverdrijver insektenbeet
kleding: boxer 9x
kleding: broek mountain
kleding: fleece
kleding: handschoenen
kleding: jas gore tex
kleding: junglebroek 2x
kleding: muts
kleding: nekband windstopper
kleding: pet
kleding: regenbroek
kleding: singlet 2x
kleding: sokken 6x paar
kleding: thermobroek 1x
kleding: thermoshirt 2x
kleding: tropenhoed
kleding: t-shirt 5x
kleding: zakdoek 3x
kussen compact
kussensloop
lakenzak zijden
leesboek
leukoplast
medicatie: acetazolamide 250 mg
medicatie: bisacodyl
medicatie: ciprofloxacine 2dd 750 mg 7 dgn
medicatie: domperidon 10 1-3dd1
medicatie: domperidon 60 mg zetpil 1-2dd1
medicatie: ibuprofen 200 mg
medicatie: loperamide
medicatie: malarone 250 mg
medicatie: nitrazepam 5 mg
medicatie: oculemtum simplex
medicatie: omeprazol 20 mg
medicatie: paracetamol /codeine 500/10 4-6dd1-2
medicatie: paracetamol 500 mg
medicatie: paracetamol/codeine zetpil 1000/20 mg
medicatie: temazepam 10 mg
muggenspray/roller
naaldenset
nagelschaartje
ors
otrivin
paspoort
pen
pinpas
pleister
polarisatiefilter
regenhoes groot
regenhoes klein
rugzak 70 liter
schaartje
scheermes
scheermesjes reserve
scheerschuim
schoenveters reserve
slaapzak thermo
spiegel
sultana 2x
talkpoeder
tandenborstel
tandenflos
tandenstokers
tandpasta
tekentang
teva's
thermometer
timbag large 4x
timbag medium 2x
toilettas
transporthoes
vaccinatiepaspoort
wandelstokken 1xpaar
wattenstokjes
wc rol
wegwerp washandjes
wereldstekker
zakmes
zonnebril
zonnencreme

Foto´s van de beklimming van de Kilimanjaro

Mandarahut (2700 m)

Eetzaal, Horombo (3700 m)

Kampement Horombo

Op de achtergrond de Kili

Naar Kibo-hut & Kili in zicht

Kibo (4700 m)

Vakantie China: (Djoser) groepsreis 24 dagen

2005-05-01T01:02:00.000-07:00

In rood de route

Dag 1-2: Beijing

Ni Hao allemaal,

Vandaag 1 mei, onze tweede dag in China. Jeee, wat een ervaring, andere kant van de wereld maar dan ook echt. Gisteren aangekomen, goede vlucht, prima hotel, graadje of 30.... enz enz. We hebben de Lama tempel en de Confucius tempel bezocht en toen nog snel even met de metro naar het Tiananmen plein gesneld. Groot, erg groot. Zonder groep (die naar de opera ging) en met z´n tweeën met honderden Chinezen om ons heen op dat enorme plein wat we kennen van TV gaf ons een geweldig gevoel. Het mausoleum was helaas al dicht maar dat proberen we op een ander moment nog te bezoeken. Aldwin heeft die avond kennis gemaakt met de Peking eend en `m vervolgens in z'n holle kies gestopt. Het eten met stokjes viel nog niet echt mee maar zoals velen weten zijn we ruim voorzien in de theezakjes en elastiekjes die ons goed helpen.

Vandaag hebben we een wandeling gemaakt op de grote muur. Het is de eerste mei en dat betekent een feestdag voor chinezen, nou zijn het sowieso erg veel maar als ze dan vrij hebben en allemaal besluiten toeristische atracties te bezoeken kun je je voorstellen hoe het er op de muur uitzag. Zoals het met veel van die lokaties gaat, zijn de eerste meters het drukst en verderop wordt het rustiger. Fantastisch om daar te lopen, heel apart om dat te zien wat je uit de boekjes en van foto´s kent. Grappig detail was dat veel Chinezen ons als attractie zagen en met ons op de foto wilden, toch raar op de Great Wall. We worden veel aangestaard, er zijn wel veel toeristen maar dat zijn dan ook Chinezen. Na de grote muur het zomerpaleis bezocht, helaas waren ze een groot deel aan het restaureren en konden we sommige delen niet in. Wel mooi om rond te lopen en als alles open is zeker een dag waard. Gezien het feit dat wij geen zin hadden in opera werden we bij een metrostation gedropt, de rest van de groep ging wel mee.

de grote muur

Vandaag het Tiananmen plein weer opgezocht, veel drukker dan gisteren. Bij de zuidelijke ingang van de verboden stad bleek het extreem druk, dikke rijen mensen, allemaal nog steeds chinees stonden te kijken. Geen idee waarnaar. Over de mensen heen kijkend zagen we een aantal rijen mensen zitten en vervolgens veel militairen. Het lastige is dat je niemand kunt vragen wat er aan de hand is want ze spreken geen engels. Gelukkig bleek er een man te staan die een paar woorden sprak en vertelde dt het bijzonder was omdat ze de vlag gingen strijken! Dat werd gedaan door militairen die vanuit de verboden stad kwamen, alle verkeer stilgelegd en toen de vlag ophalen en mee terug nemen. De mensen die daar zaten dat was zodat anderen ook wat konden zien, heel logisch natuurlijk maar dat hadden we zelf niet bedacht. Op het plein stonden echt tienduizenden mensen, je voelt je wel een beetje anders hier. Zo gaan we ergens wat eten zoeken, met stokjes natuurlijk en waarschijnlijk iets met rijst. Morgen gaan we door de Hutongs, oude steegjes en de Verboden stad.

De groeten aan iedereen en tot de volgende mail.

Tiananmen plein, Beijing

Dag 3-7 : Beijing/ Xian/ Chengdu

Er waren eens 2 chinezen.............

.............en nu zijn het er 1, 3 miljard en dat is te merken ook. Jeeh wat een drukte. Ze hebben hier een week vakantie net als velen in Nederland, zo te merken aan de automatische antwoorden die we krijgen.

We zijn ongeveer anderhalf uur geleden aangekomen met het vliegtuig uit Xian, een binnenlandse vlucht van anderhalf uur. Prima vliegtuig en redelijk rustig. Wat hebben we de afgelopen dagen allemaal gedaan.In Beijing hebben we als groep gezeten in een tiental riksja door de Hutongs (de oude volksbuurten van Beijing) gereden. Van de drum en bell tower doorgereden naar de Verboden Stad. Het leek de Efteling wel, wat een enorme drukte. Omdat de Chinezen een week vrij zijn worden alle tempels, paleizen en parken overspoeld door de Chinezen. Na 3 uurtjes Verboden Stad de drukte ontvlucht in een nabijgelegen park. Na even op adem te zijn gekomen, per taxi vertrokken naar de tempel van de hemel en omliggend park. Omdat geen enkele taxi ons terug wilde brengen, per riksja naar het hotel. 's Avonds met de hele groep naar een acrobatenshow geweest (vergelijkbaar met het Chinese Staatscircus).

De volgende dag de poort bij het Tiananmen plein beklommen en het Beihai-park bezocht.Per nachttrein Beijing verlaten op weg naar Xian. Wij sliepen in een moderne trein met couchettes van 6 personen, 10 per treinstel. De deuren van elk couchette ontbraken.

De volgende ochtend om 7 uur aangekomen in Xian. Opgefrist in het hotel en ontbeten en daarna per bus naar de Grote Wilde Gans Pagode. 's Middags de moslimwijk in, de grote moskee bezocht en door de wijk geslenterd. Veel kraampjes met allerlei etenswaren, die we ook geproefd hebben (noedelsoep, koekjes, lollies van rijst met kokos, jam en sesamzaad).

Gisteren naar het Terracotta leger. Een enorm terrein waar in de jaren ´70 6000 soldaten van terracotta gevonden zijn door boeren die een waterput aan het graven waren. Een van de boeren was zelf ook aanwezig om een boek te signeren. Het was erg spectaculair om te zien hoe ze allemaal opgesteld stonden in een speciale gevechtformatie om de keizer na zijn dood te verdedigen. Alle beelden zijn eens vernietigd en worden nu opgegraven en gerestaureerd. Sommige zijn heel goed van anderen ontbreken delen en sommigen liggen nog onder de grond.

Terracotta leger, Xian

Het eten in China is overwegend goed, we eten veel rijst en dragen onze eigen menukaart mee zodat we in chineese karakters kunnen aanwijzen wat we willen eten. Als ze de ingredienten hebben maken ze het voor ons.

Nu zitten we in Chengdu in een internetcafe waar veel jongeren zitten die spelletjes aan het spelen zijn op de computer of films aan het kijken. Morgen gaan we het grootste Boedha beeld ter wereld bekijken en de dag erna naar de Panda's!

Geen idee of we weer een email mogelijkheid tegenkomen maar lukt dan horen jullie van ons. Tot mails en groeten aan iedereen.

Panda, Chengdu

Dag 8-9: Chengdu

Hallo luitjes,

Bedankt voor jullie reacties.We begrijpen dat we heel wat bea-festiviteiten missen. Hadden we dat van te voren gerealiseerd dan hadden we zeker onze vakantie uitgesteld. We hebben nog geinformeerd hier of we eerder terug konden, maar helaas.......................

Onze groep bestaat uit 10 stellen van elk 2 personen, varierend in leeftijd van 28 tot 60+. Best gezellige mensen. We doen af en toe dingen samen, maar we gaan ook graag met z'n tweeen op stap.

Gisteren de kleinste Boedda van China bezocht, slecht 71 meter hoog, oren van 7 meter (met begroeiing in de meatus acousticus externa). Vandaag Panda's in allerlei soorten, maten, kleuren en geslachten gezien en mn gefotografeerd. Het was erg leuk om ze van zeer dichtbij te bewonderen. De rugzakken laten het helaas niet toe om een aantal mee aar huis te smokkelen. Straks gaan we op weg naar het station voor de nachttrein om vervolgens met de bus nog 10 uur te rijden naar Lijiang. Als ze daar internet hebben, mailen we wel weer.

Dag 10-11: Lijiang

Hallo allemaal,

We waren een beetje dom geweest. WA is niet de enige. In plaats van de hele adressenlijst aan te vinken, deden we dat alleen bij de eerste pagina. Daardoor heeft een groep met enige vertraging onze vorige mails ontvangen. Als excuus kunnen we aanvoeren dat internetten in het chinese schrift geen sinecure is.

We waren gebleven in Chengdu. Twee dagen geleden vertrokken met de slaaptrain naar Panzihua. Dit keer met een echte chinese slaaptrein. De vorige slaaptrein kwam nog aardig overeen met onze Westerse standaard, maar deze kun je als exotisch kwalificeren. Onze groep noemt dat het Djoser-gevoel. Het gespreksonderwerp tijdens de treinreis was het wel of niet slikken van malarone (anti-malariamiddel). Het opmerkelijke is dat de ene helft van de groep het advies heeft gekregen Malarone te gebruiken de komende 14 dagen, terwijl de rest (de meerderheid) te horen had gekregen dat het niet nodig was. Enige afstemming binnen de verschillende GGD, huisartsen en travel clinics lijkt op z'n plaats. Allebei redelijk geslapen (met en zonder bepaalde farmaceutica) en 's morgens de bus ingestapt voor de lange reis naar Lijiang. Na een busrit van 11 uur (langs ontelbare rijstvelden, waterbuffels, vergezichten en dorpjes) aangekomen op de plaats van bestemming. 's Avonds heerlijk gegeten met een deel van de groep. Het eten gebeurd aan een ronde tafel met een draaischijf. Je bestelt allerlei gerechten die op de draaischijf worden gezet, en iedereen schept wat op in een kommetje. Iedereen eet of probeert te eten) met stokjes. Ik gebruik hiervoor altijd mijn gespaarde theezakjes en elastiekjes. Een opgerold theezakjes tussen twee stokjes, vastgemaak met elastiek. Eet erg gemakkelijk, maar niet helemaal authentiek. Majanka doet het zonder hulp van elastiekjes. De gerechten zijn witte rijst (al dan niet gebakken), gebakken ei met tomaat gebakken aubergines, kip met noten, rundvlees met oestersaus, garnalen met knoflook en andere (soms ondefineerbare) combinaties. We zijn allebei wel afgevallen, thuis zal blijken hoeveel.Vanuit dit stadje hebben we uitzicht op de eeuwige sneeeuw, wij vermoeden toppen van 5000 meter. Lijiang ligt op 2400 meter en dat merk je.............

Vandaag een vrije dag. Vanmorgen door de oude stad gebanjerd. Nauwe straatjes met oude huisjes en kanaaltjes. Zeg maar Venetië, maar dan op z'n chinees. In tegenstelling tot Cubanen, laten Chinezen zich vrij makkelijk fotograferen. Daar maken we dan ook dankbaar gebruik van. Tot op heden hebben we zo'n 12-13 rolletjes volgeschoten en dat zullen er zeker meer worden. Vanmiddag is het gaan regenen. de eerste regenmiddag, tot nog toe altijd droog gehad en tempeaturen tussen de 25 en 32 graden. Omdat de luchtvochtigheid laag is, is het geen onaangename warmte. 's Nachts koelt het hier wel behoorlijk af. Het hotel biedt zelfs elektrische dekens aan. Straks op zoek naar het Black Dragon Park. Hopelijk houdt het zo op met regenen............,

Black Dragon Park, Lijiang

Dag 12-13: Lijiang/ Dali

Hallo allemaal,

Het leuke van vakantie vieren is dat het besef van data en dagen van de week kwijt raakt. Volgens mij is het donderdag, maar zeker weten doe ik het niet.

We zijn momenteel in Dali, een plaatsje 120 km van Lijiang af. In vergelijking met de grote steden Beijing, Xian en Chengdu, zijn Lijiang en mn Dali erg klein. De mensen hier zien er ook anders uit. Ze hebben een donkere huiskleur. Volgens M. lijken ze op Tibetanen, en dat is niet verwonderlijk gezien de nabijheid van het Himalaya. Zaten we tot nog toe in hotels, momenteel zitten we in een guesthouse. Kleiner van opzet en vergelijkbaar met een jeugdherberg. Minder luxe, maar wel veel meer sfeer.

Majanka is vandaag grieperig, die heeft vanmiddag in bed gelegen. Hoop dat een middag op bed liggen en een goede nacht haar goed doet en zich morgen weer beter voelt.

Ben er vanmiddag met 2 andere groepsleden er op uit getrokken. Eerst met een stoeltjeslift zo'n 500 meter hoogte overbrugt, om daar een fantastisch uitzicht te hebben op Dali, het meer van 80 vierkante meter en de rest van de vallei. Beneden in Dali de 3 pagoden bezocht. Niet bijzonder qua architectuur, maar wel gezichtsbepalend voor Dali en trekken erg veel toeristen. Kwam er 1,5 uur voor sluiteningstijd aan met nog een ondergaande zon en geen toeristen. Fantastisch licht en dus veel foto's gemaakt. Ben erg benieuwd. Net een enorme apple pie achter de kiezen. Jammie!

Twee dagen geleden waren we nog in Lijiang. We hebben toen maar een paar uurtjes regen gehad. Gisteren was het weer een stralende dag. We hebben toen een wandeling gemaakt in een kloof. Kijk maar eens op de volgende site, interessant om te zien hoe groot dat ding is waar we gewandeld hebben: http://www.chinabackpacker.com/destinations/yunnan/tiger_leaping/hightrail.htm.

Vanochtend tijdens de busreis naar dali kwamen we weer talloze rijstvelden tegen. Men is net bezig met het planten van de rijst, dus we zijn onderweg gestopt en gewapend met fototoestellen de rijstvelden ingetrokken. Morgen staat een tocht op het platteland op het programma. Ben erg benieuwd.

Eten en drinken in China is erg goedkoop. Meestal zijn we voor 3 euro klaar voor het avondeten. Ik word gewaarschuwd dat de BBQ klaar staat, dus voor vandaag laat ik het hierbij.

Dag 14-17: Dali/ Kunming/ Yangshuo

Hallo allemaal,

Daar zijn we weer vanuit China. Majanka is gelukkig weer beter, 1,5 dag met koorts op bed en in de schaduw aan het zwembad gezeten, en ook nog een heel boek gelezen (Saskia Noort).

Drie dagen geleden zaten we nog in Dali. Op het programma stond een plattelandstocht. De hele groep werd 's morgens voreg in de bus geladen op weg naar een dorpje in de buurt. Daar aangekomen was er tijd om de plaatselijke markt te bezoeken. Er was van alles te zien, van groenten en fruit t/m de inhoud van varkens en koeien (die in de brandende zon zaten te bakken, en dat te bedenken dat je dat mogelijk 's avonds in je kommetje met rijst terugvindt).Vervolgens door de smalle straatjes gestruind, een tempeltje bezocht waar varkens in de watten werden gelegd (om naar een aantal dagen te eindigen op het hakblok) en bij mensen thuis rondgekeken. Paarden en wagens stonden klaar om ons in gezwinde draf te brengen naar de boot om ons in een uurtje aan de overkant van het meer te zetten. We dachten dat we alle soorten transportmiddelen al gebruikt hadden, maar we hadden het mis. Men had voor ons een klein open vrachtwagentje bedacht, waar we met z'n allen werden ingeladen om op weg te gaan (door de rijstvelden) naar een nabijgelegen dorpje om het schooltje en de "blote voeten" dokter te bezoeken. De hygienische omstandigheden bij de verloskundige praktijk van deze dokter waren vergelijkbaar met die van de markt. Haast vergeten te melden, maar op de markt waren ook tandartsen (in de open lucht) actief (Cave: Jackelien, iets voor jou als carriere-move?). Naar de overval op het dorp (plotseling 20 westerlingen in een verlaten dorp) per vrachtwagen naar de boot om in Dali weer te eindigen.

Eergisteren stond in het teken van reizen, met de bus van Dali naar Kunming. Het eerste stuk snelweg ging vlotjes. Na ong 150 km hield de snelweg op, was nog niet klaar en ging het verder door de bergen/heuvels over de binnenwegen. De chauffeur had er flink de sokken in wat tot een aantal spannende (inhaal)situaties leidde. De wegen zijn overwegend goed van kwaliteit, sommige stukken deden ons echter terugdenken aan de gaten-wegen op Cuba.

Na 9 uur boemelen waren we in Kunming, weer een grote stad. Wat een drukte ineens weer, was je toch snel vergeten. Gelukkig was er vlakbij ons hotel een park; het Green Lake Park. Heerlijk een tijdje doorheen gewandeld om vervolgens een vegetarische pizza met stukjes koe te eten te krijgen.... na veel geharrewar en plaatjes uit ons boekje Point-it kreeg ik een fruitpizza, ook goed.

Van Kunming zelf hebben we weinig gezien, we horen er overigens ook geen geweldige verhalen over. Gisterochtend zijn we naar het Stenen Woud gegaan. Dit zijn rotsformaties van lime-stone van maximaal 30 meter hoog. Zoals het echte Chinezen betaamt zien ze overal wat in en hebben de rotspieken namen gekregen als: moeder en zoon gaan wandelen, olifant etc etc. Het is soms een kruip door sluip door wandeling geweest maar wel erg mooi.

In de middag ging onze binnenlandse vlucht naar Guilin. Veel turbulentie het eerste stuk, we moesten maar blijven zitten en ze wachtten met de service aan boord totdat het rustiger werd. Verder prima vluchtje.Bij het uitstappen was direct duidelijk dat we 300 km zuidelijk zitten..... vochtig warm! We zijn in 1,5 uur van 40% luchtvochtigheid naar 90+% gegaan, poeh! We werden ook verwelkomd met een tropische regenbui inclusief donder en bliksem. In de avond waren we in Yangshuo, een klein dorpje van 300.000 inwoners (excl backpackers!). In plaats van de dagelijkse kommetjes rijst, dit keer een hamburger resp. quesadilla genuttigd.

Toen het licht werd zagen we pas de schitterende omgeving, tussen mogotes (zo noemden we ze op Cuba) van het karstgebergte en aan de oever van de Li Rivier ligt dit plaatsje. Erg mooi.

Tot de volgende mail,
Omgeving Yangshuo

Dag 18-19: Yangshuo

Hallo allemaal,

De laatste dag in Yangshuo alweer, vanmiddag om 17.00 vertrekken we met de nachttrein richting Guangzhou (beter bekend als Canton). De dagen vliegen voorbij hebben we het gevoel.

De eerste ochtend in Yangshuo hebben we lekker uitgeslapen en rondgeslenterd door het dorpje. De belangrijkste straat in Yangshuo is West Street, dit is een straat die je in ieder backpackers oord tegenkomt. Vol met cafe's, restaurants met westers eten (pizza, hamburgers en burrito's) en talloze souvenier winkeltjes. Leuke kleine prullaria die niet goed zijn voor de hoeveelheid bagage die je op je rug hebt.

In de middag zijn we vertrokken voor een tocht over de Li River. Vanuit een klein dorpje zijn we aan boord gegaan van een stalen bootje om tussen het karstgebergte door te varen. Heerlijk rustig met schitterende uitzichten. Op het dek genoten we van de vissers, vissen een aalscholvers om ons heen. In Yangshuo zelf vertrekken vanaf de kade grote rondvaartboten met als gevolg dat er op 500 meter rivier wel 20 boten varen. Na het varen hebben we aan de wal heerlijk lokaal gegeten. Na het vallen van de avond zijn we op pad gegaan met een visser en zijn 10 aalscholvers om te vissen (voor degene die Peking Express hebben gezien is dit bekend). De kelen van de aalscholvers zijn deels dichtgebonden en ze hebben een touwtje aan hun vleugels, vervolgens worden ze er door de visser op uit gestuurd. De kleine visjes eten ze gewoon op maar de grote kunnen er niet door. De visser haalt de vogels met een stok uit het water om vervolgens de vis uit de bek te halen waarna het spel opnieuw begint. Wel bijzonder om te zien maar ook heel dubbel.

Om 6.00 de volgende ochtend ging de wekker.... en dat tijdens de vakantie maar het was voor een goed doel want om half 8 zaten we in een hetelucht ballon boven Yangshuo. Een klein mandje gevuld met 4 grote gasflessen, een piloot, wij tweeen en nog iemand anders. Schitteren over en tussen de bergen door gevlogen/gevaren met fantastische uitzichten. Na een klein uurtje zorgde een onheilspellden wolken in de verte ervoor dat de piloot een snelle landing wilde maken. Een goede landingsplaats is echter niet snel te vinden waardoor hij besloot bij een steenfabriek te landen. Door de wind hadden we te veel vaart en zijn we op z'n kant dwars door een vijftal muurtjes van stenen die daar lagen te drogen geploegd, we trokken een spoor van vernieling. Zonder kleerscheuren zijn we vervolgens uit het mandje gekropen. De eigenaar van de steenfabriek kreeg 100 Yuan (10 euro) voor de schade betaald. Kortom een 'rocky' landing.

Een fietstocht in de middag zorgde voor bezweette ruggen en voorhoofden, de warmte en vochtigheidsgraad is soms ondoenlijk. Gelukkig was het hier mogelijk om met een bamboo raft een stukje van de rivier af te drijven. Af en toe een stroomversnelling/watervalletje zorgde voor de enige opwinding.

In Yangshuo wordt iedere avond een show gegeven. Dit is een licht en muziek spektakel. Er werken 600 figuranten mee aan de show die zich afspeeld op en om het water (Li Rivier). Een bekende regiseur heeft deze show opgezet en we vonden dat je het best kan vergelijken met bijvoorbeeld een opening van een olympische spelen. Het was een groot spektakel. Er zit een verhaal is, dat wij niet meegekregen hebben maar de moeite waard was het zeker. Voor degene die handig zijn op internet: de regiseur heet Sanjie Liu (of Liu Sanjie).

Strakjes lunchen bij onze vaste stek: Green Lotus en dan onderweg naar Canton. Vanuit Canton gaan wij dezelfde dag (een dag eerder dan de rest) naar Hong Kong waar we dan nog 3 nachten zijn. Hopelijk vanaf daar weer een mogelijkheid voor mail.

De groeten voor iedereen.

visser met 2 aalscholvers

Dag 20-23: Guangzhou (Canton)/ Hong Kong

(deel 1)

Hallo allemaal,

Op onze laatste dag van de vakantie vanaf de meest bijzondere plaats een e-mail. We staan op dit moment in een metro station.... huh.... ja.... echt. Hier staan een aantal zuilen waar je gratis kunt internetten. Dus....

Om alle zorgen weg te nemen, we hebben geen last van onze ballonvaart landing en het viel best mee, de piloot zei tenminste dat er niets aan de hand was (van Aldwin mag ik dit niet zeggen....).

Vanuit Yangshuo zijn we met de nachttrein naar Guangzhou gegaan. Onze groep bleef daar een dag en een nacht maar wij zijn dezelfde dag nog doorgegaan per Express boot naar Hong Kong. Gelukkig maar want de eerste aanblikken van Canton leken ons verschrikkelijk

vervolg....................... lees volgende mail.......

(deel 2)

Oja, met gratis mail heb je dat je er na 15 minuten uitgegooid wordt, vandaar een vervolg!

Canton bleek ook verschrikkelijk, hoorden we gisteren van mensen. De boot doet er 2,5 uur over. Het regende wel verschrikkelijk wat wel jammer was van het uitzicht maar ja je kunt ook niet alles hebben. We hebben al verschrikkelijk gemazzeld met het weer. Nadat wij vertrokken waren uit Beijing werd het daar 12 graden terwijl het bij ons veel warmer was.

In HongKong hebben we de taxi gepakt naar het hotel. Wat een luxe zeg, dat hadden we de hele vakantie nog niet gezien. Max, onze tourleider moest ook dezelfde boot naar Hongkong hebben omdat zijn visum verliep en je dan China uitmoet voordat je er weer in mag. Dus hebben we nog maar een avond samen gegeten in een echt chinees tentje.

Wat is HongKong een leuke stad, enorm groot maar het is er mooi, schoon en vriendelijk, echt opvallend. De eerste dag hebben we doorgebracht in Kowloon, dat is het vaste land. We hebben een tempel bezocht waar na aanleiding van een stokjes ceremonie mijn toekomst is voorspeld, heel goed en harmonieus allemaal.... Vervolgens een goudvis markt.... rare, vreemde en nog vreemdere vissen gezien. De straten zitten vol met winkels, het is een ultiem shop-oord maar ik moet me van Aldwin inhouden en doe mijn best.... (hhhmmmmmmm, de schade is ook echt heel beperkt). HK is wel een stuk duurder weer dan China maar dan heb je ook wat. Zelfs de openbare toiletten zijn schoon (nog eens wat anders als gewoon een plank met een gat). We hebben de informatie van K. (dank hiervoor is heel groot) gretig gebruikt. Vanaf Kowloon heb je 'het uitzicht' op HK Island, de skyline in de avond is echt fantastisch. Het leuke was ook nog dat er 's avonds een lasershow wordt gegeven waarin de gebouwen de hoofdrol spelen, op muziek gaan de lampen dansen.

Vandaag, de laatste dag, zijn we naar The Peak gegaan. Dit is een hoge heuvel van waaraf je een goed overzicht op de stad hebt. Daarna Aberdeen..... een rondvaart door de haven en sampans.... leuk om te zien, allemaal bijzondere boten.Een halfuurtje strand was ook zeer welkom, Repulse Bay was onze stek.

Nog een halve dag en dan stappen we weer in het vliegtuig. Dank voor alle mail en reacties die we van jullie hebben gehad... als de foto's klaar zijn dan kom je maar eens een kop thee halen en ze bekijken.

Voor nu, wij stappen met onze octopus kaart in de MTR, gaan eten en misschien nog even zwemmen bij het hotel.

Groeten,

uitzicht vanaf The Peak

Vakantie Cuba: Havana/Vinales/Cameguey (deel 1)

2004-09-05T10:05:00.000-07:00

Route vakantie in geel

Hallo allemaal,

Vanuit een warm en af en toe zeer vochtig cuba even een berichtje van ons. Internet is zeer dunbezaaid en vaak moeilijk bereikbaar maar dit keer lukt het dan, hopelijk. We zijn op dit moment in Camaguey.

De eerste 2 dagen Havana waren bijzonder, het is een aparte stad en je leert snel kennismaken met de cubaanse mentaliteit en cultuur. Iedereen maakt veel lawaai, de hele dag door. Overal muziek en mensen praten en roepen en schreeuwen.Verder ben je natuurlijk herkenbaar als toerist dus aangesproken wordt je om de minuut, door alles en iedereen in de hoop op een dollar. Veel oude gebouwen, waarvan de meeste in verval. Veel oude autos, amerikanen en ladas, ook hiervan de meeste in verval. Leuke pleintjes met bankjes waar je lekker kunt zitten.

De Vinales vallei is totaal anders, veel rust, het totaal was ook erg rustig tussen de palmen en heuvels. Mooie wandeling gemaakt en een middag aan een wit strand met groenblauwe zee gelegen, wij staken mooi af met onze rode huidskleur.

Vinales

Playa Larga, varkensbaai is bijzonder, al is het alleen al om de vele muggen! Santa Clara is een leuke relaxte stad, hier hebben we een middag rondgebanjerd en het prima naar onze zin gehad. In Trinidad, door UNESCO beroemd geworden, wat gewandeld. In de bergen er vlakbij een flinke wandeling naar een waterval gemaakt.

Nu dus Camaguey dat we morgen goed gaan bekijken. Het is hier warm, iedere dag zeker 30 graden, de middagregen komt dan vaak ook als geroepen, we hebben overigens niet iedere dag regen gehad. Vochtig is het ook, met het wassen van de kleren is het lastig want die worden nauwelijks droog. De wegen zitten vol gaten, echt opletten geblazen dus, soms stuiter je echt in de auto. Verder is er overigens weinig verkeer, behalve af en toe een vrachtwagen waarvan de laadbak als bus fungeert. Veel wandelaars, paard en wagen, cowboys en fietsen komen overigens ook gewoon op de snelweg. Daarnaast is liften een nationale bezigheid en staan ze overal met de duim-arm-hand omhoog en te wapperen. Oja, het eten is oke, vooral als je bij mensen thuis eet. Zo komt het dat we al aardig wat dagen lekkere kreeft en vis-garnalen eten voor een paar centen. In de restaurants beperkt het zich vaak tot pizza of spagetti.

spoorweg overgang bij station Cameguey

Dit was het voor zover, via mail dus onbereikbaar, helaas.

Groetjes aan iedereen en tot over een 2 weken.

Vakantie Nieuw Zeeland - rondreis 4 wkn

2003-12-01T02:09:00.000-08:00

Vier weken met Chantal op de bonnefooi door Nieuw Zeeland met de auto: van het Noordereiland naar Zuidereiland en weer terug. Geslapen in hostels, B&B en bij familie van Chantal.

De route in geel

deel 1: 4-8 oktober: stopover Kuala Lumpur/ aankomst Nieuw Zeeland

deel 2: 9-10 oktober: Rotarua/ Tongariro National Park

deel 3: 11-12 oktober: Marlborough Sound/ Abel Tasman National Park

deel 4: 13-15 oktober: Abel Tasman National Park

deel 5: 16-19 oktober: Hokatiki/ Fox en Franz Josef Glacier/ Arthur´s pass/Christchurch

deel 6: 20-23 oktober: Christchurch/ Akaroa/Kaikoura

deel 7: 24-26 oktober: Tongariro Narional Park/ Taupo

deel 8: 27-30 oktober: Raglin/ Auckland

2 november weer terug in Nederland

Vakantie Nieuw Zeeland: Raglin/Auckland (deel 8)

2003-10-30T10:03:00.000-08:00

Hallo allemaal,

Hier dan onze laatste gezamelijke mail. Onze vorige mail hebben wij vanaf Taupa gestuurd. Vanaf hier zijn we richting de Waitomo Caves vertrokken. Onderweg zijn we gestopt bij Craters of the moon. Dit thermische landschap was erg indrukwekkend: overal waar je keek kwamen rookpluimen uit de grond. Ook waren er borrelelnde modderpoelen. Ook gestopt bij een Thermal Powerstation, waar gebruik wordt gemaakt van de natuurlijke energie.Aangekomen bij Te Kuiti (vlak bij de Waitoma Caves) waren we allebei erg moe, dus de rest van de middag hebben we niets meer ondernomen.

De volgende dag stond Cave rafting gepland. Helaas had Aldwin's lichaam hier geen zin in en besloot ziek te worden.Voor alle duidelijkheid: dit had geen psychische oorzaak, maar duidelijk een lichamelijke (een gastroenteritis)!!! (oke, de moelijke termen komen van Aldwin vandaan). Dus Chantal stond er deze dag helemaal alleen voor. Aangezien het daar nog vrij rustig was en Chantal geen zin had om een prive rafting-trip te gaan maken, heeft zij een boot en wandeltocht door deze Caves gemaakt.

De volgende dag zijn we doorgereden naar Raglin (kustplaats, bekend ivm de surfstranden) We hadden erg geluk met het weer deze dag. Vanuit Raglin de Bridal Feil Fall bekeken, een waterval van 55 meter hoog in een tropisch regenwoud. Erg mooi en indrukwekkend. Later op de middag nog even naar het strand geweest, maar dit was minder bijzonder en mooi.Vandaag in Auckland aangekomen, voor een 1-daagse trip.
Bridal Feil Fall

Morgen gaan we weer terug naar Waihi. En dan zit zaterdag Aldwin's vakantie er al weer op......

Vakantie Nieuw Zeeland: National Parc Tongariro/Taupo (deel 7)

2003-10-26T09:58:00.000-08:00

Hello folks,

We waren gebleven in Picton. Vrijdag met de ferry over naar wellington. We werden daar verwelkomd door grauwe luchten, kou en regen (hetzelfde toen wij de oversteek naar het Zuidereiland maakten).

Doorgereden naar national Park Tongariro, waar we ook op de heenreis waren gestopt. De volgende ochtend (zaterdag) na het lezen van het weatherreport hebben wij de stoute schoenen aangetrokken en zijn wij de berg bij Whakapapa opgereden, op naar ons eerste ski avontuur. Na enige hectiek bij het passen van alle benodigheden en de aanschaf van handschoenen, de skilift naar boven genomen. We hebben skiles gevolgd en na de les nog de nodige afdalingen op de zwarte piste gemaakt. We vonden het geweldig en zeker voor herhaling vatbaar. Hierna doorgereden naar Turangi (Taupo was vol ivm labour weekend, nooit drukke wegen gehad, maar voor het eerst wel).

Vandaag naar Taupo gereden naar ons hostel. Onderweg niet alleen het meer vanaf de weg bekeken, maar ook vanuit de lucht. Wij zijn intussen echte thrill-seekers geworden, dus het zoeken van nieuwe uitdagingen wordt een challenge op zich. Vandaar dat we dachten dat skydiven wel iets voor ons zou zijn. Met enige kriebels in onze buik de afslag richting Taupo Airport genomen. Na een ultrakorte instructievideo en het passen van geschikte kleding het vliegtuigje (samen met nog 2 anderen) ingestapt om vanaf een hoogte van 12000 feet (ongeveer 4000 m) naar beneden te springen. Na een vrije val van ongeveer 45 seconden werd de parachute (gelukkig) geopend. We zijn (mede dankzij het feit dat we een tandemsprong maakten) op de grond aangekomen zonder belangrijk lichamelijk letsel (onze oren zitten nog steeds dicht en Aldwin was een beetje misselijk omdat de instructeur liever cirkels vloog dan lange ovalen)(De instructeur heb ik teruggepakt door op de grond over hem heen te vallen). Chantal palmde haar instructeur in en mocht zelf sturen. Na deze ervaring, video en certificaat rijker doorgereden naar ons hostel in Taupo waar we nu aan het bijkomen zijn (van een enkele sprong heeft het lichaam kennelijk wat hersteltijd nodig).
Het vliegtuig in........

Morgen gaan we richting Waitomo Caves (grotten gevuld met glimwormen. Moeten nog wel even met elkaar rond de tafel hoe we die grotten/glimwormen gaan benaderen. De mogelijkheden zijn legio: bootje, lopend, raftend op een rubberen band of abseilend. Wordt vervolgd.