Bezochte landen t/m juli 2009

Vakantie Italië: (Anders Reizen) 8-daagse wandelreis

Reisdag (19/6): Op weg naar Italië

“Een verzorgd wandelhotel (aan de zuidkant van het Ortler-massief – een schakel tussen de oostelijke Alpen (Dolomieten) en de centrale Alpen (Graubünden)) is de uitvalsbasis voor vijf sportieve bergtochten die telkens naar een mooie top voeren, en dit onder de deskundige begeleiding van een lokale berggids”. Dat leek me wel wat. Via googlen was ik op de site van Anders Reizen terecht gekomen. Een Belgische reisorganisatie. Na wat heen en weer gemaild te hebben, besloten te boeken. In eerste instantie gedacht om in één keer naar Italië te rijden (ruim 1200 kilometer), maar uiteindelijk het te doen via een tussenstop in Duitsland. Eind van de ochtend vertrokken en tot een uur of zes doorgereden en daarna op zoek gegaan naar een slaapplek. Hotel gevonden in Kinding-Enkering tussen Neurenberg en München in met behulp van een handig boekje “Links + Rechts der autobahn”. Wat gegeten en vroeg in bed gedoken. Een mug probeert m’n nachtrust te verstoren, met oordopjes houdt het gezoem op.


Dag 1 (20/6): Aankomst in Cogolo

Na een rustige rit om uurtje of half vier aangekomen op de eindbestemming Cogolo in de Val di Peio. Een klein plaatsje op 1200 meter hoogte. Uitvalsplaats is hotel Ortles, gerund door het echtpaar Giulio en Orianna, die ook berggidsen zijn en ons zullen begeleiden bij de wandeltochten. De uren daarna druppelen langzaam de andere deelnemers binnen. Een groep van zes mannen en één vrouw tussen de 31 en 54 jaar: zes Belgen en ik als enige Nederlander. Iedereen heeft de nodige ervaring met wandelen in de bergen. De gesprekken komen wat moeizaam op gang. Hoor later dat Belgen wat gereserveerder zijn in het begin als Nederlanders. Dat klopt dus wel. ’s Avonds heerlijk gegeten in het hotel. De komende dagen zullen we hier altijd dineren want we hebben volpension. “Dineren” is het juiste woord want elke avond staat er weer een nieuw 4-gangenmenu op tafel met een salade, pasta- en antipastagerecht en dessert toe. Vanavond salade, ravioli, schnitzel en tiramisu. Na het eten krijgen we onze eerste briefing van Giulio. De weersvoorspellingen zijn niet geweldig (bewolking en kans op regen). En de sneeuwgrens blijkt op dit moment bijzonder laag te zijn: 2200 meter. Dat belooft wat!! Op tijd naar bed.


Dag 2 (21/6): Rustig begin?

Om 7.30 opgestaan. Na ontbeten te hebben en de rugzakken gepakt te hebben, worden we met het busje naar de vertrekplek gebracht op ruim 1700 meter. Vanaf daarna is het klimmen geblazen. Tempo ligt hoog. Te hoog voor een Nederlands stel dat ook in het hotel logeert en meedoet met deze wandeling. Zij zullen na deze wandeling afhaken. Een Duits stel kan wel ons tempo volgen en zal ons de komende dagen vergezellen. Lastig parcour: sneeuw (bovenlaag echt wit, dus verse sneeuw), steile hellingen, natte ondergrond en geen duidelijk pad. Kortom: afzien! Over een smalle graat naar de top van de Cima Vegaia gelopen (2890 meter hoog). Onderweg nog beetje hagel gehad. Alles beter dan regen. Eind van de middag weer terug in het hotel. Douchen, biertje drinken en aanvallen op het avondeten.









Dag 3 (22/6): Hoogtevrees!

Hoogtevrees. Altijd al een latente hoogtevrees gehad, maar meestal kan ik er wel goed mee dealen. Maar op 2585 meter hoogte sloeg het dit keer toe. Vandaag begonnen om 9.30 op 1435 meter hoogte. Direct een steil bospad omhoog, zeker 50 graden en geen “trappen”. Vanaf 2000 meter boven de boomgrens gekomen. De helling naar de Col Boai inclusief pad was gedeeltelijk bedekt met sneeuw. Technisch erg lastig en voelde me niet echt safe. Bovenop de col (2585 meter) was ik duizelig met slappe knieën. Geprobeerd nog de laatste honderd meter naar de top (Cima Boai/ 2685 meter) te overbruggen, maar gestopt na twintig meter. Pad liep vlak bovenop een graat met een steile helling direct honderden meters naar beneden. Op handen en voeten weer terug gekrabbeld. Via de andere kant van de col naar beneden. Dacht eerst dat het een grapje was. Een steile helling (zeker 60 graden) bedekt met gras en stenen zonder duidelijk pad en zeker vier- à vijfhonderd hoog. Voetje voor voetje met zo min mogelijk omlaag kijkend toch beneden gekomen. Verdere afdaling was verder geen probleem. 16.30 Eindpunt bereikt. Met bus weer terug naar hotel.


Dag 4 (23/6): Regen

In verband met de weersomstandigheden en de lage sneeuwgrens werd ons programma aangepast. Onder andere het beklimmen van de Monte Vioz (3645 meter hoog) werd geschrapt. Vandaag een relatief makkelijke tocht via Malga Levi (2015) en Malga Verdignano (2076) met tussendoor pieken tot ruim 2300 meter. In totaal duizend meter stijgen en een kleine vijfhonderd meter dalen. De route kon ook omgekeerd gelopen worden (dus vijfhonderd meter stijgen en duizend dalen), maar op ons verzoek werd deze volgorde omgedraaid om de knieën wat te ontlasten. Dat hebben drie Zweedse hotelgasten die zich aansloten bij deze wandeling geweten. Eerste stuk was steil omhoog en binnen een half uur haakten het drietal af. Met ons negental (inclusief Duits koppel) naar boven geklommen. Lang stuk liep vlak en op het eind weer dalen. Laatste uur regen gehad. Met als tussenstop een bezoek aan de lokale waterkrachtcentrale terug naar het hotel. Met een kop cappuccino de avond al kaartend doorgebracht.


Dag 5 (24/6): Rustdag

Deze rustdag stond in het programma en ik was ook van plan deze dag lekker uit te rusten van de vermoeienissen van de afgelopen dagen. De andere groepsgenoten waren ambitieuzer. Eén wilde gaan mountainbiken, de anderen wandelen. Groot deel van de dag doorgebracht in een hangmat en een flink deel van m’n vakantieboek gelezen onder het genot van een latte macchiato of een biertje. ’s Avonds een diner waarbij het personeel in traditionele outfit was gehuld. Op het menu o.a. strangolapreti al burro e salvia (spinazie gnocchi met boter en salie), spezzatino di cervo con polenta e funghi trifolati (hertenragout met polenta en paddestoelen) en apfelstrudel met kaneelsaus. Niet verkeerd!


Dag 6 (25/6): Uitzicht

Vandaag staat er een tocht naar een tweetal toppen op het programma: Cimon di Bolentina (2287 meter) en de Piz di Montes (2368 meter) verbonden door een graat. Zo’n elfhonderd meter klimmen en zelfde aantal meters dalen. Op beide toppen fantastisch uitzicht uit het gehele dal. Tegen het einde van de wandeling pakken de wolken zich samen, maar het begint pas te regenen als we weer in de bus zitten. Na het eten zitten kaarten. Vroeg naar bed. Morgen de laatste wandeling..............en wat voor één!!!







Dag 7 (26/6): Wat een dag!!!

Sta ’s morgens niet fit op. Voel me nerveus en moe. Gisteren de briefing gehad en die loog er niet om. Vandaag staat de beklimming van de Cima Negra (3034 meter) op het programma. Hoog, dus veel sneeuw. Dat betekent over het algemeen dat het lastig gaat worden. Zie me zelf al weer glijdend op een steile helling met afgrond. Verder is de weersverwachting niet goed: bewolking, regen en mogelijk onweer. Nemen we niet te veel risico????? We worden per bus gebracht naar het einde van het dal in de buurt van Malga Mare op 1983 meter. Vandaar uit is het klimmen en klimmen. Pad is redelijk, al is het pad regelmatig verdwenen onder sneeuwlagen.

Spannend om deze sneeuwvelden over te steken, omdat met name in het begin en einde bij de overgang van sneeuw naar rots je plotseling diep kunt wegzakken. In het ergste geval breek je een enkel of been.

Het weer is verrassend goed. Veel zon. Maar het dal waar Cogolo ligt is niet meer te zien: grijszwarte wolken met af en toe een donder. Vandaag m’n DSRC thuisgelaten en alleen m’n kleine compact meegenomen. Scheelt aanzienlijk, tussen de 1,5 tot 2 kilogram minder aan gewicht bij me. Maak regelmatig filmpjes terwijl we door de sneeuw lopen. Halverwege de klim dreigt weer even m’n hoogtevrees de kop op te steken. Durf even niet verder. Onder begeleiding van Giulio neem ik ook deze hobbel. En dan na ruim duizend meter klimmen in drie en een half uur tijd sta ik als één van de eerste op de top. Fantastisch uitzicht op alle besneeuwde toppen van drieduizend meter of meer om ons heen. En haast geen wind. Sta daar in m’n T-shirt en korte broek.

Na een half uur aanvaarden we de terugreis. Via een andere weg terug (via refugio Larche dal Cevedale (2607 meter)). Moe maar voldaan genieten we van ons laatste avondeten in Hotel Ortles.


Dag 8 (27/6): Terugreis

Vroeg uit de veren. Na ontbijt en afscheid van mijn mede-groepsgenoten in de auto gestapt. Na veertien uur rijden (met veel files, noodweer bij Neurenberg, werkzaamheden) weer thuis aangekomen. Terugblikkend: een mooie, inspannende en avontuurlijke wandelreis!

Vakantie Marokko/Toubkal: (Sawadee) 8-daagse wandelreis

Klik op afb. voor vergroting


Dag 1 (3/5): Amsterdam - Casablanca - Marrakech

's Middags om 12.15 stond ik weer eens op Schiphol, dit keer om het vliegtuig te nemen naar Marokko. Waarom Marokko? Eén: mooi weer. Twee: ben er nog nooit geweest. Drie: was op zoek naar een reis van maximaal acht dagen. En vier: in Marokko ligt de hoogste berg van Noord-Afrika en ik wilde graag actief bezig zijn. 's Avonds om 19.45 aangekomen in Marrakech na 1,5 uur vertraging in Casablanca. Daar de andere (drie!!!!) groepsleden (Roelof-Jan en Paulien uit de Randstad en Gilles, de snelste marathonloper van NL uit zijn klasse) en lokale reisleider/gids (Lhoucine, uit te spreken als Hossein, geen familie van) ontmoet. Na een omelet en een kop soep in bed gedoken. Ondanks de muzikale klanken van de hotelbar maar met oordopjes snel in slaap gevallen.

Dag 2 (4/5): Marrakech - Imi Ourhlad - Tizi Oessem

Om 6.30 ging de wekker. Na een heerlijk ontbijtbuffet namen we afscheid van de bewoonde wereld en luxe en vertrokken we om acht uur met een busje naar het startpunt van de trektocht: Imi Ourhlad.

Klik op afb. voor vergroting

Daar werd onze (hoofd)bagage op 2 muilezels vastgebonden die met de 2 ezelmenners en onze persoonlijke kok alvast op pad gingen. Wij met onze daypacks en gids volgden even later. Vertrekpunt lag op ongeveer 1350 meter hoogte. Was fantastisch mooi weer. Volle zon en gelijk een stevige klim, het zou een warm dagje worden. Na het nemen van een pas (+/- 2000 meter hoog) kwamen we aan op onze lunchplek: een tweetal matrasjes bij een beekje en een overhangende rots. Salade, brood, linzen en thee (op z'n Marokkaans, dus veel suiker) klaargemaakt door Hassan, onze kok. Na in totaal ruim vijf uur gelopen te hebben, kwamen we bij onze eindbestemming van die dag: een gîte bij Tizi Oessem (1850 meter). In deze gîte (een soort berghut/hostel-idee) slapen de meeste wandelaars die we die dag tegen kwamen op de route: een grote groep Engelsen van een andere reisorganisatie, een Frans stel en twee Engelse jongens. We hadden een eigen kamer waar aan drie zijden matrassen lagen waar we op konden zitten en op slapen. Kennismaking met de bekende hurktoilet. Omdat er maar één koude douche was (voor 25 mensen), maar wel een hammam in de kelder van het gebouw zijn we daar maar snel naar toegegaan om ons wat op te frissen. Dit was m'n eerste kennismaking met een hammam. In dit geval ging het om een hele basic variant: naast een kleedkamertje van twee bij drie meter, was de badkamer van hetzelfde formaat met twee emmers en twee kranen: warm en koud. Anyway..............je bent bezweet en moe, en wat maakt het uit. Op dat moment ben je met alles tevreden. Daarna genoten van het uitzicht op het balkon van de gîte.
Uitzicht vanaf het balkon

's Avonds couscous gegeten en om 21.00 uur lagen we al in onze slaapzakken terwijl het buiten regende.

Dag 3 (5/5): Tizi Oessem - Aremd

Om 6.45 opgestaan. Ontbeten met pap en brood. Bergschoenen aan en op pad. Gelijk flink stijgen. Weer erg warm. Om uurtje of negen staat de zon al hoog aan de hemel. Namen een pas die ons naar een ander dal voerde. Volgens de gids was de pas op 2600 meter hoogte, maar m'n Suunto gaf slechts 2350 aan.

Bovenop de pas

Daarna (helaas) weer afgedaald naar 1850 meter. Altijd jammer als je eerst hebt moeten afzien om zo hoog te komen. Om uurtje of 13 uur bij onze eindbestemming van die dag aangekomen. Weer een gîte, maar dit keer een wat luxere variant. Geen hurktoiletten, echte bedden en wel drie warme douches voor de hele gîte!!! Geluncht (oa brood en de bekende salade met paprika, tomaat, ui, olijven en komkommer, aangevuld met pasta, rijst of linzen en soms met stukjes kaas en vis uit blik, en toe fruit en thee) en daarna de middag doorgebracht buiten op het balkon. Het leuke is dat je gedurende de hele reis min of meer dezelfde wandelaars tegenkomt, waar je dan de belevenissen van die dag met elkaar uitwisselt. Een heel internationaal gebeuren: Nederlanders, Fransen, Engelsen en een verdwaalde Amerikaan, Pool, Spanjaard, Chileen en Zwitser.
Uitzicht onderweg

Dag 4 (6/5): Aremd - Refugio Nelter (basiskamp Toubkal)

Om 6.45 uit de veren, 7.30 ontbijt en om 8 uur op weg na de volgende pleisterplaats: refugio Nelter, ook wel het basiskamp Toubkal genoemd. Een stevige klim van 1857 meter naar een hoogte van 3207 meter.

Onderweg naar de refugio I

Halverwege geluncht bij een beekje. Bij het laatste stuk komen we de eerste sneeuw tegen.

Onderweg naar de refugio II

De refugio zelf ligt in de sneeuw. Rond twee/drie uur 's middags komen we aan. We krijgen een slaapzaaltje toebedeeld met acht Engelse en vier Australische meiden (acht stapelbedden). Er is nog weinig manoeuvreerruimte over tussen de stapelbedden want de vloer is gevuld met rugzakken, schoenen en wandelstokken. Conclusie: één groot benauwd kippenhok...........maar wel gezellig! Er is een "woonruimte" met banken langs de muren, waar iedereen bij elkaar kruipt, want echt warm is het er niet. Omdat het ook één van de weinige ruimten is waar een kachel brandt, liggen er ook heel wat natte kledingstukken te drogen. Nog even gedoucht in de enige douche die de refugio rijk is. En de douche was warm!!! Kan merken dat we hoger komen. Last van druk op het hoofd, snellere ademhaling, rommelende buik en flatulentie. Herken de signalen. Net als tijdens de beklimming van de Kilimanjaro. Voor het slapen gaan toch maar een Diamox ingenomen. Bij de Kilimanjaro last gehad van "breath holding spells", en daar wil ik deze nacht geen last van hebben.

Basiskamp Toubkal

Dag 5 (7/5): Beklimming van de Toubkal

Vannacht vaak naar de WC geweest om te plassen. Ook wat last gehad van tintelingen van de huid. Dat is het nadeel van Diamox. Maar geen breath holding spells. En dat is veel vervelender. Redelijk geslapen. Om vijf uur op. Half zes ontbijt en zes uur op pad. Avond ervoor nog hele discussie wat aan te doen. Bij de Kilimanjaro had ik bij de nachtelijke toppoging veel te veel aan. Dit keer gekozen voor vier dunne lagen (t-shirt, icebreaker 260, mouwloze windstopper en fleece), gewone wandelbroek (zonder thermobroek) en muts plus handschoenen. Bleek ruim voldoende. Al na half uur kon de fleece uit. Van klimmen krijg je het warm.

Onderweg naar de top

Eerste stuk was erg lastig. Bevroren sneeuw, geen goede plek waar je je bergschoen op kon zetten. Had ik maar m'n cramps bij me gehad!!! Op dat moment boos op de reisorganisatie. Had net paar maanden geleden cramps aangeschaft. Speciaal nog Sawadee gebeld met de vraag of ik ze mee moest nemen. Was niet nodig volgens hen. En als het wel nodig mocht blijken, dan zou dat ter plaatse wel geregeld worden. Niet dus! Anyway.........we waren aan de klim begonnen.........en nu maar doorzetten. Na een half uur werd het gemakkelijker om de voeten goed neer te zetten. Het hielp ook toen Lhoucine met zijn pikhouweel uitsparingen in het ijs hakte, waardoor je meer grip kreeg met je schoenen. In gestaag tempo doorgeklommen, dan weer is de helling bedekt met sneeuw, dan weer met keien/rots. Weer was prima: helder en weinig wind. Laatste deel minder sneeuw en meer stenen/rots.

Onderweg naar de top

Na drie en een half uur stonden we (alle vier!!!) dan boven op de top (4167 meter hoog). Met een fantastisch uitzicht: aan de ene kant keek je uit op het Atlasgebergte, aan de andere kant zicht op de laagvlakte van Marrakech. Eindelijk een top gehaald (na mislukte toppogingen van de Kilimanjaro en de Titlis (blijven steken op respectievelijk 5150 en 3070 meter)).

Uitzicht richting Atlas-gebergte


Ik op 4167 meter


De top

Na een half uur van het uitzicht genoten te hebben begonnen we aan de terugweg. Vaak wordt gedacht dat je er dan wel bent, maar mijn ervaring is dat met name de terugweg het lastigste is. Je bent moe en ik ben meer een klimmer dan een daler. Ik vond in ieder geval de terugweg loodzwaar. Gelukkig konden we een aantal sneeuwvelden glijdend op ons achterwerk naar beneden afleggen, dus dat scheelde wel. Na ongeveer twee uur kwamen we moe maar voldaan terug bij de refugio. Snel een douche genomen (we waren de tweede groep die beneden kwam) en de natte kleding te drogen gelegd. Daarna geluncht en uitgerust. 's Avonds niet lekker en weinig trek. Negen uur 's avonds lagen we erin.

Dag 6 (8/5): Refugio Nelter - Aremd

Vannacht slecht geslapen. Buikkrampen en 's morgens aan de diarree. Imodium ingenomen, want vandaag een flinke wandeling terug naar 1850 meter. Om zes uur opgestaan, rond zeven uur ontbijt en daarna vertrek. Paulien is nog behoorlijk vermoeid en Roelof-Jan heeft vooral last van een enorme blaar. Maar beiden hoor je niet klagen. En Gilles..........de oudste van ons gezelschap............nog zo fit als een hoentje. Ongelofelijk! In vier uur tijd dalen we af naar de omgeving van Aremd, waar we slapen in dezelfde gîte als op de heenweg.

De terugweg, uitzicht op de Toubkal

Na de lunch gaan Paulien, Roelof-Jan en Gilles naar de hammam van het dorp om daarna thee te gaan drinken bij de familie van Hassan, onze kok. Ik blijf achter, want voel me nog steeds niet ok. Tijdje op balkon gezeten in de zon met uitzicht op besneeuwde bergtoppen, terwijl één voor één andere wandelaars binnen komen druppelen. Ook zicht op een lager schooltje vlak voor onze gîte, bestaande uit twee schoolklasjes. Mijn drie groepsleden komen paar uur later enthousiast terug van hun bezoek aan het dorp. 's Avonds het eten beperkt tot thee, water en beetje couscous. We liggen zoals gewoonlijk er weer vroeg in.

Dag 7 (9/5): Aremd - Imlil - Asni- Terres des Jeunes - Marrakech

Om half zeven uit de veren. De laatste wandeling staat op het programma. Slechts veertig minuten. Eitje. Ontspannen lopen we naar de doorgaande weg bij Imlil, waar we worden opgepikt door een busje. Hier eindigt onze trektocht. En geen enkele blaar!! We maken een korte stop in Asni (het plaatselijke administratieve centrum van deze streek) voor een kijkje op de lokale markt. Heel veel kraampjes met alles en nog wat: van groente tot touw, van kruiden tot kleding. We rijden daarna door naar Marrakech waar we een bezoek brengen aan een Terres des Jeunes project. Daar krijgen kinderen van arme ouders de kans om onderwijs te volgen met speciale aandacht voor het milieu. Daarna door naar ons hotel. 's Middags doe ik het rustig aan. Lees het boek "Een tafel vol vlinders" van Tim Krabbé. Mooi boek. 's Avonds gaan we met onze gids Lhoucine uit eten in een restaurant met een dakterras. Voor mij droge rijst met suiker, voor de andere mannen Tanjine en voor Paulien Pastila (een Marokkaans gerecht dat wordt gemaakt van filodeeg en dat verschillende vullingen kan hebben. De meest voorkomende is die met kip en amandelen). Stukje geproefd. Heerlijk!!! Nog een kort bezoek aan de Djemaa el Fna gebracht. Dat is het centrale plein in de stad waar Marokkanen en toeristen samen komen om te genieten van de vele eetstalletjes, slangenbezweerders, muzikanten en acrobaten.

Djemaa el Fna

Uitzicht richting Koutoubia Moskee

Dag 8 (10/5): Marrakech - Casablanca - Amsterdam

Wekker gaat om 4.30. Mijn kamergenoot Gilles vliegt samen met Roelof-Jan al om 6.30 richting NL. Roelof-Jans echtgenote Paulien vliegt met dezelfde vlucht als ik naar Amsterdam. Wij mogen uitslapen. Onze vlucht vertrekt pas om 11.10. De terugvlucht verloopt vlekkeloos en 19.30 zetten we weer voet op Nederlandse bodem. Was een erg leuke vakantie: lekker gewandeld, doel gehaald (de top van de Toubkal), leuke groep en mooi weer!

Studiereis Kalmar, Zweden: 20 t/m 24 april

Proloog

Begin maart zag ik in m'n inbox een mailtje binnenkomen van de LOVAH (Landelijke Organisatie Van Aspirant Huisartsen). Het bleek te gaan om een uitnodiging om via de SBOH en de landelijke Zweedse organisatie van huisartsen Landstinget om samen met een groep van Nederlandse AIOS van 20 t/m 24 april 2009 een speciaal voor de groep opgezet programma te volgen. Dit programma zou oa bestaan uit kennismaking met een Zweedse huisartsenpraktijk en deelname aan het Zweedse congres voor huisartsen in opleiding.

Dit leek me wel wat!!! In één weekend een motivatiebrief met CV in elkaar geflanst en opgestuurd. En toen begon het wachten. Nog best spannend want alle 1500 aios hadden dezelfde mail gekregen, en er waren maar tien plaatsen. Op 22 maart kwam het verlossende mailtje:

Beste collega-aios,
Gefeliciteerd! Jij bent één van de geselecteerde aios die deelneemt aan de congresuitwisseling in Zweden.


Dag 1: dag van vertrek en aankomst

Om 13.45 vetrokken van huis per auto op weg naar vliegveld Weeze, vlak over de grens in de buurt van Nijmegen. 's Ochtends nog even lichte paniek omdat Zweden had gemeld dat het wel raadzaam was om een pak mee te nemen in verband met het slotfeest. Dit nieuwe kledingstuk vereiste een grotere koffer, en laat ik die nu niet hebben. Gelukkig kon ik vrienden van mij bereiken die een keur aan koffers hadden, zodat ik een mooi formaat kon vinden. Jolien en Tom, bedankt!!!!

Na een kleine 2 uur rijden zonder files aangekomen in Weeze. Dacht eerst dat ik verkeerd was, leek wel dat ik op een kazerne terecht was gekomen. Waarschijnlijk was Weeze in het verleden een militair vliegveld, maar nu is het alleen voor burgers. Daar met de andere groepsleden kennisgemaakt: de mannen (Koen en Boris) en de vrouwen (Titia, Lotte, Iris, Ina (onverwachts weerzien: ken haar van mijn Peru-vakantiereis), Kim, Fieke en Amarins). Hiermee waren de opleidingen van Leiden, Amsterdam, Utrecht, Nijmegen en Groningen vertegenwoordigd in onze groep.
vliegveld Weeze

Met z'n allen heerlijk buitengezeten in de zon in afwachting op het vertrek. Na een rustige vlucht van 5 kwartier aangekomen op vliegveld Smaland vlak bij de plaats Vaxjo. Was m'n eerste vlucht met een lowcost-carrier, in dit geval Ryanair. Binnen het vliegtuig vochten de kleuren geel en blauw om je aandacht in combinatie met allerlei reclame-uitingen. Maar verder niets dan lof: goedkoop en stipt op tijd!
Vluchtroute

Buiten stonden er twee taxi's op ons te wachten die ons naar het hotel in Kalmar brachten. Gedurende de anderhalf uur durende rit werden we door onze chauffeur getrakteerd op Zweedse dance/trance/housemuziek (terwijl we eerder Abba als achtergrond muziek hadden verwacht). Bij het hotel aangekomen stonden we korte tijd besluitloos voor een dichte deur (en geen nachtreceptie), maar toen verscheen Victor (onze Zweedse contactpersoon, huisarts en medeorganisator van het congres) als een duveltje uit een doosje uit het donker met sleutels. Werden met z'n tienen op vijf kamers verdeeld. Boris was mijn roommate voor de komende vijf dagen. Kamers waren basic maar meer dan een schone kamer, bed en een goed douche heb je niet nodig.
Hotel Svanen, Kalmar

Na de bagage gedropt te hebben, zijn we naar het centrum gelopen (ongeveer 1-1,5 kilometer) op zoek naar eten. Bleek een hele klus te zijn, want alles was dicht. Uiteindelijk bleek er één tent open te zijn.......... ja wel, een Ierse pub. Na een toch wel erg grote hamburger dook iedereen z'n bed in.


Dag 2: bezoek aan ziekenhuis, Öland en de Italiaan

Na het ontbijtbuffet per bus op weg naar het ziekenhuis, waar we een rondleiding kregen op de afdelingen SEH, kindergeneeskunde en neonatologie, cardiologie/CCU en radiologie. Op de eerste twee afdelingen werden we door een Nederlandse SEH-verpleegkundige respectievelijk kinderarts te woord gestaan. Beiden hadden het erg naar hun zin in Zweden. Wat ons op viel in het ziekenhuis was de relatieve rust. Iedereen leek in alle rust zijn werk te doen. Verder viel op dat het contingent jonge arts-assistenten die de meeste Nederlandse ziekenhuis bevolken, hier ontbrak.

Na de lunch (in Zweden betekent dit warm eten) werden we opgehaald door een Zweedse huisarts die ons meenam naar Öland voor de wandeling in de natuur. Öland is een eiland die met een lange brug verbonden is met het vastenland. Het eiland telt een slordige 30000 bewoners, maar in de zomer vertienvoudigt dit aantal. Erg mooie natuur en fantastisch wandel weer. Nog heerlijk gepicknickt.
De brug van Kalmar naar Öland

's Avonds gegeten bij de Italiaan en daarna naar het Stadshotell om ons te registreren voor het congres en na een borrel op tijd het bed in.


Dag 3: Metallica en the Palace

Vanaf 's ochtends half acht reden de auto's af en aan bij ons hotel om ons per individu of tweetal naar de verschillende huisartsenpraktijken te brengen, waar we een dagje zouden meelopen. Ik kwam terecht in Hulstfred, de hoofdplaats van de gemeente Hulstfred in het landschap Smaland en de provincie Kalmarlan. De plaats heeft ruim 5305 inwoners en een oppervlakte van 595 hectare. De plaats is bekend vanwege het grootste rockfestival in Zweden: het Hulstfred Festival. Dit jaar zou Metallica komen vertelde mijn chauffeuse vol trots. Bij het gezondheidscentrum werd ik welkom geheten door het hoofd die gelijk informeerde of ik plannen had om me in Zweden te vestigen, als ik niet bij hun wilde komen werken en dat over alles (salaris etc) kon worden onderhandeld. Na dit warme welkom aan alle praktijkmedewerkers voorgesteld en met verschillende meegekeken. Tussen de middag uitgenodigd voor de lunch bij de plaatselijke Chinees: vier gerechten op het menu: oa lasagne (!!!???). Gekozen voor de gefrituurde garnalen. De huisarts die mij rondleidde gaf hoog op van haar injectie-technieken. Omdat ik al twee dagen een onophoudende jengelende schouder had die mijn humeur behoorlijk beïnvloedde en tevens mijn nachtrust, haar gevraagd om haar kunsten op mij uit te proberen. Op het einde van het bezoek met cadeau's en plaatselijk VVV-materiaal overladen en twee prikken in mijn schouder rijker weer in de auto gestapt. Terug in Kalmar onze ervaringen met elkaar uitgewisseld.

's Avonds in de partytent van Kalmar (the Palace) buffet met de andere congresgangers, afgesloten met muziek en dans. De combinatie injecties en alcohol zorgden ervoor dat ik snel sliep.


Dag 4: Groningse workshops en sfeervol eten

De dag van het congres. Eigenlijk duurde het congres drie dagen, maar omdat alleen vandaag er engelstalige workshops waren, woonden we deze dag bij. Opvallend was, dat alle Engelstalige workshops door Nederlanders worden gehouden en de onderwerpen dat ook waren, bijvoorbeeld: werken als GP in NL, de NHG-standaarden etc. Omdat deze laatste twee workshops door Frank Baarveld (het hoofd van de Groningse huisartsenopleiding) en twee HAIO's (Josien en Tjarco) werden gehouden, heb ik deze bijgewoond (voor support). Een praatje over cardiovasculair risicomanagement door een Nederlandse in Zweden wonende cardioloog complementeerde het ochtendprogramma. Na de lunch nog een workshop over werken als GP in Zweden, en daarna de buitenlucht opgezocht. Met Koen op het terras gezeten met uitzicht op het kasteel (waarover later meer) en een aantal blonde Zweedse studentes. De dames (van de groep) maakten intussen de plaatselijke middenstand (lees: kledingwinkels) blij.

's Avonds groot galafeest op Kalmar Slott.

[Het Kalmar slott (Kasteel van Kalmar) is het best behouden gebleven kasteel in renaissancestijl in Noord-Europa. Het kasteel is gebouwd op een schiereilandje aan de Oostzeekust en is vanwege de aangebrachte omringde slotgrachten van het vaste land gescheiden. Door zijn ligging in de nabijheid van de (toenmalige) grens met Denemarken) nam het een belangrijke plaats in de Zweedse geschiedenis in.]

Kalmar Slott by night

Alle congresgangers waren aanwezig in feestelijke kleding (pak of jurk). Wij Nederlanders werden verdeeld over de verschillende tafels. Gelukkig spreekt iedereen hier Engels, dus vermaakte me prima. De avond werd afgesloten met (al weer) muziek en dans.


Dag 5: relaxend verbranden en terugreis

Na uitgeslapen te hebben op onze vrije dag met z'n allen naar het oude centrum van Kalmar gelopen. Dit deel van Kalmar bestaat uit een paar kleine straatjes met leuke oude houten huisjes. Ook een aantal Pipi-Langkous-achtige huisjes met dito tuin. Via het plaatselijke kerkhof naar de zee gelopen, om voor het eerst in m'n leven in de Oostzee gestaan te hebben. Ik deed dit vanaf een steen, maar Boris ging er met sportschoenen en al in staan. Gelukkig scheen de zon, dus ze waren zo droog. Fieke waande zich even een Deense zeemeermin te zijn.
Daar de cruciale fout gemaakt om me niet in te smeren met zonnecrème. Daar heb ik later veel spijt van gehad!!!
Kalmar Stadshotell

[Kalmar is de hoofdstad in de Zweedse provincie Kalmar. De stad telt 35.170 inwoners (2005) en gelegen aan de Kalmarsund, die het vasteland van Zweden scheidt van het Zweedse eiland Öland, waarmee de stad verbonden is door de Öland brug (6 kilometer). Kalmar is een van de oudste steden van Zweden. De oudste bronnen dateren uit de 11e eeuw, hoewel opgravingen in de buurt van Kalmar sporen hebben opgeleverd van een nederzetting die teruggaat tot aan de Steentijd. Vandaag de dag is de stad een industriële stad en herbergt het een universiteit.]

Tegen twaalf uur verkast naar het plaatselijke terras (diezelfde als de middag daarvoor) voor nog meer zon en een heerlijk buffet. Om 15 uur per taxi van ons hotel naar het vliegveld en binnen een half uur zaten we in het vliegtuig en stegen we op. Na afscheid genomen te hebben op vliegveld Weeze reed ik Nederland weer binnen. Al met al...................een erg leuke en leerzame reis!!!
Kalmar Slott by daylight

Vakantie Zuid-Tunesie: (Sawadee) 8-daagse woestijnreis

Klik op afb. voor vergroting

Dag 1 (23/12): Amsterdam - Tunis

Een paar dagen geleden is de vakantie begonnen met het inpakken van de bagage. Na alle reizen wordt dit een soort routine. Alleen de hoeveelheid en soort kleding hangt af van de bestemming. Op de valreep nog een nieuwe fototas aangeschaft en een extra accu voor de camera (in de woestijn verwacht ik weinig stopcontacten te vinden). ´s Middags naar Schiphol. Het is (aangenaam) rustig op onze nationale luchthaven. Vliegtuig vertrekt ook op tijd, da´s mooi! Na 2,5 uur vliegen (grotendeels onbewolkt, fantastisch uitzicht op de witte Alpen) aangekomen in Tunis. Kennisgemaakt met de groep: 2 echtparen (Gerrit/ Anneke en Ger/Frida), het (naar wat later tijdens de reis blijkt, maar nu nog opvallend stille) illustere vriendinnentrio Liane/Nathalie/Wilmien (“Slachthuis”), het tennisduo Rita en José, de vertegenwoordiging van het ziekenhuis (Claudia) en het onderwijs (Tanja) en ik. Kennelijk had de koffer van José andere vakantieplannen, want die komt niet aan. Balen! Reisleider Obbo dirigeert ons naar de taxistandplaats waar we à la Peking Express zo spoedig mogelijk in drie- of viertallen een taxi moeten regelen die ons naar het hotel brengt. Wordt eerste met mijn groep, maar we wachten nog steeds op de beloning. ´s Avonds met de hele groep (aangevuld met groepslid nummer dertien Martin (was al ´s ochtends naar Tunis gevlogen) uit eten geweest in een Italiaans restaurant (Mamma Mia). Beetje vreemd, had liever in een wat authentieker Tunesisch restaurant willen eten, maar à la(h). Na de pizza Mama en een glas wijn in bed gedoken.


Dag 2 (24/12): Tunis - Djerba - Medenine - Douiret - Zammour

Na een redelijk nachtje om 5.15 op, want we vliegen al vroeg naar Djerba, een eiland voor de kust bij Zuid-Tunesië. Op het vliegveld vertelt Martin dat hij in verband met persoonlijke omstandigheden ons moet verlaten. Als groep van 12 met reisleider vliegen we in een uurtje naar Djerba. We worden daar opgewacht door een tweetal chauffeurs met bijbehorende 4WD´s. Ik zit met het damestrio L/N/W, Ger en Frida in de (wat later blijkt onze vaste) 4WD met chauffeur Lazeri. Per veerboot steken we over naar het vasteland. Onze eerste stop is het plaatsje Medenine met zijn weekmarkt. Bedoeïenen komen hier van heinde en verre groenten en dieren verkopen, een kleurrijk schouwspel.
Medenine

We rijden het gebied van de ksour (enkelvoud: ksar) in. Een ksar is een versterkte opslagplaats gelegen op de top van een berg, die vroeger werd gebruikt door meerdere berberstammen. We lunchen in het bijna verlaten berberdorpje Douiret, dat schitterend tegen een heuvel met een ksar is aangebouwd. De ambiance en het weer is in één woord geweldig, het eten ook (soep met stokbrood, salade, brick à l’oeuf (een gefrituurd deegvouwsel gevuld met aardappel, ei en wat kruiden), een koekflapje gevuld met een notenmengsel (erg zoet, maar ook erg lekker), dat wordt opgediend door een hele donkere Tunesiër (waarschijnlijk Moorse genen). Vanaf onze lunchplek starten we met onze wandeling. Over een plateau met weidse vergezichten wandelen we in ongeveer drie uur naar het bergdorpje Chenini, waarop de zon aan het einde van de middag haar laatste stralen laat vallen.
Chenini

In Chenini pikken de landcruisers ons weer op, waarna we naar Zammour rijden. De ksar in Zammour wordt tegenwoordig als hotel gebruikt en wij brengen de nacht hier door. Voor de duidelijkheid: dit is geen luxe 5-sterren hotel. De kamers zijn alkoven met niets anders dan een houtenbed met een dun matrasje en lakens/dekens. De deur naar de binnenplaats is een met planken gemaakt schot wat aan alle kanten kiert. Sanitair wordt gedeeld in een bijgebouwtje buiten. Heb mazzel, een warme douche! ´s Avonds na het eten (couscous met homp vlees, meer vet en bot dan vlees; toch maar vegetariër worden?) een nieuw spel ontdekt: het dobbelspel van Kolonisten van Catan.


Dag 3 (25/12): Zammour - Matmata

1e Kerstdag!!! We worden bij het kerstontbijt (stokbrood, jam, eitje) verrast met een door Obbo meegebrachte kerststol uit Nederland. Door een ruig berglandschap rijden we naar Ksar Hallouf, een imposante verlaten ksar op een heuvel. Van daar lopen we ongeveer tweeënhalf uur over de kammen van bergruggen met uitzicht op olijfgaarden. Met een aantal van de groep klauteren we naar een ruïne bovenop een bergtop. Na de lunch (spaghetti) rijden we over smalle weggetjes langs kleine groene oases van palm- en olijfbomen met als eindbestemming het dorpje Matmata. Onderweg gestopt in een klein dorpje en thee (erg zoet, in kleine glaasjes) gedronken in klein cafeetje met aan de wanden en op de grond tapijten). De bevolking woont hier deels in huizen onder de grond. Deze put- of grotwoningen (zgn troglodietwoningen) zijn gevormd rond een centrale, cirkelvormige put. In de flanken van die put werden holtes uitgegraven, die elke een specifieke functie kregen zoals woonruimte, opslagplaats en werkruimte. ‘s Zomers zijn ze heerlijk koel en in de winter aangenaam warm. We slapen deze nacht in zo’n originele ondergrondse woning die omgebouwd is tot hotelletje. ‘s Middags met het damestrio naar Hotel Sidi Driss. Hotel Sidi Driss was het decor van de film van Georges Lucas, Star Wars. Het was de woonplaats van de familie Lars waar Luke Skywalker, Beru en Owen Lars woonden. Na enig aandringen wordt het café speciaal voor ons geopend en wordt elke nieuwe bezoeker welkom geheten door het neuriën van de “Darth Vader tune” en met de groet “May the force be with you”.
Het kerstdiner vroegtijdig moeten afbreken, omdat ik me niet lekker voelde (combi alcohol en slaapgebrek?). Een warme douche en m´n donzenslaapzak maakt een einde aan het rillen.


Dag 4 (26/12): Matmata - Sahara

2e Kerstdag. Weer vroeg op voor een niet te zware wandeling door een maanlandschap van diepe kloven en ravijnen. Met de auto rijden we langs een berberfamilie waar in een handomdraai brood wordt gebakken die je in honing doopt. Heerlijk!! Daarna rijden we door naar het plaatsje Douz, ook wel de poort naar de Sahara genoemd. We lunchen daar op een dakterras met uitzicht op de hoofdstraat en de lokale begraafplaats. Bagage achtergelaten bij de lokale reisagent. Alleen een vuilniszak met tandborstel en warme kleding neem ik mee. Aan de rand van Douz begint de woestijn. Daar staan de kamelen al op ons te wachten. Oeps….maar zeven!! Maar binnen een mum van tijd verschijnen de resterende kamelen (of moet ik dromedaris zeggen, want ze hebben maar 1 bult). De spanning stijgt. De eerste van de groep die op een kameel gaat zitten en omhoog gaat, heeft de volle belangstelling van de groep. Omdat dit goed afloopt, krijgt iedereen meer moed. In korte tijd zit iedereen op z´n eigen kameel, behalve Ger die besloten heeft om te gaan lopen. Voordeel: je kunt foto´s maken, want bovenop een kameel is dit geen sinecure. Het rijden zelf heb ik snel onder de knie. Na een tijdje hoef ik me nog maar met één hand vast te houden. Na ongeveer drie uur slaan we ons kampement op zoals dit al eeuwen door nomaden wordt gedaan. De “wc” voor de heren is in noordoostelijke richting, die voor de dames in zuidoostelijke richting. Na het eten bij het kampvuur vermaken de kamelendrijvers zichzelf (en ons) met zang en dans. Een deel van de groep zoekt die nacht beschutting in de wollen nomadentent, maar de rest (waaronder ik) slapen tussen de duinen onder de sterrenhemel. `s Nachts word ik wakker van de kou. M´n slaapzak blijkt aan de buitenkant nat te zijn. Gelukkig heb ik een waterwerende laag om de slaapzak, zodat het dons droog blijft. Met een muts op m´n hoofd, thermo-onderkleding aan en ingesnoerd in de mummyzak, slaap ik weer in.
Zonsondergang


Dag 5 (27/12): Sahara - Douz

Vroeg opgestaan. Met de zonsopgang foto´s gemaakt van de kamelen en het kampement. Na een ontbijt met vers brood dat in het zand wordt gebakken genieten we ‘s ochtends nog van de leegte van de woestijn terwijl we voortdeinen op een kameel. ‘s Middags houden we een lunchstop, waarna we weer opstijgen. Voel me net een cowboy.
In de woestijn

De kamelen brengen ons naar een comfortabel hotel, waar je in het zwembad alle vermoeienissen van je af zou kunnen spoelen (was ons beloofd). Helaas……….zwembad is koud evenals de douche. Dus we moeten nog effe geduld hebben. In Douz blijkt er een festival gaande te zijn met kamelenraces (42 km door de woestijn). ´s Middags met Claudia en Tanja naar het festivalterrein gelopen. Er is een enorme mensenmassa op de been die van heinde en verre schijnen te zijn gekomen. Hele belevenis. Knabbelend op onze suikerpinda´s een goed plekje op de tribune gevonden waar we mooi uitzicht hebben op de hele happening. Tot het einde gebleven. Mooi serie foto´s gemaakt. `s Avonds in het hotel gegeten en een spannend partijtje Kolonisten gedaan. De vraag is of je nu het beste voor de steden of voor de combi straten en dorpen kunt gaan. Het laatste lijkt het beste (alleen Obbo is er niet van overtuigen).


Dag 6 (28/12): Douz - Chott El Jerid - Tozeur

Uitslapen!!!! Verwarming in kamer ½ uur voor opstaan aangezet, want ´t is berekoud. Hotel is volgeboekt. Veel Tunesische families in verband met het festival. Valt me op dat veel Tunesiërs aan de gezette kant zijn. Gezien het eten (veel en zoet) verbaast me dat niks. Na het ontbijt in het waterige zonnetje aantekeningen van de reis bijgewerkt. Je moet het een beetje bijhouden, want je maakt elke dag zoveel mee en je doet zoveel indrukken op. Aan het einde van de ochtend rijden we over de zoutvlakte Chott El Jerid naar Tozeur. We maken nog even een uitstapje naar wat zandduinen om de capaciteiten van onze 4WD uit te testen. Onderweg zien we een fata morgana. Bij een cafeetje staan er een houten hokje buiten met een viertal smerige hurkwc´s buiten. Bovenop de deuren staat “comfortabele wc´s”. Die Tunesiërs hebben wel humor!
Zoutvlakte van Chott El Jerid

We slapen opnieuw in een hotel met (ijskoud) zwembad, gelegen in een oase nabij het centrum van Tozeur. Als lunch soep met kefta (kruidige schijfje van aardappel en kip, soort rösti). In de oude medina, waar auto’s niet zijn toegestaan, zie je vrouwen in zwarte maliy’as voortschuifelen door de smalle steegjes.
Medina van Tozeur

De oase van Tozeur herbergt meer dan 400.000 palmbomen die water onttrekken aan de ruim 200 natuurlijke bronnen. Aan de palmbomen groeien de beroemde dadels. Ze geven schaduw aan alles wat eronder groeit; vijgen, passievruchten, abrikozen, sinaasappels en perziken. De dames van de groep besluiten vanmiddag om de plaatselijke haman met een bezoek te vereren. Uit de verhalen blijkt dat hun all-in packet een zeer aparte belevenis is geweest. ´s Avonds met Gerrit, Anneke en Obbo in een restaurantje gegeten, waar allerlei lekkere dingen op de kaart stonden die helaas niet te bestellen waren. Uiteindelijk Ojja merguez (een roersel van ei, tomaat, paprika, ui, olijfolie en stukjes worst) en couscous avec légumes gegeten. ´s Avonds in het donker een aantal mooie opnamen gemaakt van steegjes en pleintjes.


Dag 7 (29/12): Tozeur - Tunis

Vandaag vroeg op! Om 6 uur ging de wekker, om 7 uur weg. We maken met bijna de hele groep een excursie van een halve dag naar de bergoases ten westen van Tozeur. Deze bevinden zich in een landschap van bergen, rivierbeddingen en spectaculaire kloven. We beginnen de wandeling in Tamerza en lopen (vlak bij de Algerijnse grens) naar Midès dat bovenop de rand van een indrukwekkende roze canyon balanceert.
Canyon bij Midès

In het begin is het erg koud, maar in de loop van de ochtend breekt de zon volledig door. Het wordt ons ontraden om een plaatselijke politiepost op de foto te nemen, omdat een andere groep recent alle fototoestellen kon inleveren nadat iemand de post op de foto wilde zetten. We picknicken in Midès met uitzicht op de kloof. De stukken stokbrood met tomaat en sardientjes gaan er goed in. In een uurtje rijden we terug naar Tozeur. Onze chauffeur Lazeri is een beetje in de mineur omdat zijn favoriete drie vrouwen niet meegingen. Gelukkig doet het opzetten van zijn favoriete Habibi-liedje hem weer opvrolijken. We hebben daarna nog een halve dag de tijd om wat rond te kijken of te winkelen. ’
Tozeur

´s Avonds het laatste diner met de hele groep en om 21 uur staan we op het vliegveld om het vliegtuig te nemen naar Tunis. We hebben ruim 2 uur vertraging en een storm om en nabij het vliegveld maakt het allemaal niet leuker. Gelukkig zorgt een spelletje Kolonisten ervoor dat de uren snel voorbij gaan. In Tunis per taxi naar het hotel. Om 2 uur a.m. lig ik erin.


Dag 8 (30/12): Tunis - Amsterdam

Vanmorgen om 7.30 uit de veren. Ontbeten en naar het vliegveld. Daar bleek de koffer van José weer boven water te zijn gekomen. Na een vlucht van 2,5 uur zonder vertraging weer terug in Nederland. Afscheid van de groep genomen en met een enorme lading aan foto´s op weg naar huis. Al met al een hele actieve en leuk reis!

6-Daagse autokampeerwandelreis in Engelberg, Zwitserland

Reisbeschrijving

Dag 1: met de auto naar Zwitserland, aangekomen op de camping Eienwäldli te Engelberg
Dag 2: bergtocht naar de Rugghubel hütte SAC
Dag 3: bergtocht naar de Surenenpass
Dag 4: regen-/rustdag
Dag 5: bergtocht naar station Stand/Titlis
Dag 6: vertrek, terugreis naar Nederland


Trekking dag 2: Rugghubel Hütte SAC

Beschrijving:
- auto neergezet bij het bergstation Brunni
- via het klooster (1017 meter) begonnen met de beklimming
- Bord (1375 meter), Ried (1513 meter) en Rigidalstafel (1748 meter)
- Planggenstafel (1964 meter)
- Rugghubel Hütte SAC (2290 meter)
- via Planggenstafel en Rigidalstafel naar Ristis (1601 meter)
- met de kabelbaan naar dalstation Brunni

Klik op afb. voor vergroting

Statistiek
Laagste punt: 1017 meter (Engelberg)
Hoogste punt: 2290 meter (Rugghubel Hütte SAC)
Aantal meters geklommen: +1273 meter
Aantal meters afgedaald: -689 meter
Duur: +/- 6 uur

Van Engelberg naar Bord

Uitzicht vanaf de hütte


Trekking dag 3: Surenenpass

Beschrijving:
- auto neergezet bij het dalstation Fürenalp (1084 meter)
- met de kabelbaan naar de Fürenalp (1844 meter)
- Stäuber/Stalden (1630 meter)
- Blackenalp (1773 meter)
- Surenenpass (2291 meter)
- via Blackenalp en Stäuber/Stalden naar Stäfeli (1393 meter)
- Alpenrösli (1258 meter)
- dalstation Fürenalp

Klik op afb. voor vergroting

Statistiek
Laagste punt: 1084 meter (dalstation Fürenalp)
Hoogste punt: 2291 meter (Surenenpass)
Aantal meters geklommen: +661 meter
Aantal meters afgedaald: -1207 meter
Duur: +/- 6 uur

Uitzicht vanaf Blackenalp

Uitzicht vanaf de Surenpass


Trekking dag 5: Stand/Titlis

Beschrijving:
- vertrek vanaf de camping Eienwäldli (1025 meter)
- Vorder/Stafel (1256 meter)
- bergstation Trübsee (1786 meter)
- bergstation Stand (2428 meter)
- met de kabelbaan naar bergstation Titlis (3032 meter)
- begonnen aan de beklimming van de Titlis (+/- 3070 meter)
- met de kabelbaan van bergstation Titlis via Stand naar bergstation Trübsee
- via Vorder/Stafel afgedaald naar de camping

Klik op afb. voor vergroting

Statistiek
Laagste punt: 1025 meter (Eienwäldli)
Hoogste punt: 3070 meter (Titlis)
Aantal meters geklommen: +1403 meter
Aantal meters afgedaald: -761 meter
Duur: +/- 6 uur

Bergstation Titlis op de achtergrond

Op weg naar de Titlis


Benodigheden voor de trekkings

A. Kleding
- afritsbroek
- T-shirt
- bergschoenen
- pet
- zonnebril
- horloge/hoogtemeter

B. Bagage (gewicht: +/- 7,5 kg)
- dagrugzak 26+5 liter
- camelbag met 1,5-2 liter water
- regenhoes
- regenjack
- muts/handschoenen/windstopper sjaal
- regenbroek
- zonnebrandcrème
- mp3-speler
- SaO2-meter (just for fun)
- 1 paar trekkingstokken
- lunch
- müsli-repen
- icebreaker 200 shirt met lange mouwen
- windstopper zonder mouwen
- fototoestel